Kokusuz Bir Tülbent

Görülmeyen bir çocuğun, hiç tanımadığı kokuların peşindeki sessiz yürüyüşü: Hatırlanmayan bir listenin kayıp maddesi olmak.

Görsel Gemini tarafından oluşturulmuştur.

Bir köşede duruyordum; geçerken görürsün sanıyordum. Geçtin. Kim bilir kaç kez…

Saçının ucuyla omzunu süsleyen yorgunluğu fark ettim önce, sonra ellerindeki taşıma telaşını. Hep birilerini, bir şeyleri taşıyordun. Ben, taşıma listende yoktum. Unutuldum; belki de hiç yazılmadım. Listeye adımı nasıl yazdıracağımı da bilmiyordum. Kelimeleri nasıl yan yana getirir, hangi harfle başlarım; bilmiyordum.

Açlık sadece midesine uğramıyormuş insanın. Bir çocuğun sevgiye duyduğu açlık; yavru köpeklerinki gibi yalın, utançsız ve sonsuz…

Kokunu aradım yıllarca; hiç tanımadığım yerlerde, çamaşır suyu kokan sokaklarda, kurumuş yaprakların göğsünde. En çok tülbenti özledim; siyah, kenarı sarı iplikle işlenmiş… Olmadığın gecelere seni katardı. Kayboldu bir gün, kimse sormadı. Ben sustum, sen bakmadın.

Büyümek böyle bir şeymiş: İçindeki çocuğun bir odaya kapanması, kimsenin onu sormaması. İçimde hâlâ aynı yerde. Gölgesi ağır ama varlığı hâlâ eksik. Bir gölgeyle büyümek, hayalet gibi; dokunamazsın, sarılamazsın ama korkarsın. Seni sevsin diye her şeyi yaparsın.

Hâlâ bir koku ansızın değdiğinde havaya, bir yeri sızlatıyor; tanımsız ama tanıdık bir yer. Bazı kokular hiç geçmiyor, bazı duygular da büyüyemiyor. Kokusuz bir tülbentin peşinde, adımı yazmadığınız listelerde hep çocuk kaldım.