1 haftalık deneysellik

En sonuncu yazımdan bu yana sosyal medya süremi 4 gün boyunca 30 dakika civarlarına keskin bir şekilde düşürmüştüm. Fakat dün bedava internet geldi. Haliyle telefon operatörleri tarafındna kazıklandığımız sürpriz bir bilgi değil. Sonucunda da “bedavayı bitirmem lazım ki daha az kazıklanmış olayım" mentalitesi ortaya çıkıyor. Hele ki bugün uyanışımdan sonraki 2 saat sosyal medyaya gitti.

Ve şunu net olarak söyleyebilirim ki,

yoktan gelen bir moral bozukluğu, bir şeyler yanlış hissi, nazar mı değdi düşüncesi, yoğun bir harekete geçme isteksizliği tüm bedenimi ve her hücremi kaplamıştı. Yatakta yatmak bile istemiyordum o derece yok olayım, dünya dursun, ya da o da benle yok olsun, tüm bu süreç, bu tantana, boşa, eh be…lik bir mod, bıkkınlık, bunalmışlık, buram buram negatiflik.

Sosyal medya yerine koyduğum ve sabahları oynadığım zeka oyununu bile oynayasım gelmedi. Halbuki çok keyif almaya başlamıştım ve mental matematiğim oldukça hızlanmıştı.

Yani demem o ki, hani evlerde mantar olur da ciddiye alınmaz fakat mikro dozlarda vücuda alına alına birikir ve bir hastalık, genelde de sebebi anlaşılamayan bir otoimmün hastalık olarak bir yerde patlar ya, o misal, mikro dozlarda beyin zehri alıyormuşum bunca zamandır gibi hissettim, hissediyorum.

Ve gariptir ki platformu açtığımda son yazılarımı göstermiyordu, eskileri, hatta tam 1 yıl öncesini gösteriyordu. Telefondan bir şey mi oldu diye teyit amaçlı baktığımda sorun olmadığını anladım fakat bakmışken eski yazılardan birisini okuyayım dedim ve tam 1 sene 1 ay öncesinde aynı problemden, sosyal medya bağımlılığından şikayet ettiğimi ve çözümlemeye çalıştığımı gördüm. Ne garip bir tevafuk tam da gününe değil mi?

Tabii ki de akıllı ve zihin kapasitesini sonuna kadar kullanmak isteyen bir kız olarak napıyorum, yeni, daha katı eylem planı, ya da önceden yaptığıma bir eklenti daha oluşturuyorum.

Tam şu an, biraz önce, tüm sosyal medya bildirimlerini kapattım. Sadece iletişim kanalları açık.

Hayatımdan tamamen çıkarmak ya da görüşemediğim arkadaşlarımın güzel haberlerini kaçırmak istemiyorum o sebeple bunlara alternatif çözümler bulana kadar dursun bakalım daha.

Geçen gün de bir arkadaşımla konuşuyorduk ve bana anıları unuttuğundan belki de günlük tutması gerektiğinden bahsetti unutmamak için. Halbuki ben bu haftalığı yıllardır tutuyorum fakat hep yaptığım hayıflanmak. O hafta olanları unutup hayıflanmak. Ha iyi mi geliyor evet, amacı bu muydu evet.

Ama bunu da değiştirmek, biraz daha renklendirmek istiyorum.

Haftalık özet geçeceğim ve en güzel anılarımı hatırlamaya, yazmaya uğraşacağım artık. Belki fotoğraflar bile eklerim. Neden olmasın değil mi?

Boşa geçmiş, yapılacakları erteletmiş bir sabahtan, endişe uyandırdığı gibi heyecan da uyandıran bir başka başvurudan ve gözlemleri paylaşıp iç döktükten sonra artık gidiyorum. Şimdilik.

Yarın nasipse uzun yola çıkacağım. Rabbim sıhhatle gidip gelmeyi nasip etsin.

Ha kendime notlar yazmaya da devam ediyorum. Zihnimdeki korkulara teselli gibi geliyorlar ne garip halbuki o cümleyi düşünen de zıddını düşünen de benim zihnim fakat olumlu bir düşünce yazıya geçmeden güçsüz kalıyor nedense. Negatiflik daha çok uyarana sahip olan bir durum olduğu için olabilir. Sonutça hayatta kalmak mutlu olmaktan daha önemli beynimizce.

Her şey bir süreç.

Her yere yetişmemiz, her şeyi bilmemiz gerekmiyor.

En güzel ahlakla yaşamaya gönderilmişiz, yaşayalım.

Ha bir de spora da başladım. Kilo vermek değil güç ve kas kazanmak istiyorum. Bazen gün aşırı bazen iki günde bir ama mutlaka kısa da olsa bir şeyler yapmaya çalışıyorum.

İlber Ortaylı’da vefat etmiş. Adamın arkasından kötü konuşanların azlığı ve daha çok başarılarıyla anılması çok hoşuma gitti. Umarım öyle birisi olabilirim.

Bir hafta daha geçti.