Dağın Sessiz Öğretisi

Bazı görüntüler doğrudan konuşmaz;

bir dağın silueti gibi, yalnızca hatırlatır. İnsanın nereye ait olduğunu, nereden geldiğini ve en çok da neyin arayışında olduğunu…

Görsel sosyolojikses(thesociologicalvoice)

Bu dağ figürü bana hep aynı gerçeği fısıldar:

Yükseklik bir hedef değildir; yükseğe çıkarken değişen sensindir.

Dağ, tıpkı insan gibi, kendini zamana teslim ederek şekillenir. Rüzgâr onu törpüler, kar ona sabrı öğretir, güneş yüzünü aydınlatır ama gölgesi hep kendiyle kalır. Ağırdır… gösterişsizdir… ama gerçektir.

Ağaçlar ise dağın sessiz tanıklarıdır. Kökleri karanlığa, dalları ışığa uzanır. Tıpkı bizim gibi:

Bir yanımız geçmişe bağlı, bir yanımız hep gitmekte, bir yanımız da hâlâ büyümeye çalışmaktadır.

Bu figüre baktığımda şunu hatırlıyorum:

Herkes dağın zirvesini konuşur, ama kimse dağın sessizliğini dinlemez.

Oysa insanı olgunlaştıran zirve değil, zirveye varırken içinden geçtikleridir.

Bazen yolun en karanlık kısmı en çok değiştiren kısımdır. Bazen gölge, ışığı anlamamız için gerekir. Ve bazen durmak, çıkmaktan daha cesur bir eylemdir.

Bu yüzden:

Belki de hayat, hepimiz için başka başka dağların eteğinde başlayan uzun bir iç yolculuktur. Ve asıl tırmanış, kendi içimize doğrudur.