Erteleme Sanatı

Erteleme Sanatı

Yarın tam olarak ne zaman oluyor? Bugün, hangi dünün yarını? Bugün tam da olması gereken o şeyi, hangi dünde planladınız? Ya da dün planladığınız o “bugün”, gerçekten tezahür etti mi?

Aslında bu soruların hepsi, bizzat kendime sorduğum hesapsız sorulardı.

Erteleme bir dernek olsaydı, şüphesiz kurucu üyelerinden biri olurdum. Bir şirket olsaydı, yönetim kurulu başkanlığı koltuğunda kesin ben otururdum. Bir meslek dalı olsaydı, üst düzey bir akademide ordinaryüs düzeyinde hocalık yapardım. Çünkü erteleme, kendimi bildim bileli üzerinde uzmanlaştığım bir konu. Hatta bazen, aslında asırlar önce dünyaya gelmesi gereken o tarihi şahsiyetlerden biri olduğumu ve erteleye erteleye ancak bu çağa kadar gelebildiğimi düşünüyorum.

Düşünün ki, ben bu yazıyı ne zaman yazmayı planladım da ancak şimdi yazıyorum? Siz bu satırları kaç kez erteleyip okursunuz, orasını bilmem. Hakkınızdır, erteleyin.

Ertelemek kelimesinin kökeni olan “erte”, aslında eski dilde “sabah” demektir. Erken saatler yani… Ama o kelime oradan alınıp bugünkü sinsi anlamına nasıl evrildi, inan hiç bilmiyorum. Neyse, sonra araştırırım onu… (Erteledi).

Bir davranış biçimi olarak pek de memnun olmadığımız bir durum bu aslında. Ruhun üzerine yük bindirmek, hayatımızın arka odalarını tıka basa eski ve bitmemiş işlerle doldurmak gibi bir şey. Üstelik ertelemek, çoğu zaman o şeyden tamamen vazgeçmekle sonuçlanır; kendimden biliyorum.

Oysa ideal formül çok basittir: Aklına geldi mi hayata geçir, bitir, sonucunu al ve rahatla. Benim uyguladığım formül ise tam bir kaos: Aklına gelsin, aklında günlerce evir çevir, bir zaman belirle, o zaman gelince yapma, başka bir hayali zaman dilimi seç, bahaneler üret, alacaklıdan kaçan borçlu gibi kendi zihninin dehlizlerinde köşe kapmaca oyna… Bir de üstüne, “Yapacağız yahu, kaçmıyoruz ya!” diye içten içe yüzsüzlük yap. Sonuç? Çoklu bir bilinmezlik.

Sonra ben çok sıkıldım bu döngüden. Gerçi bir süre daha sıkılmayı da erteledim ama sonunda o fişi çektim. Anladım ki bu böyle gitmeyecek. Bir çözüm arayışına girdim. Girdim girmesine ama içimde yine öyle bir erteleme arzusu var ki, sormayın gitsin.

Fakat bu kez teslim olmadım. Öyle büyük, teorik araştırmalar yapmadım; çünkü insan en çok kendini bilir. Ben de kendimi bildiğim için daha hap düzeyinde, küçük ama etkili, konusunun uzmanı kişilerden bu işin püf noktalarını dinledim. Dinlediklerimin özeti tek bir cümleydi: “Birden koşma, sadece bir adım at.”

Bu mantığıma yattı. Koşmayı erteleyebilirdim ama küçük bir adımı hemen, şu an atabilirdim. Önce günlük rutin işlerdeki erteleme alışkanlıklarımı takibe aldım. Çamaşır mı katlanacak? Yarına bırakmadım, o an katladım. Bulaşık makinesi mi yerleşecek? “Aman sabah yerleştiririm” demedim. “Bu benim kaç dakikamı alır?” diye baktım; on dakikadan fazla sürmüyordu. Yerleştirdim. Bunu her gün, sadece bir kez denedim. Sonra o küçük adımlar yavaş yavaş kendi ritmini buldu ve rutine bindi.

Günlük işlerde tutan bu formülü, şimdilerde uzun süredir ertelediğim o sağlıklı beslenme düzenine uyarlamaya çalışıyorum. Birden koşmaya çalıştığım, kendimi hırpaladığım o eski diyetlerde hemen yorulup mutsuz olduğumu ve her şeyi bıraktığımı bildiğim için, yine mikro adımlarla ilerliyorum. Önce sadece kahvaltımı sağlıklı bir menü rutinine oturtarak başladım. Sonra kademe kademe, acele etmeden diğer öğünlere yansıttım.

Henüz tam anlamıyla istediğim o kusursuz düzeyde değilim belki ama kendimce ciddi bir yol aldım. Bu küçük zaferler de beni içten içe motive etti. Artık yoldan sapsam, düşsem bile toparlanmam çok daha kolay oluyor. Bu yöntem, pes etmeden yol almamı sağlıyor.

Anlayacağınız, bu sefer pes etmeyi erteledim. Acelem yok. Biz erteleyen insanlar zaten şu gerçeği çok iyi biliriz: “Hiçbir şey için geç değildir.”