Ballie seizoen III, aflevering I

Terug van weggeweest, nog steeds gevreesd luidt de songtekst van 180CC door DHC. Terug van weggeweest zijn we zeker, na de winterstop in ieder geval (en dus met de rubriek moge duidelijk zijn), maar gevreesd zijn we nog steeds allerminst. Deze week kon namelijk zomaar onze tiende verliespartij op rij worden. Nooit eerder hadden we van de tegenstander van vanavond FC Blauwe Beunen gewonnen, en onze ziekenboeg werd precies zo druk bezocht zoals je van een ziekenboeg in februari mag verwachten.

Peter was vorige week na zijn schouderblessure (in een wedstrijd tegen de Allseas had hij zijn schouder bij een ware karperduik uit de kom laten schieten (8–2 winst)) weer in de ploeg teruggekeerd, maar was in deze returnwedstrijd al snel door de voetbalgoden teruggefloten toen hij besloot om een schot, die perfect was afgemeten om door hem met zijn handen tegengehouden te worden, in plaats daarvan met zijn voet te pareren waardoor zijn enkel dubbelklapte. ‘Mijn enkel moet even in de relax’, gaf hij aan.

Daarnaast had Jantje het vorige week aan z’n rug, Ronaldo had het aan z’n lies (maar bleek achteraf die avond ook naar een concert geweest te zijn) en Davíd Barthez stond de hele wedstrijd ‘alleen voor eventuele noodgevallen’ langs de kant omdat hij de dag ervoor in een opwelling, waarschijnlijk toen hij zich realiseerde dat de City Pier City-loop al over vier weken was, ongetraind 20 kilometer was gaan rennen. Dat eventuele noodgeval kwam toen Peter dus met zijn dubbelgeklapte enkel ‘even in de relax’ moest.

Ik kon eigenlijk ook wel wat rust gebruiken met mijn inmiddels doorgeroeste scheenbenen, maar door gebrek aan betere invallers speelde ik noodgedwongen toch weer een helft mee. Deze wedstrijd ging dan ook kansrijk met 8–2 verloren, ondanks een ruststand van 2–2 en een sporadische terugkeer van een uitblinkende Sam op het Moerwijkse.

Deze week stonden de Blauwe Beunen op het programma. Nog nooit van gewonnen, maar zeker niet altijd kansloos geweest (misschien kunt U het zich nog herinneren, maar ik heb een keer tegen deze stugge ploeg gescoord, wat ook weer mijn laatste aantoonbare bijdrage aan dit team was geweest, misschien een assistje of voorassistje hier en daar). Met een drukbezochte ziekenboeg en een zware tegenstander op het programma zag het er niet naar uit dat de balliemannen zouden staan te springen voor deze wedstrijd.

Desondanks stond de poll in groepsgesprek ballie harde kern op dinsdag vorige week (even voor de goede orde; we spelen nog steeds wekelijks op maandagavond) al op 10 hele voetballers. We kregen zelfs de complimenten voor deze opkomstcijfers van onze coach en motivational speaker-op-afstand Daan die had besloten dat een vakantietje van een maand of vier toch wel weer erg lang geleden was. Alleen al de snelle respons was complimenten waard (terwijl de ontzettend langzame respons juist altijd irritatiepunt nummer één is in groepsgesprek ballie zaken, het organisatorische groepsgesprek áchter groepsgesprek ballie harde kern, waarna we vervolgens de irritatie uit groepsgesprek ballie zaken ook in groepsgesprek ballie harde kern kenbaar maken).

Jantje zou weer terugkeren van zijn rugblessure, Davíd zou het wel weer aandurven met zijn zielige marathonbeentjes, Ronaldo zou inmiddels wel van zijn concert teruggekeerd zijn, Wouter zou na weken zijn return maken en Karsten besloot zelfs een introducé mee te nemen. Naast vaste klanten Stef, Verdi, Martijn en Tim was dit inderdaad best een ensemble dat zomaar eens met maar een mager verschil zou hoeven verliezen van de doorgewinterde Blauwe Beunen. Ik liet deze eer aan mij voorbij gaan, met een opkomst van 10 balsportheren kon ik eindelijk het weekje rust nemen dat ik 4 maanden geleden had moeten nemen.

Als een geschenk uit de hemel had Ronaldo vroeg in de morgen aangegeven ziek wakker te zijn geworden, had Jantje hetzelfde grapje als Davíd de week ervoor uitgehaald en was een dag voor de wedstrijd 20 kilometer gaan rennen en had Davíd zelf zich een dag van te voren weer stiekem afgemeld door zijn stem uit de poll weg te halen. Trouw als ik ben gaf ik aan dat ik zelf wel bereid was te gaan keepen toen Stef aan mij vroeg of ik nog wat invallers kon vragen. Ik zag de bui wel weer hangen tegen deze tegenstander en om mijn lieve invallers de vernedering en een weggegooide avond te besparen zou ik dan zelf wel weer komen opdraven.

Alsof Maradona zelf ons een beetje onder zijn engelenvleugels nam kwam een van onze belangrijke hulptroepen van vorig seizoen nota bene zelf bij mij digitale polshoogte nemen met een veelzeggende ‘ballie vnv?’. Als de reïncarnatie van Angolese Villareal legende Manucho mocht ook Zami dus weer zijn hattricks komen maken vanavond (hij weet toch nooit tegen wie we spelen, weet hij veel wat ons onderlinge resultaat tegen de Blauwe Beunen is). Tegen het middaguur had ook Tarik als verrassing in het groepsgesprek zijn reputatie aangaande het irritatiepunt over de slechte respons op de aanwezigheidspoll weer waargemaakt, maar dit keer positief, dus hij was er ook bij. Jantje mocht in verband met zijn zere voetjes in de goal plaatsnemen, en met onder aan de streep zo’n sterrenensemble leek dat een logische keuze.

Stef had het volgende bedacht: Jantje op goal, Wouter en Martijn maakten de verdedigende linie, Verdi op 10, ook een nieuw fenomeen, maar iedereen heeft toch altijd alle vertrouwen in hem, al staat ‘ie te vlaggen (en wij spelen in onze competitie altijd zonder buitenspel), Tim linkshalf en Karsten rechtshalf. Zami zou het dan in de spits gaan waarmaken, ware het niet dat hij direct bij aankomst weer moest omkeren toen hij erachter kwam dat zijn voetbalschoenen niet in de achterbak lagen en Stef zichzelf dus weer in de punt van de aanval moest opstellen. Mooi detail: voordat Zami terug naar huis was gegaan had hij Tim gevraagd om mij te bellen om te vragen of ik toevallig mijn eigen schoenen bij mij had, zodat hij die dan kon gebruiken, terwijl hij nog niet wist dat ik niet zou gaan spelen. Hier spreekt echt de sterkhouder van het team, blijkt maar weer.

We maakten langzaam aanstalten het veld op te gaan terwijl de Allseas de laatste minuten van hun wedstrijd speelden. Verdi merkte op dat elk slecht team (daarmee bedoelde hij Allseas, waar we dit seizoen per ongeluk met 3–1 van verloren hadden) tegen ons ineens met een veel beter team aantrad dan ze in werkelijkheid hadden. Ik kan hem geen ongelijk geven, maar vandaag zag het er anders steeds rooskleuriger uit. De Blauwe Beunen bleken geen wissels te hebben meegebracht, en wij hadden er drie: Zami (toch nog op tijd en dit keer mét patta’s), Tarik en introducé Nick begonnen op de bank.

Wij mochten aftrappen maar zonder direct resultaat, behalve balverlies. Zoals het altijd gaat tegen de Blauwe Beunen moest de tegenaanval al snel opgevangen worden. Ondanks het direct hoge tempo maakte Jantje een solide eerste indruk toen de bal hoog op hem afkwam en hij de bal klemvast moest hebben. Hij rolde de bal uit naar Wouter op links, die de bal via Verdi bij Karsten kreeg. Hoewel het er niet op leek dat Karsten hier ook echt iets van ging maken omdat de bal bij de laatste man terecht kwam, kreeg hij het door hoog druk te zetten toch voor elkaar om de bal bij Stef te krijgen, die vervolgens fraai met buitenkant schoen naar het midden kapte en recht voor het doel de bal onberispelijk hard onderkant lat binnenschoot. 1–0.

Niet achterstaan was al in geen maanden meer gebeurd, dus een beetje blijdschap mocht toch al voorzichtig om de hoek komen kijken. Die voorzichtigheid was inderdaad geboden toen Wouter een fout maakte door door het midden uit te verdedigen en ik het eigenlijk al meteen mis zag gaan. Jantje Sluitpost stond echter voortreffelijk geposteerd en kon de bal met zijn knie het doel uitwerken.

Wouter kon hierdoor vanuit de achterlijn de bal weer oppakken en door het midden Verdi aanspelen die de bal doorkaatste naar Tim. Tim sneed met een feilloze steekbal de hele verdediging van de Blauwe Beunen open en bediende daarmee een opstomende Intercity Direct genaamd Karsten die de 2–0 alleen maar ‘binnen hoefde te pissen’, zoals hij zelf achteraf aangaf. ‘Dit is het mooiste moment van mijn leven’, deelde Jantje gillend met de zijlijn mede. 2–0 tegen een team waartegen we überhaupt nog nooit hadden voorgestaan.

Omdat we pas 10 minuten bezig waren was het zaak om de gemoederen zolang mogelijk te blijven temperen en vooral niet te vroeg te juichen, zo bleek ook toen een verdwaalde linksback van de tegenstander over onze rechterflank veel te hoog kon opkomen en wonder boven wonder de bal binnenhield en net voor de achterlijn nog kon voorgeven. Martijn kon zich er nog net voorgooien maar beschikte niet over genoeg kracht om zijn voet in zijn geheel tegen de bal te gooien, waardoor die van richting veranderde en achter Jantje in het doel verdween. 2–1.

Even een belangrijke opmerking: De Blauwe Beunen spelen dus in het lichtblauw en wij in het zwart, maar beide teams gaan nogal makkelijk om met de kledingvoorschriften. Dit resulteerde in dat Wouter (in het donkerblauw) en de linksback en de Hulk (zo noemen we die vier meter lange spits van de Beunen) van de tegenstander allemaal in het donkerblauw speelden, een kleur die dus bij geen van beide teams hoort. Zo ontstonden er ook steeds wat passfoutjes aan onze kant en waren de uitverdedigende ballen door het midden dus vooral te wijten aan te veel donkerblauw in het veld. Zo kon die linksback van hun ook ineens zo hoog komen. Bij dezen dus ook weer even de vraag of iedereen die dit leest weer wat strenger de kledingvoorschriften in acht wil nemen.

Ondanks het verwarrende donkerblauw op de rechterflank kon Karsten weer moeiteloos hoog opkomen nadat onze verdediging hem had weggestuurd. Hij kreeg de kans om te schieten, deed dat ook in de korte hoek, door de kracht achter het schot had de keeper ‘m niet klemvast, waar Martijn als een opgekomen Inter 2009 Maicon op kon anticiperen en de bal in de rebound nogmaals in de verre hoek achter de keeper kreeg. 3–1. Zijn ongelukkige foutje van een paar minuten ervoor staat dan wel zwart op wit, maar op zo’n manier een foutje herstellen doet ook wat met mijn actieve herinnering. 3–1 tegen de Blauwe Beunen was iets buitenaards.

Met nog driekwart wedstrijd te gaan konden we niet achterover zitten, natuurlijk. Maar goed, zelfs als je van plan bent niet achterover te gaan zitten gaat er nog weleens wat fout. Een hoge steekbal van hun laatste man over al onze linies werd in twee bewegingen knap aangenomen en in de korte hoek op Jantjes doel afgevuurd. Even leek het erop dat Jantje ook deze bal gewoon uit het doel zou kunnen werken, maar deze redding bleek te moeilijk en de bal rolde klutsend over de achterlijn. 3–2.

Inmiddels waren Zami, Tarik en Nick respectievelijk voor Stef, Tim en Martijn in de ploeg gekomen. Nick kwam op 10 te staan en Verdi schoof een linie terug om op rechts samen met Wouter de verdedigende linie te vormen.

Die frisse wind leek zich meteen uit te gaan betalen nadat Verdi Jantjes keeperbal doorpasste naar onze Intercity op rechts, die weer strak aflegde op Nick die door het midden was gekomen en het zomaar kon gaan proberen. Nick kapte nog één, twee keer naar binnen maar zag zijn inzet op de buitenkant van de paal eindigen.

Ondanks de ruime voorsprong bleef het nog lang spannend. Steeds wanneer die vier meter lange Hulk aan de bal kwam hield de hele bezetting van de dugout haar adem in. Wouter was steeds eerder, en kwam vaak ook als winnaar uit de bus, maar in één instantie kwam deze groen aangelopen Blauwe Beun net op tijd los om weer op de kruising te schieten.

Pas na dit moment viel het de nieuwe wissels op dat ik met hele koude trillende vingertjes af en toe probeerde wat op papier te zetten. ‘Ga je weer kollem schrijven’ vroeg Tim. ‘Ja, anders sta ik hier toch niks te doen.’ Hiermee wil ik dus ook nogmaals aangeven dat ik dit absoluut niet vaker ga doen, zeker niet met deze temperaturen, en dat het feit dat ik dit toch weer aan het uittikken ben een toevallige samenloop van omstandigheden is. Deze week heb ik toevallig de tijd, maar ik kan me echt niet meer voorstellen dat ik dit vorig jaar wekelijks zat te doen en vervolgens ook nog naar het gezeik moest gaan luisteren van iedereen die vond dat ik ze te weinig David Beckham of Ronaldinho had genoemd. Vraag het me nog maar een keer aan het eind van het seizoen als het wat warmer is, mocht ik dan weer geblesseerd zijn.

Terug naar pitch 1: vers ingebrachte Zami spits moest een verdedigende actie maken (als de spits de laatste man imiteert weet je dat het aan de inzet absoluut niet kan liggen) en kon de veroverde bal afleggen op Karsten. Karsten sneed deze keer dwars over de as en kon op rechts op Nick afleggen, die had nog even moeite om de bal binnen te houden maar deed dat uiteindelijk ontzettend knap, maar nog knapper was hoe hij de bal feilloos op Zami teruglegde die zich ineens bij de tweede paal had gemeld. Zami schoot in de verre hoek de 4–2 voor de glanzende mannen binnen. De mannen glanzen lang en breed. En dat nog in de eerste helft.

In een tegencounter werd verdedigende Wouter teruggefloten voor gevaarlijk spel. Terecht was dat niet, vond hij zelf: ‘ik raak toch die bal, en hij raakt mij dan op mijn voet!’ Dan was de voet van de tegenstander dus net zo hoog, dat zagen wij van de bank ook. Resultaat was een vrije trap tegen, van een niet misselijke afstand. Om Jantje scherp te houden gaf Stef hem mee dat het geen tijd was voor fatoes omdat hij verwachtte dat de vrije trapnemer het zomaar in één keer zou kunnen gaan proberen. De bal eindigde uiteindelijk recht op Verdi, waarmee het gevaar geheel geweken was. ‘Maar anders had ik ‘m sowieso hoor Stef!’, brult opkrabbelende Jantje naar de nagelbijtende coach. ‘Ja, je maakt nu weer een fatoe maar je moet scherp blijven bro,’ besloot Stef.

Na nog een ander moment waarin Verdi zich weer uitermate verdienstelijk bewees fluisterde Tim in mijn oor dat Verdi wel een beetje op N’Golo Kanté leek in dat jaar dat Leicester City kampioen werd. Dit zijn dus de uitspraken die gebezigd worden bij de eerste positieve ruststand in drie maanden. Direct hierna was Verdi ook gewoon weer voor de goal te vinden om een teruglegbal van Nick in de korte hoek te proberen frommelen, dus ongelijk had Tim niet. De tweede helft moet maar eens bewijzen of de vergelijking met Kanté opgaat.

‘En kan je dan ook nog iets schrijven over mijn Toni Kroos-achtige steekpass?’ vulde Tim verder aan. Voordat ik kon reageren had de coach deze al overgepakt: ‘dat ligt eraan hoe vaak je dat nog gaat benoemen vanavond.’ Anders dan men zou verwachten bestaat er ook onder de leden van organisatorisch groepsgesprek ballie zaken nog weleens wat onenigheid, zelfs als het gaat over hoe ik de rubriek moet invullen.

De rust werd ingeluid met een andere primeur. Tarik leek zijn vorm van twee seizoenen geleden teruggevonden te hebben door weerbijna te scoren. Zamity ontving de bal bij de achterlijn van Karsten en kon de snel inlopende Tarik de bal aanspelen, die hem een centimeter of 2 naast de goal schoot.

Het was nog steeds de mooiste avond van Jantje zijn leven. Ruststand 4–2.

De eerste minuut van de tweede helft werd gekenmerkt door een bloedlinke uitverdedigende bal van Verdi door het midden. ‘Laatste keer hè Ver!’ gilde Karsten het veld op. Kanté maakt vast ook nog weleens fouten. Ik hoorde mezelf ook nog roepen dat ballen nooit over het midden mogen. Hoor mij eens, het is dat ik geblesseerd ben maar anders had ik die fout waarschijnlijk zelf wel begaan.

Vroeg in de tweede helft leek de bal er na een corner van Verdi door pogingen van Nick en Stef er maar niet in te willen, maar Tarik die zijn net onnodig naast geschoten bal mooi kon compenseren schoot de bal in de vierde rebound binnen. 5–2. Bij navraag gaf Tarik aan dat hij zeker al wel vier keer had gescoord en dat ik beter uit m’n ogen moest kijken.

Niet lang daarna kon Tim zich ook aan het enthousiasme rondom Tarik zijn inzet gaan meten. Door een gigantische omschakelingsfout van de keeper en een zeer intelligente pass van Nick over de as van het veld kon Tim voor open goal de 6–2 binnenschieten, maar liet dat na door de bal 10, 20, 25 meter naast te schieten. Er stond nog een ongebruikte goal rechts naast het door de tegenstanders bezette goal, en zelfs daar schoot hij naast.

Nu werd ook duidelijk dat er nogal wat onduidelijkheid bestond over hoe we moesten gaan wisselen. Zami, Karsten en Wouter waren na de rust in de dugout gebleven. Karsten vond dat hij er voor Tim in moest komen, maar een logischere keuze was als hij voor Tarik erin zou komen, maar Tarik moest volgens Karsten nog meer rennen voor hij eruit zou mogen komen. Wouter wist van niks, moest volgens hemzelf erin komen voor Martijn, maar die stond er nou juist net weer in, dus Karsten besloot dan dat Wouter erin zou komen voor Martijn, nee, voor Tarik. Zami vast vastberaden om weer Stef in de spits over te nemen.

Dat Tarik er tegen de wens van Karsten in toch wel uit moest was duidelijk toen hij de bal recht in de voeten van de Hulk speelde. Die bal werd nog maar net door Nick terugveroverd, die nu ook ineens de positie van laatste man had overgenomen. Nick gooide er bij wijze van een aanvallende triomftocht ook nog even een schaar uit om de Blauwe Beunen nu helemaal in verwarring te brengen.

Om het wisselend op te lossen kwam Karsten er nu zelf in voor Tarik maar zou rechts gaan spelen, Wouter zou links komen te spelen na voor Tim gewisseld te zijn en Zami zou er, onverbiddelijk, in komen voor Stef.

Het bleken alle drie gouden wissels. Zami mocht de door Karsten gewonnen corner nemen, perfecte hoogte, perfecte snelheid, en Wouter vloog in met een bi-zar-re stormkopbal. Eerst was er niets, en in the blink of an eye zweefde daar ineens die gast met snor van 1.95m een meter van de grond om de corner van Zami met een noodvaart tegen het net te koppen. 6–2. Wouter, als je echt zo graag donkerblauw wil dragen, ga je gang dan ook maar. (Martijn, ondanks je mooi herstelde fout door de 3–1 behendig binnen te schieten kan ik je lichtgroene tenue niet goedpraten.)

Het geluk kon al helemaal niet op toen Martijn een bal knap verdedigend onderschepte en de bal afgemeten aan Nick meegaf, die door wat kapbewegingen nog maar één man voor zich had, toen zichzelf daar ook weer los speelde en de bal feilloos in de kruising trapte. 7–2.

Ik merk tijdens het schrijven ook op dat ik ineens een stuk zakelijker ga schrijven en alleen nog de hoogtepunten neerpen alsof we elke week zo spelen. Dat had eerder te maken met dat ik door mijn enthousiasme vergeten was dat het op dit soort momenten handiger is om zo gedetailleerd mogelijk de audio-opname in te spreken. Ik wist zelfs niet eens meer wat de tussenstand was. Tarik vertelde me nog net op tijd dat dit de 7–2 was, want in een fractie van een seconde had Nick, na de bal breed van Zami over het midden te hebben ontvangen, de keeper wonderschoon uitgespeeld en de 8–2 binnengetikt.

Één smet op de wedstrijd was de weggegeven pingel door een verdedigende actie van Zami, die eerder het verdedigende werk steeds zo netjes had gedaan, zodat dit eigenlijk ook geen noemenswaardige fout was. Ik zou het liever ook helemaal niet opschrijven (mede omdat ik vergeten was hoe lang het steeds duurde om een wedstrijdverslag te schrijven). Jantje dook naar links (op mijn aanraden, laten we wel wezen), de Hulk schoot ook naar links, maar net te scherp voor Jantje. 8–3, wat ook de eindstand maakte, maar niet voordat de net gewisselde spelers nog bij coach Stef hun beklag wilden doen over het wisselbeleid. Onverbiddelijk als hij is besloot Stef, ‘coach heeft besloten.’ ‘Nepcoach,’ vond Tarik (die eens in de vijf weken op komt dagen). Alles kwam toch nog goed toen Wouter na Stef z’n instructie om Verdi op de centreback positie over te nemen ‘maar ik heb last van m’n voet!’ brulde en Tim er in het laatste minuutje nog als publiekswissel in mocht komen (onder daverend Moerwijks applaus, welteverstaan).

Kers op de taart was Martijn die bij de laatste aanval met een hakje probeerde te scoren. Ons is het niet naar de bol gestegen. 8–3.

Na maanden van frustratie over het bij elkaar sprokkelen van genoeg mensen hadden we vandaag ineens sterren in overvloed. Daan had ons steeds getroost met de gedachte dat als hij terug zou zijn van zijn eerste vakantie van het jaar, dat het dan in ieder geval tot half april, wanneer hij waarschijnlijk weer op vakantie zal gaan, makkelijker zou worden om wekelijks met genoeg man aan te treden.

Voor mij blijft het de komende weken nog even bij bankwarmen en Jantje afleiden bij de goal, dus volgende week kan ik het weer niet verpesten met uitverdedigen door het midden. Aan administrator, TD en coach Daan, wij redden het nog wel even zo.