Zmienności myśli

Zdarza się nam bowiem, że ledwie skupiliśmy się na pierwszych słowach jakiegoś psalmu, a już niepostrzeżenie, ku własnemu zdumieniu, myśl ucieka nam do innego fragmentu Pisma Świętego, od którego rozpoczynamy nowe rozmyślanie. Zanim jednak zdołamy je dokończyć, oto znowu pamięć przywołuje jakieś inne miejsce i przerywa rozmyślanie nad poprzednim. Nasza medytacja stale więc przechodzi od jednego fragmentu do drugiego: z psalmu do psalmu, z Ewangelii do Listów Apostoła, z Listów do Ksiąg Prorockich, z Ksiąg Prorockich do innych natchnionych Pism. Nasz niestały i chwiejny duch błąka się tym sposobem po całym Piśmie Świętym, nie potrafiąc niczego odrzucić ani zatrzymać, na niczym dłużej się skupić i niczego dogłębnie przebadać. Możemy więc powiedzieć, że udaje mu się tylko „dotknąć” i „skosz­tować” duchowych treści, nigdy jednak nie jest ich twórcą i właścicielem. Niestety, ten zawsze zmienny duch, nawet w cza­sie wspólnych nabożeństw, zatacza się na wszystkie strony jak pijany i nie wykonuje należycie żadnego ze swoich obowiązków: podczas modlitwy – błąka się gdzieś po psalmach lub czytaniach; podczas śpiewu psalmów – nie skupia się na ich treści; podczas czytania – myśli o tym, co się zdarzyło lub co jeszcze musi wykonać.Pozbawiony kontroli nad tym, co do niego wchodzi lub wychodzi, staje się więc igraszką przypadkowych poruszeń, albowiem żadnej rzeczy nie potrafi w sobie zatrzymać i przy niej wytrwać. Z tego właśnie powodu chcielibyśmy się dowiedzieć, jak należycie wypełniać nasze duchowne obowiązki, a zwłaszcza jak nieustannie zachować w sercu ten werset psalmu, który nam przekazałeś, aby myśli nie przychodziły do nas i nie odchodziły jak morskie fale, ale zawsze podlegały naszej woli.

Jak osiągnąć stałość serca i myśli

Poprzez ofiarną i wytrwałą pracę, nie dla siebie, lecz na rzecz świętych potrzeb, musimy zapewnić sobie całkowitą wolność od doczesnych trosk i kłopotów. Tylko wtedy bowiem zdołamy wykonać polecenie Apostoła: Nieustannie się módlcie! Istotnie, niewiele modli się ten, kto modli się tylko wtedy, gdy klęczy, a w ogóle nie modli się ten, kto klęcząc ma serce pełne rozproszeń. Jacy więc chcemy być podczas modlitwy, tacy musimy być przed nią, albowiem jakość modlitwy zależy od stanu, który ją poprzedza.Dzieje się tak dlatego, ponieważ myśli, które zaprzątają nasz umysł, albo uniosą go ku niebu, albo pogrążą w marnościach tego świata. Tymi słowami abba Izaak zakończył swoją drugą naukę o modlitwie. Wysłuchaliśmy jej z podziwem postanawiając stanowczo i od razu wprowadzić w życie jego słowa o wersecie Boże wejrzyj ku wspomożeniu memu...,https://medium.com/@jwooki33/jak-nauczy%C4%87-si%C4%99-nieustannej-modlitwy-2b0dbefe1ab7

który zalecił początkującym do stałego rozważania. Uważaliśmy ten sposób medytacji za łatwy i bardzo pożyteczny. Praktyka pokazała jednak, że jego przestrzeganie było daleko trudniejsze od naszego wcześniejszego zwyczaju swobodnego przechodzenia w czasie rozmyślaniu od jednego fragmentu Pisma Świętego do drugiego. Warto jednak dodać, że dzięki tej krótkiej modlitwie każdy może dążyć do doskonałości, a brak wykształcenia i nieznajomość świata nie jest żadną przeszkodą na drodze do czystości serca, którą w prosty sposób wszyscy mogą osiągnąć. Wystarczy, jeśli rozważając wspomniany werset zachowają dzięki niemu trwałą i żywą pamięć o Bogu.

Źródło: Jan Kasjan Rozmowy z Ojcami tom1