aradığın şeye benzer olan her şeyi o şey sanmak

Gençlik yıllarımız sürekli bir şeyleri aramak ve beklemekle geçiyor. Dün anneme sordum bu bitecek mi diye, biterse heyecanı kaçar yaşamanın dedi. Hayatın heyecanının kaçmasını hiç ama hiç istemiyorum (kısa bi süreliğine heyecansızdı hayatım, çok kötü deneyimlemeyin bence). O zaman aramaya ve beklemeye devam.

Hayatımın her döneminde bir şeyleri beklediğim gerçeğiyle de yüzleşmiş oldum, durumun gençliğimle hiç alakası yok. Okula gitmediğim dönemlerde okula başlamayı, okula başlayınca tatilleri, tatillerde bursaya gitmeyi, bursadayken de köye dönmeyi. Bir dönem bekleme işini o kadar abartmıştım ki sınav anında sınavın sonunu hayal eder, dışarı çıkarken döndüğüm anı beklerdim. Fark ettim ki bu kadar beklemek sınavdaki verimimi ve hayattaki neşemi sömürüyor. Annemin bahsettiği arama ve bekleme bu olamaz. Peki, ne bunlar?

Aramak ve beklemek yaşamın tam içinde varken peşimden gelmesi gereken şeylermiş. Onlar için duraksamak, elimde olanın sonunu düşünmek çok yersiz çünkü beni ulaştırabileceği hiçbir mutluluk yok. Sınav sonucu beklemek günümü esir alamaz, birinden mesaj beklemek tüm dengemi bozamaz, bir hocanın atacağı mail için hesabımı bin kez kontrol edemem. Beklemek böyle bir şey değil. Son süreçte bir şeyi tüm benliğimle beklediğim için belli olduktan sonra tüm dengemi geri toplamaya çalışıyorum hala. Ve düşünüyorum, beklediğim o şey tam olarak aradığım şey miydi? Yoksa ben aradığım şeye benzeyen her şeyi o şey mi sanıyorum?

Caspar David Friedrich — Woman at the Window (1822)

Beklerken kafamda oluşturduğum hikaye örgüleri, karakterler, anlar ve mekanlar var. Bunları oluşturmak için hiç çaba sarf etmiyorum, beni işimden gücümden alıkoymuyor. Sonra aradığım şeye benzer gibi görünen bir şeyin varlığını fark ediyorum. Tek tek kontrol ediyorum beklerken ürettiğim hikayeye, anlara ve mekana uygun bir karakter mi diye. Uygun çıkıyorsa o şey olduğuna emin oluyorum ve bununla da kalmayıp o olan tek şeymiş gibi hissediyorum. Sonra anlıyorum ki ne o aradığım şey ne de ona benzer tek şey oymuş. Süreç başa sarıyor, belli konularda hala camın kenarına oturan ve okuldan arkadaşlarının dönmesini bekleyen 5 yaşındaki kız çocuğu oluyorum. Camın kenarında, duraksayarak bekliyorum. Oysa ben camda otursam da oturmasam da çocuklar zil çaldığında evlerine dönüyorlar.