Bayram Dönüşü Otogarın O Tanıdık Telaşı

Bayramın son günü otogarda ayrı bir kalabalık vardı. Kimi ailesine sarılıp uğurluyordu, kimi elindeki valizleri son anda bagaja yetiştirmeye çalışıyordu. Çocuk sesleri, anonslar, bir yandan varınca haber ver diyen anneler. Herkesin içinde dönüş yolunun hafif burukluğu vardı aslında.

Biz de ailece dönüş için Kamil Koç’la çıkacağımız yolculuk için otobüse geçtik. Yerleşene kadar küçük bir telaş oldu ama koltuklara oturunca o bildiğimiz uzun yol hissi başladı. Cam kenarına geçip kulaklığı taktım, dışarıyı izlemeye başladım. Bir yandan insanlar hala birbirine el sallıyordu. Otobüs hareket ederken otogarda kalanlarla gidenlerin vedası insanın içine dokunuyor nedense.

Yol boyunca herkes kendi halinde takıldı biraz. Annem çantasından çıkardığı atıştırmalıkları uzattı, babam kısa sürede uyuyakaldı. Ben telefondan bir şeyler izledim, sonra sıkılıp camdan yolu seyretmeye başladım.

Özellikle gece olunca şehir ışıklarını izlemek ayrı güzel geliyor bana. Molada inince herkes yarı uykulu halde çay sırasına giriyor. Biz de sıcak çay alıp biraz yürüdük. O kısa mola bile insanın kafasını dağıtmaya yetiyor. Sonra tekrar yerleşip yola devam ettik. Dönüş yolculuklarının ayrı bir hissi oluyor. Bayram bitmiş, ziyaretler yapılmış, güzel anılar geride kalmış oluyor ama o yorgunluğun içinde tatlı bir huzur da oluyor. Eve yaklaşırken insan hem dinlenmek istiyor hem de yol biraz daha sürsün gibi hissediyor.