Kobani’de Abluka: Modern Savaşın Sessiz Silahı ve Uluslararası İkiyüzlülük

Kobani’de Abluka: Modern Savaşın Sessiz Silahı ve Uluslararası İkiyüzlülük

Kobani bugün bir cephe hattı değil; modern savaşın en etkili ama en az konuşulan silahına maruz kalıyor: abluka. Tankların ve jetlerin yerini idari kararlar, kapatılan yollar ve engellenen yardımlar aldı. Sonuç değişmedi; sadece yöntem rafine edildi.

Bu bir güvenlik sorunu değil. Bu, siyasi irade ile sürdürülen kontrollü bir insani çöküştür.

“Ateşkes Var” Söylemi ve Sahadaki Gerçeklik

Resmî aktörler ve diplomatik kanallar “gerilimin düştüğünü” iddia ediyor. Kâğıt üzerinde ateşkesler var, temas grupları çalışıyor, açıklamalar yapılıyor. Ancak Kobani’de hayat, bu metinlerin hiçbirine inanmıyor.

Şehir hâlâ dış dünyadan kopuk.

Ticaret yok.

Serbest dolaşım yok.

Kesintisiz yardım yok.

Abluka kaldırılmadan ateşkesten söz etmek, yangın söndürülmeden dumanın bittiğini iddia etmektir.

Abluka = Kolektif Cezalandırma

Uluslararası hukuk bu konuda nettir. Sivillerin temel ihtiyaçlara erişimini engellemek, ister doğrudan ister dolaylı olsun, kolektif cezalandırma anlamına gelir. Kobani’de yaşanan tam olarak budur.

• Elektrik ve su altyapısının işlevsiz bırakılması

• Gıda ve yakıt akışının kesilmesi

• Sağlık sisteminin bilinçli biçimde kilitlenmesi

Bunlar güvenlik önlemi değil; baskı araçlarıdır.

Ve bu baskı, silahlı gruplardan çok sivilleri hedef almaktadır.

İnsani Kriz Değil, Yönetilen Bir Kriz

Kobani’deki tabloyu “insani kriz” diye tanımlamak eksik kalır. Bu bir doğal afet değil. Bu, aniden ortaya çıkmış bir kaos da değil. Bu, yönetilen, dozajı ayarlanan ve siyasi pazarlıklara entegre edilmiş bir krizdir.

Yeterince kötü ki baskı yaratsın.

Ama yeterince görünmez ki küresel tepki doğurmasın.

Modern çatışmaların en rahatsız edici tarafı tam da budur: Krizler artık çözülmüyor, idare ediliyor.

Uluslararası Toplum: Seyirci mi, Ortak mı?

Bir noktada şu soruyu sormak gerekiyor:

Sessizlik tarafsızlık mıdır, yoksa rıza mı?

Kobani söz konusu olduğunda uluslararası aktörler çoğunlukla “denge”, “bölgesel hassasiyetler” ve “daha büyük resim” gibi kavramların arkasına saklanıyor. Ancak bu kavramlar, elektriksiz kalan bir hastaneyi çalıştırmıyor.

İnsani yardımın önündeki engeller kaldırılmadıkça yapılan her diplomatik açıklama, pratikte statükonun devamına hizmet eder.

Bu da sessizliği masum olmaktan çıkarır.

Kobani Bir İstisna Değil, Bir Modeldir

Asıl tehlike burada. Kobani’de uygulanan abluka, bir istisna değil; geleceğin çatışma modelidir.

Düşük yoğunluklu, yüksek yıpratıcılıklı, uzun vadeli.

Silah sesi az,

İnsanî tahribat derin.

Bugün Kobani’de test edilen bu model, yarın başka şehirlerde, başka halklar üzerinde uygulanabilir.

Sonuç: Haritalarda Küçük, Vicdanlarda Büyük Bir Dosya

Kobani artık sadece bir Suriye kenti değil; uluslararası sistemin ahlaki sınavlarından biridir.

Bu sınavdan kaçmak mümkün.

Ama sonuçlarından kaçmak değil.

Abluka sürdükçe, krizin sorumluluğu sadece sahadaki aktörlerde değil; görüp susanlarda da olacaktır.

Çünkü bazı savaşlar bombalarla değil, sessizlikle kazanılır.

Sami Zana Aslan