Werk, moederschap, daten en alles ertussenin

Ik ben Madeleine. Ik ben 39 jaar, moeder van twee jonge kindjes, die ik voor tachtig procent alleen opvoed. Daarnaast werk ik 32 uur per week als contractmanager op verschillende projecten. Dat is mijn realiteit. Niet uitzonderlijk, niet zielig, maar ook zeker niet altijd makkelijk.

De afgelopen jaren heb ik gemerkt hoe vaak het verhaal rondom carrière en moederschap óf mooier wordt gemaakt dan het is, óf alleen de zware kant laat zien. En eerlijk? Geen van beide klopt. Het leven zit daar ergens tussenin. Met dagen waarop alles lijkt te kloppen, en dagen waarop je je afvraagt hoe je dit allemaal combineert zonder jezelf kwijt te raken.

Ik wil je wekelijks meenemen in mijn ups en downs. In wat het betekent om ambitieus te zijn én moeder. Om verantwoordelijkheid te dragen op je werk, terwijl je hoofd soms nog bij een gebroken nacht, een schoolappje of een kind met koorts zit. Om keuzes te maken die niet altijd goed voelen, maar wel nodig zijn.

En dan is er nog iets waar minder vaak hardop over wordt gesproken: het datingleven. Want ja, dat bestaat ook. Of zou moeten bestaan. Op je 39e, met twee kinderen, een volle agenda en weinig mentale ruimte is daten allesbehalve eenvoudig. Het is zoeken naar tijd, energie en vooral naar iemand die begrijpt dat spontaniteit er anders uitziet dan tien jaar geleden. Soms voelt het hoopvol, soms vooral ingewikkeld — en vaak belandt het ergens onderaan de prioriteitenlijst.

Mijn carrière voelt soms als de plek waar ik mezelf terugvind. Waar ik scherp ben, beslissingen neem en groei. En soms voelt het als nóg een bordje dat ik draai, terwijl ik al moeite heb om ze allemaal in de lucht te houden. Hetzelfde geldt voor het moederschap: het is liefdevol, intens en betekenisvol — en tegelijkertijd vermoeiend, eenzaam en overweldigend.

Ik schrijf dit niet omdat ik het allemaal weet. Integendeel. Ik schrijf omdat ik zoekende ben. Omdat het helpt om mijn gedachten te ordenen. En omdat ik geloof dat er meer moeders zijn die zich herkennen in dit leven, maar zich niet altijd gezien of gehoord voelen.

Dit is geen succesverhaal en geen klaagzang. Het is een eerlijk verhaal. Zonder filters. Zonder het mooier te maken dan het is. Als dit iemand het gevoel geeft: ik ben niet de enige, dan is dat voor mij al genoeg.

Volgende week neem ik je mee in een heel gewone week uit mijn leven. Met werkdeadlines, slaapgebrek, twijfels, kleine overwinningen en alles wat daartussen zit. Want ook dat hoort erbij.