Sakın Bana Yarın Deme!

“Biliyorsun, hiçbir gücün yok alınyazın üstünde. O halde yarının belirsizliğinden kaygılanman niye? Bilge isen yaşamı erteleme.”

(Bir Çöl Rüzgarı Ömrümüz — Rubailer — Ömer Hayyam)

Photo by Zachary Keimig on Unsplash

Güneşin doğuşunu bile görmeden suya düşen hayaller.. başka bahara ertelenen hedefler.. bir türlü hayata geçirilemeyen planlar.. ve ertelenen hayatlar… Bir gün, evet bir gün, yaşamaya başlarız belki.. istediğimiz gibi, inandığımız gibi, olması gerektiği gibi… İyi de ne zaman?

Sakın bana “yarın” deme! Zaten geç kalmadık mı? Kaç hayalimiz yarına kaldı? Kaç planımız daha dünden çöpe atıldı? Evet, yarın.. yarın yaparız belki…

Yarın bambaşka bir insan olacağım diyorsun. Niye bugünden başlamıyorsun? — Epiktetos

Bu mu senin düşlediğin hayat? Bu atalet, bu isteksizlik, bu hissizlik neden? Sevinçle gözlerin parlamıyor.. için huzurla dolmuyor, neden?

Evet, ne zaman.. ne zaman kendi kabuğumuzu kırıp dış dünyaya aldırış etmeden, başkaları ne der diye düşünmeden, kaplumbağa gibi içimize kapanmadan hissettiğimiz gibi, olduğumuz gibi yaşayacak, ne zaman kendimiz, sadece kendimiz olarak bu hayatı yaşayacağız?

Sorumlulukların ağırlığı altında çatırdadık, öğretilmiş çekingenliğimize yenildik, bastırılmışlığımızın ve özgüvensizliğimizin esiri olduk… Yola çıktık, ama izi kaybettik.. rotamızı şaşırdık.. kaybolduk, ararken yorulduk… Bir türlü kendimiz olamadık, hep bize biçilen rolleri oynamaya, hep olmamız beklenen kişi olmaya çalıştık…

Geç kaldık… Bu hayattan bir kez geçiyor olduğumuzu unuttuk. Hayatın, içinde bulunduğumuz şu “andan” ibaret olduğunu bir türlü anlayamadık.

Yok, yok! Şimdiden tezi yok. Yarın değil, şimdi.. şimdi yaşaman gerek. Hatırla, hatırlat.. unutma.. yarın çok geç…