Artık Ben Annemim: Bugün İçimdeki Anneyle Konuştum

Artık Ben Annemim: Bugün İçimdeki Anneyle Konuştum

(Kendime doğmak için artık beklemiyorum)

Bu sabah bedenim sıkışıktı.

İçimde bir kalınlık, bir gerilim…

Sanki orada konuşmak isteyen biri vardı, ama sesi kısıktı.

Sanki bir çocuktu o.

Sanki bendim.

Ama çok eski bir ben.

Yoga yaptım.

Nefesle tanıştım.

Gözlerim kapalıydı ama içim açılmaya başladı.

Ve sonra bir ses geldi.

“Anne…”

Öyle kimsesizdi ki…

Hem içimden çıktı,

hem çocukken duymadığım bir yankı gibi dışımda çınladı.

Ama o ses, değişti.

Açıldı.

Bir neşe geldi.

Sanki güzel bir haber verecekmiş gibi…

Ve ben birden kendime şu sözlerle karşılık verdim:

“Ben nefesim

Ben ağacım

Ben köküm

Ben dalım

Ben çiçeğim

Ben bedenim

Ben hepsiyim.”

Bugün biri bana anne olmadı.

Ben, içimdeki o çocuğa anne oldum.

Belki ilk defa o çocuk rahatça nefes aldı.

Belki ilk defa şefkati, dışarıdan değil, kendi bedeninden duydu.

Ve sonra bir cümle geldi, artık dönüşü olmayan bir yerden:

“Ben anneyim.

Anne benim.

Küçük kızımı – kendimi —

bu yetişkin kadını büyütecek olan, benim.”

Ben artık bir kadını büyütüyorum.

O kadın benim.

Yorgunluğu, suskunluğu, ağrıları ve aynı zamanda yazmak isteyen coşkusuyla benim.

Küçük bir kıza sarılıyorum artık.

O kız, yıllarca anlaşılmadı.

Ama artık kendini duymaya başladı.

Ben o kıza sadece sarılmıyorum.

Onu büyütüyorum.

Kendi bedenimde taşıyorum.

Kendime yaslanıyorum.

Çünkü bu kez anne dışarıdan gelmeyecek.

Bu kez, anne içeride uyandı.

🕊️ “Bugün, içimdeki çocuğa sadece sarılmadım.

Onu büyütecek gücün artık bende olduğunu kabul ettim.”