Cas Dekeyser — Once I was a feminist

Cas Dekeyser is student mode. Onder de titel Once I was a feminist zwaait hij tijdens Graduation af. We strikken hem voor een gesprek.

Cas Dekeyser neemt een pose aan, het lichaam verwrongen naar een onmogelijk fysiek ideaal. (Foto: Jordi Coppers)

Onrust: Dag Cas, een opmerkelijk titel draagt je masterproject. Heb je het feminisme de rug toegekeerd?

Cas Dekeyser: Die vraag komt wat vroeg voor een antwoord. Laat me beginnen bij het begin. In mijn collectie onderzoek ik mijn persoonlijk ideaalbeeld van een vrouw, althans in de context van mode. Dat beeld was er al van kleinsaf aan. Het was een motivatie, een streven om ontwerper te worden. Dat is het eigenlijk nog steeds.

O: Wat moeten we ons bij dat beeld voorstellen?

CD: Als je het visueel voorstelt, is het een huizenhoog cliché. Denk lange, slanke vrouw met een fierce attitude. Dat is me zo aangeleerd via visuele media, al kan ik niet mijn vinger leggen op de precieze bron. Ik gok de heteronormative patriarchale samenleving waar we in leven.

Nu, het klinkt misschien vreemd, maar ik dacht altijd dat dat ideaalbeeld van mij op een manier feministisch was. Mijn intenties waren immers goed. Het gaf een gevoel van empowerment. Alleen is het dat allesbehalve. Ik begrijp nu dat het aanleiding geeft tot objectificatie en seksualisering.

Silhouet van Cas Dekeyser

O: Exit ideaalbeeld?

CD: Laat ons zeggen dat mijn collectie plots in crisis verkeerde. Ik ben me gaan vergelijken met feministische kunstenaars. Het verschil was groot. Waar vanuit een adoratie vertrok, lag bij hen frustratie aan de bron. Uit respect heb ik dan afstand genomen van dat begrip. Feminisme vind ik een problematische term, omdat het zoveel betekenissen heeft, die elkaar ook nog eens kunnen tegenspreken. Ik zocht mijn werk een plaats te geven in deze termen, maar bleek het tegendeel te bereiken van wat ik beoogde. De titel van mijn project slaat op de verwerping van die term, maar ook op die idee dat het er uiteindelijk niet toe doet. Mijn ideaalbeeld sluimert nog steeds in me, maar ik kijk met een ander oog.

O: Je collectie is een onderzoek, zeg je. Hoe ben je dan precies te werk gegaan?

CD: De blik is een belangrijk element, hoe je naar een vrouw kijkt, hoe dat kledingstuk zich tegenover haar verhoudt en andersom. Mijn eerste idee was te ontwerpen met zwarte inkt, omdat dat medium geen enkele vestimentaire referentie in zich draagt. Ik wou een eenvoudige spanning creëren tussen bedekken en tonen. Die tweespalt herbergt precies de seksuele spanning.

O: Een muts van inkt?

CD: Uitgangspunt waren jurken. Dat kledingstuk sluit aan bij mijn ideaalbeeld, weet je nog. Eigenlijk is het een heel basis ding. Gaten om hoofd, armen en benen door te steken en je bent er haast, bij wijze van spreken. Dat idee herleidde ik al gauw tot een stuk stof en van daaruit werd het een object pur sang. Een stuk stof met gaten. Hier en daar werk ik ook met doorzichtig plexiglas, om die notie van bedekken te problematiseren. Concrete aanleiding was een foto van een pornosite, waarbij een vrouw tegen het glas van de douche werd aangedrukt. Als climax heb ik het model naakt gefotografeerd om haar met zwarte inkt terug aan te kleden.

O: De traditionele modeshow is geschrapt. Hoe ga je je werk presenteren?

CD: Eerst en vooral ben ik heel blij dat de modeshow is weggevallen. Het is iets prefab. We krijgen nu de kans om zelf de context te bepalen. Meer nog, door niet meer naar zo’n catwalkmoment toe te leven, vallen er meteen ook een hoop beperkingen weg. Concreet zal ik hele grote foto’s tonen. Die heb ik zodanig bewerkt dat ze toch met mijn ideaalbeeld samenvallen, met verlenging van de benen enzovoort. Ik wil ze heel hoog opgehangen zodat je ernaar moet opkijken, als spel met de blik. Ik heb beslist om niet op model tonen omdat ik in zekere zin niet meer van de realiteit afhang. De objecten zelf zie ik dan als een soort tools. Ze dragen de sporen van mijn onderzoek.

Mode — Trigger Maandag 28.06.21 Campus Bijloke