Her ne sebepse.

Düşünüp durdu kendince, öyle camdan bakarken. Bir zamanlar anı olan şeyler. Şu an yaşadığı da bir anı olup gidecekti. Belki de kendini bir anlam şişesine sokmamalıydı. Ama düşüncelerine engel olamıyordu. Yazmak istedi yine ve şu satırlar çıktı yazdıklarından;

“…Bazı ikilemlerin arasında kalmış gibiyim ya da sebebini bilmediğim denklemlerde sallanıp duruyorum. Ne düşebiliyorum,ne de ayaktayım. Bahar gelmiş gibi, fakat açamıyorum; sonbaharda kopamıyorum. Kışın dallarımda yine bir umut var, ama yazın çiçeğim yok. Mevsimine göre yaşayamıyorum ben. Bir adım ötedeyim ya da bir adım geri. Olmam gereken yerde hiçbir zaman değilmişim gibi. Yalancı bir bahar gibi.

Burada ağaçlar açtı; iki gün sonra kar yağdı. O ağaçlar inandı, fakat şimdi üşüdüler. Onlar doğru vakit sandılar. Fakat doğru vakit var mıydı ki? O kar da yağmak istiyor muydu ki, belki de çok üzülerek yağdı üstlerine, belki de bilerek veya her ne sebeptense işte. İyi değilim, her ne sebepse…”

Öylece yazdı bu satırları. Her ne sebep olduysa. Anlam ya da değil. Doğru olan veya yanlış olan? İyi olmak ya da olmamak. Pencereden bakmaya devam etti çünkü bir hayat akışı gerektirirdi. Durmak nefes almak kadar olmalı, devam etmek ise bir ömür boyu. Her ne sebepse. Öyle olmalı. Orada.