De realiteit, en zij.

De realiteit, en zij.

Een lach die het surrealisme betreedt zodra het verschijnt op haar gezicht. Als haar mondhoeken krullen, krult de omgeving om haar heen mee. De lucht veranderd in een warboel van taferelen die voorzichtig vrolijk zijn. En als haar mond een stukje open gaat en haar lach ook wordt voorzien van het wit van haar tanden, plaveien muzieknoten de grond onder ons. Haar lach is een gids door een wereld die alleen in extase te betreden valt. Het reikt uit naar mij en boort een gat in mijn borstkas om mijn hart een warme knuffel te geven. In plaats van dat ik bloed, vallen er roodachtige pluisjes naar beneden die vlak voor de grond in vlinders veranderen en vliegen naar bloemen op de weg achter ons. Haar lach verlaat mijn lichaam en kust teder mijn voorhoofd en laat een diamanten afdruk achter. Klein karaats diamantjes vallen langs mijn ogen naar beneden en vormen een kolonie van volledige kleuren spectra die mij hallucinaties doen lijken ervaren.

Voorzichtig eindigt wat tot op dat moment eeuwig leek, haar lippen sluiten langzaam en verbergen zo weer de sleutel tot het ware geluk. Als ook haar mondhoeken terug krullen is het als een kwadeloze tropische storm die mijn omgeving verwoest en de realiteit achterlaat. Als een anischtkaart ligt ze naast mij te slapen, ik weet waar ze me heen kan brengen maar op dit moment is ze slechts alleen de herinnering van hoe het daar is. Rustig sluit ik mijn ogen, begin ik te glimlachen en koester ik het mooie wezen naast mij.