YOLun Sonu

YOLun Sonu

Dün gece çok ağladım.

dizlerine koydum başımı, oturdum, içimde yananları haykırdım.

Deniz, dalgasıyla sımsıkı sarıldı bana.

Dedim; "kimse anlamıyor beni, ölecek gibi oluyorum bazen, dayanamıyorum".

Deniz dedi; "ben anlıyorum seni ama yine de ağla, rahatla. Bizler farklıyız bu hayatta"

Gözyaşlarım karıştı gitti ummana.

Ardından koştum gittim, kendi yarattığım kahramanı ellerimle öldürdüm.

Acımasızca, hiç sonunu düşünmeden.

Oysa ben süslemiştim, omuzlarını.

Apoletlerini söktüm hırçınlığımla.

Rütbesi yoktu artık..

Gözleri sıradan bakıyordu...

Korkunç son başına gelmişti.

Ve sonra...

Bir rüyadan uyandım.

Meğer hikayenin kahramanı benmişim.

Ellerimle öldürüp hırsımı alamadığım ben,

Tüm rütbeleri verip, apoletleri söken yine ben.

Kendisine acımayan, kendini bulanık denizlere bırakan yine ben.

Ben neymişim öyle.

Neler yapmışım kendime.

Baktım aynaya...

Üzüldüm ama acımadım aynadakine.

Sen istedin dedim, haykırdım yüzüne.

O da bana haykırdı, aksettirdi söylediklerimi.

Sonra konuştuk, sakinledik ikimiz de.

Dost olmaya karar verdik.

Birbirimizi tanımaya söz verdik ama gözlerimize bakamadık.

Sadece söz verdik göz göze gelmek için zamanı geldiğinde.

Kolay değildi insanın kendisi ile karşılaşacak olması.

Bir tarihte buluşmanın ümidiyle arkamı dönüp gittim.

Aklımda yanıtlanması zor sorular vardı.

Belki de yanıtı kolay ama kabul etmesi zordu.

Kendin gibi olmana izin vermiyordu bu saçma düzen.

Onlar hep daha iyi biliyordu benim için iyi olanı ya...

Dayanılmaz ağrılar başlamıştı artık. "Düşlerim", "düşüncelerim" sızlıyordu.

Bu sızılarla yaşamayı öğreneyim artık diyorum ama hikayelere olan aşkım ağır basıyor.

Her hikaye bir sızı oluyor beynimde.

Elimden gelse her hayran olduğum insanın hikayesini dinlemek isterdim onca sızıya rağmen.

Ve anladım sonunda.

Ben diye birşey yokmuş, bu hayat denilen gölge oyununda.

Perdenin arkasını gördüm bunca acıdan sonra YOLun sonunda...

11.11.2017

Photo by Deniz F. Yalçın

İstanbul, Beşiktaş