Kendinden Bir Ev İnşa Etmek

Eskiden sürekli, bu hayatta gerçekten mutlu olabilen insanlar var mı diye düşünürdüm.

Photo by Ludovica Dri on Unsplash

Gerçekten kalbinde üzüntü olmadan uyanabilen isanlar var mıydı?

Uyanmak için sabırsızlananlar?

Hayatında hiç gerçek bir zorluk görmemiş insanlar?

Yani en azından mutlu insanların bunlara sahip olduğunu düşünürdüm, eğer gerçekten varlarsa yani.

Bunları çok uzun yıllar düşündüm.

Çok uzun yıllar fark etmeden içimde harabe olmuş bir evde yaşadım.

Uyanmak için sabırsızlanamadım çünkü içimdeki evin soğukluğu hiçbir zaman tam olarak uyumama izin vermedi.

Darmadağınık evimde, attığım her adımda ayağıma batan parçalar tam olarak gülümsememe izin vermedi.

Böyle yıllarımı geçirirken, ben açık açık kendime söylemesem de hep bir mucize bekledim.

Bir gün bu evden kurtulacağıma dair, apansız bir ümit.

Sabırsızlıkla uyanacağıma dair içi boş, çoğu zaman daha da hüzünlendiren hayaller.

Temeli hiçbir şeye dayanmayan, tamamiyle çocuksu bir inanç.

Günler, haftalar, aylar ve yıllar geçtikten sonra mucizeye inancımı gittikçe kaybettim.

Hiçbir şey yolunda gitmedi.

Hatta her şey o kadar kötüydü ki, dağınık evimde kendimi de bulamaz oldum.

Ne zaman her şey yoluna giriyor galiba desem, hep daha da dibe çöktüm.

Sonra bir gün, gerçekten dibi boyladım.

Eminim dip diye bahsettiğim halin daha da kötüleri vardır ama o zamana kadar hiç böylesine dibi boylamamıştım.

Sabahın bir türlü gelmediği, karanlığın bir türlü geçmediği, kabuslu gecelerden geçtim.

Ne olduysa o zamanlardan sonra oldu.

Bir gün gerçekten de bir mucize gerçekleşti sanırım.

Ben kendi dağınık evimde, kendime rastladım en dipte.

Onun o halini görünce dışarıdan ne kadar da korkunç göründüğümü fark ettim.

Etrafıma baktığımda herkes çok uzakta göründü.

Kendime en yakın olan tek kişi kendimdim.

O gün gidip kendi sırtımı sıvazladım sanırım.

O gün insanın kendi mucizesini yarattığını fark ettim.

Kendimin elinden tutup ayağa kalkmasına yardım ettim.

Yürürken ayağına batan cam parçalarını temizleyebileceğimi fark ettim.

Bu öyle garip bir şeydi ki, bir anda etrafta gördüğüm bana rahatsızlık veren her şeyi zihnimden kovmaya başladım.

Sendelediğinde kendimin arkasında durmaya başladım.

Kimseyi beklemedim.

Kendimi delicesine yalnız hissettiğim gecelerde, hep kendime sahip olduğumu hatırlattım kendime.

O zamana kadar tıpkı bir kör gibi aynaya bakınca kimseyi görmediğini sanan bana, en başından beri yalnız başına neler yaptığını gösterdim.

Belki sen zaten bunun farkında olarak büyüdün, ama ben bunu da kendi başıma öğrendim. Biraz geç olması ondan.

İnsan tek başınayken bazı şeyleri çok geç öğrenebiliyor işte.

Kendinden ev yapmayı da ben bu yıl ilk defa yirmi dört yaşında öğrendim.

Kendimi yalnız bıraktığım her an için özür dilerim. Aslında kendime kocaman bir ev olduğumu görmek çok güzel.

Şimdi her sabah sabırsızlanarak uyanıyorum.

Evet, her şey mükemmel değil ama kendimle olduğum sürece halledebileceğimi biliyorum.

Umarım bunu okuyanlar da bir gün aynada bir kişiyi daha görebilir ve onu asla yalnız bırakmazlar.

Hiçbir şey için, hiçbir zaman geç değil.