Hazır Olmadan da Hayattan Kopmayabiliriz

Bir yüzücünün yarışmaya 15 gün kala katılmaya karar vermesi ve sonrası :)

Photo by the author

Çoğu zaman “ya hep ya hiç”ciydim, mükemmeliyetçiliğin ruhuna yakışır şekilde…

Hayatı bir yerinden yakalamak diye bir şey yoktu benim için. Her yere, her şeye en iyi halimle hazırlanmalı ve hazır olmalıydım. Aksi takdirde orada olmamın ne anlamı olurdu ki…

Aynı mantıkla, bir yarışa hazırlanmadıysam, neden katılmalıydım ki… Yarışmak, en iyi halinle orada olmak ve elinden geleni ortaya koymak değil miydi? O zaman çalışmadıysan, cevap basit, yarışmazsın :)

Ama hayat böyle mi gerçekten?

Çok iyi antrenman yapıp, yarıştan 1 gün önce başına bir şey gelemez mi insanın? Ya da tam gaz hazırlıklarına devam ederken, sürecini durduran bir durumla karşılamaz mı?

Peki o an her şey çöp mü olmalı? Hayatın içinden geçerken, bizim elimizde olan ya da olmayan her hangi bir durum, her şeyi mahvetmeli mi?

Eskiden olsa cevabım kocaman bir evet olurdu ama artık öyle olmamalı diye düşünüyorum.

Photo by the author

Yaklaşık 3 aydır Fethiye’deyim ve 1 kez bile denizde antrenman yapmadım, sanırım yapmak da istemedim. Ölüdeniz’de bir yarış olacağını bilmeme rağmen hiç oralı olmadım. Ta ki 26 Eylül günü, yolda yürürken yarış posterini görene kadar… Acaba Ölüdeniz’deki yüzme yarışına girsem mi, 15 gün kala da olsa hayatıma yeni bir macera, bir heyecan katsam mi diye düşünürken, bir anda “15 gün içinde hazırlanılır mı” diye yükselen iç sesimin beni caydırmaya çoktan hazır olduğunu fark etmem uzun sürmedi :)

“Hazır olmadan da orada olunur” meydan okumasını kendime yapmak için iyi bir fırsattı. Kaçıramazdım :)

Çünkü ben hep kendime meydan okuyarak yeni şeyler öğrendim ve geliştim.

15 günde tabi ki bir yarışa hazırlanılamazdı. Kendimi kandıracak halim yoktu. Ama tam olarak hazır olmadan da yarışa pekala girilebilirdi. Eski sporcu hastalığı olan “performans kaygısı” olmadan da yarışmaya katılabilir, o atmosferin tadını çıkarabilirdim. Sonra şunu fark ettim, yarışmak kazanmak değildi aslında, yarışmak bir hedefe kilitlenip hayattan kopmamaktı. Açıkçası uğruna yapılacak şeyler olmadığında yaşam, sıkıcı hale gelebiliyor. Hele bir de 6 yaşından beri kanınızda hep bir yarışa hazırlanmak varsa, hayattan anladığınız da belki sadece bu oluyor :)

Meydan okuma başlasın o zaman!

Photo by the author

2 hafta içerisinde 7 kez denizde yüzerek, bir yandan bedenimi uyandırmaya çalışıp, bir yandan da zihnimin derinliklerinde gezinip durdum. O söyledi ben dinledim, ben anlattım o dinlemeye çalıştı. Haklılık savaşı vermiyor ya da onu ikna etmeye çalışmıyordum. Tek yaptığım, başka bir seçeneğin ya da düşünce şeklinin olabileceğini ona gösterebilmekti.

Uzun suredir suya girmiyordum. Ve başlangıçlar hep en zorudur. “Yok olmayacak, yapamayacağım, bu kadar sürede toparlanabilir mi insan, acaba bıraksam mı, zorum ne ki kendime bunu yapıyorum” diye konuşan iç sesimle savaştaydım. Baktım onları söyleten de benim, sonraki kulaçlarımda kendime, “harika gidiyorsun, olduğu kadar” dedim durdum. Epey bir uğraş vererek, zihnimden başka bir kelime geçmesine izin vermedim.

Deniz, sabah 9 sonrası epey dalgalandığı için, suya biraz erken girmem gerekiyordu. Disiplinli yaşamayı hem özlemişim hem de ne kadar zor olduğunu unutmuşum. Ama zor şeyler yalnız çekilmiyor ve şanslıyım ki eşim ve annem, destek kuvvet olarak hep yanımdaydılar🥰

Sayılı gün hele bir de kısaysa hemen geçiyor.

Yarış günü, her ne kadar hazırlıklı olmasam da, yine de bi telaş, heyecan yaptım, yalan yok. Bu kez umarım parkurun yarısında kesilmem diye söyleniyordum:) Hep bi iç ses🙈 Gorevinin başındaydı yine, sağ olsun :)

1,5K yüzme yarışı başladı. Başlangıçlar zordur demiştim. Resmen bir savaş alanıydı ortalık. Suda değil de üzerimde yüzmeye çalışanlar, ayaklarıma sürekli dokunanlar, kollarıyla darbe üstüne darbe atanlar… Bir ara durup kızmayı düşündüm ama kimse beni takmazdı :) duymazdı hatta. Yapacak bir şey yoktu, yoluma devam ettim. Öyle böyle parkuru tamamladım ve bir de 2.lik geldi sonunda👻

Photo by the author

Her şey bir yana, arkadaşlarımı ve bu ortamın kokusunu ne çok özlemişim, ne iyi yapmış gelmişim🙏🏼

Ve birşey itiraf edeyim mi, hayat kaldığı yerden devam diyor; çoğu zaman boşuna zihnimizin kalıplarına sıkışıp kalıyoruz. Gitmeseydim ve hazır olmayı bekleseydim, böyle bir günü yaşayamayacaktım. Demem o ki, nerden yakalarsak hayatı, ordan devam edelim. Bazen hazır olarak, bazen de olmayarak… Geçen anların telafisi yok diyorlar, o zaman geçirmeyelim efendim :)