Wielerplein

Een plein. Mensen lopen van en naar het station. Op weg naar de rondom gelegen gebouwen en kantoren. Althans, zo schat ik in. Ik zit in één van die kantoren en aanschouw het tafereel terwijl mijn computer opstart.

Het derde weekend van augustus 2022 toverde men dit plein om tot een wielerarena. Ik kwam vanaf de andere kant, uit het station, aangelopen. Bovenop de trappen stond ik even stil en aanschouwde het plein. Rood was de centrale kleur.

Het plein speelde met mijn zintuigen. Het leek wel een maquette. Het deed me denken aan de eerste keer dat ik een voetbalstadion betrad; aan de ene kant groots; anderzijds net een biljartlaken waar kleine poppetjes met een bal speelden.

Het plein vormde het start- en eindpunt van een 23 kilometer lange route. Kleurige wielerploegen schoten om de paar minuten voorbij. De renners werden begeleid door luid gejuich en gevolgd door de auto’s van de ploeg; slechts de reservefietsen op de daken zichtbaar door de mensen langs de kant van de weg.

Nu ziet het plein er weer gewoon uit. Een beetje triest zelfs. Onder het licht van het waterige zonnetje gaat het nog; als de wolken de overhand nemen, is grijs de meest overheersende kleur.

Ik las het verhaal van Frank Heinen over de Vuelta start in Utrecht. Het bracht herinneringen boven. Hier, op de plek waar ik uitkijk, sprintte Tyler Farrar naar de zege in de eerste etappe van de Giro van 2010. Ik was erbij. Niet rood, maar roze was toen de hoofdkleur.

Toen Utrecht geel kleurde, was ik er niet bij. Eigenlijk een doodzonde; ik had een legitieme reden. Door het prille vaderschap - van een tweeling nota bene - stond wielrennen op een laag pitje.

Ik moet zelfs opzoeken wie won. Het net ingeschakelde beeldscherm toont me dat Rohan Dennis het Geel pakte. Dat gebeurde ook weer hier, op de plek waar ik uitkijk.

Ik loop naar het koffieapparaat, maak een kort praatje met een collega en begin aan de werkdag. Na een tijdje - slurpend van een tweede bakkie koffie - kijk ik nogmaals naar buiten. Het plein is nu opvallend leeg.

Ik maak een foto. En herneem het werk.

Als de werkdag erop zit, loop ik via het plein naar het station. Ik wandel langs het wielergedicht. Wielertaal. De woorden voor het oprapen. Op een wielerplein, in een wielerstad.

Utrecht vervolledigde de trilogie. Giro, Tour, Vuelta. Wielergeschiedenis voor het oprapen. Op deze plek. Vreemd eigenlijk dat ik hier nooit fietste.

Ik besluit het toe te voegen aan mijn bucketlist voor dit jaar. Een fikse training, maar goed te combineren met werk. Even bijkomen en een bakkie doen. Op kantoor. Aan het wielerplein.

Bronnen

Frank Heinen (2022) Hinderlijk geklots of: De Vueltastart in eigen land. In: De Muur #78 — oktober 2022, Uitgeverij De Muur Amsterdam.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Ronde_van_Frankrijk_2015