içimdeki boşluğun hatırına

ben neredeyim, ne yapıyorum;inan bana kendim, bende bilmiyorum. Bu fani dedikleri dünyada daha ne kadar kalacağız, kaç adımıma daha dayanacak bu yeryüzü, bizim ondan yaratıldığımızı düşündüğümüz toprak daha ne kadar dayanacak 50 kilo vücuduma. Ben neye değiyorum yaşamak için,ney değer benim varlığıma. Kelimeler ne çok şey ifade ediyor, varlığım nasıl bu denli diri? İnan bana hiçbir şey bilmiyorum kendim. Üzülüyorum kendime, bu boşluğu oluşturan kendime. Dayanılacak gibi değil bunu sende biliyorsun, her işin anlamsızca ilerlediği ayların yılların geçtiği, kime göre boş veya dolu aktığı zaman,bu üstünde olduğum kanepe ve içinde olduğum bina… işte bilemiyorum. Ben hangi fiziki durumla var oluyorum. Şimdi kalkıp biri bana bilimsel kanıtlarla açıklayabilir bunu ben dahil herkes biliyor elbet. Ama hayır, ben bundan bahsetmiyorum. Hayır gerçekten bundan bahsetmiyoum. Bahsetmek istediğim şeyi dahi bilemiyorum. ben bu boşluğun hatta bu boşluk denilen şey ne onu dahi bilmiyorum ama evet, ben hiç olsam, kaybolup yitsem şimdi belki var olabildiğimi bir nebze anlayabilirim.kendim, kendinden eminsen eğer kendine iyi bak, bilinmezliklere bu denli bağlı oluşun seni tekrar…