Durulmayan Bir Zihin

Durulmayan Bir Zihin

Durulmayan, durduramadığım bir zihinden bahsediyorum. Zihnimin çok çalışması bazen işime yarasa da kontrolden çıktığı zamanlarda beni tüketiyor. Bu sadece basit bir “overthink” meselesi değil, boşlukta olduğum anlarda zihnimin durmaması. Yani hemen hemen her zaman aklımın geri planında Spotify açık ve alakasız şarkılar takılıp dönüyor kafamda. Bu en masum olan kısmı. Geçmişe gidiyor zihnim, geleceğimin kaygısıyla. Boş durmayı sevemiyorum evet tüm odak ve farkındalık, zen olayları teoride çok güzel ama pratikte sanki zırvalık gibi geliyor. Zihnimin koşturmasına nefesimin yetişemediğinin farkındayım. Hızlı hızlı, kesik kesik alıyorum nefeslerimi. Vücudumu dinliyorum, onunla iletişimim çok sağlam ama zihnim dizginleyemediğim bir yaban atına benziyor çoğu zaman. Sanırım kendimi ifade ederek rahatlamayı ümitliyorum. Bu şehir, bu ülke, bu insanlar bana dar geliyor. Zihnimin kırılganlığı vücudumun hassasiyetiyle birleşiyor ve ben öylece kalakalıyorum. Bir insanın kendi zihnine güvenememesi, ondan korkması çok ağır bir şey. Bunu kimsenin yaşamamış olmasını dilerdim. Ama yalnız olmadığımı biliyorum. Bu rahatlatsa da bir yandan rahatsız edici. Her derdin mutlaka çözümü vardır diyorum en kötü ihtimalle hayatının bitmesi tüm dertleri zaten bitirecek. Bunu intihara meyilli bir noktadan değil; somut bir gerçekliği ele alan kabulleniş noktasından söylüyorum. Zaten sonunda her şeyin biteceği fikri rahatlatsa da kendimi gerçekleştiremeden bitme ihtimalinin olması beni çok rahatsız ediyor. Çok çile çektim, çok zor savaşlar verdim en az herkes kadar. Sürekli kendimi enkazlardan toparladım, sadece manevi değil fiziksel olarak da. İstatistiksel olarak da bunların zıttını yaşamam gerekir ama belki de gereken sabrı gösteremediğimden zihnimi sakinleştiremiyorum. İhtimaller denizinde boğuluyorum ve bildiğim yüzmeyi de unutuyorum. Dalgalar çok büyük. Vücudum ise çelimsiz. Kalbimi hissediyorum. Kalbim de en az barındırdığı duygular kadar büyük. Temiz olduğunu düşünmek istiyorum bu zamana dek kimseye bilinçli olarak kötü davranamamış oluşum kendimi aklıyor içimde. Çok güçlü yanlarım var onlarla gurur duyuyorum. Ama bir o kadar da güçsüzüm, bunu kabulleniyorum. Her şeyden biraz biraz olmak zorunda mıyım, insan olmak böyle bir şey mi emin olamıyorum. Kendim olmak kendimi deneyimledikçe kolaylaşır sanıyordum ama giderek zorlaşıyor. Bu hayatı her şeyden önce kendimle yaşıyorum bu yüzden kendimle iyi anlaşıp suyuma gitmeliyim diyorum ama kendim o kadar yaralı ki bazen beni yoruyor. Bu yaraları günün sonunda açan kişi de benim. Hiçbir şeyden pişman olmamak ne tuhaf beni ben yapan her bir parça iyisiyle kötüsüyle beni inşa eden her olay beni tam şu an bulunduğum noktaya getirdi sonuçta. Keşke böyle olmasaydı demek büyük bir nankörlük gibi hissettiriyor. Bu yüzden keşkem yaşamadıklarıma yönelik. Keşke maddi durumum daha iyi olsaydı, keşke bir işim olsaydı, keşke zihnim durulsaydı, keşke başka bir ülkeye taşınsaydım, keşke ülkemdeki kimsenin maddi problemi olmasaydı keşke ben bu problemleri çözebilecek kadar güçlü olsaydım keşke tüm hayvanların güvenli bir yuvası olsaydı keşke keşke keşke bitmiyor. İyi ki’lerimle keşkelerimi çarpıştırıyorum. Bunu yapmak zorundayım yoksa devam edecek motivasyonu bulamam. Her şeyi kendimle kendi içimde çözmeliyim önce. Yaşamak çok denklemli uzun problemleri çözmeye benziyor. Ve ben matematiği pek sevmiyorum. Uykularım kaçıyor gecenin 2sinde oturmuş bunları yazıyorum. Her şeyin gelip geçiciliğine teslim olmak istiyorum. Sanırım bunun için kendi içimde çok sağlam kök salmalıyım. Güpgüçlü bir ağaç gibi olmalıyım susuzluğa dayandığı kadar fırtınalara da direnen bir ağaç. 31 yaşım yaklaşırken ben bu sene o ağaç olabilmeyi diliyorum. Gerisi zaten daha kolay gelecektir diye umuyorum….