ماهی سیاه کوچولو

یکی بود یکی نبود. میان کتابهای داستان ماهی سیاه کوچولو از همه قشنگ تر بود .هشت یا نه سالم بیشتر نبود وقتیکه این کتاب را برای اولین بار خواندم . با اینکه تحصیلات کلاس دوم یا سوم دبستانم اجازه نمیداد که برخی از کلمات را تشخیس بدم ولی اصل موضو ع این داستان را به راحتی‌ فهمیدم. ماهی سیاه کوچولوداستانی راجع به نفوذ حس کنجکاوی, ایمان به آرزوهای بزرگ وآزادی شخصی بود.

ماهی‌ سیاه، این قهرمان کوچولو، که آرزو داشت آخر جویباری که در آن زندگی می‌کند را پیدا کند ، خواستهٔ دلش را راهنمای سفرش کرد . او باحرف دیگران که سفرش را “بی‌ نتیجه و خطرناک” اخطار کردند دلسرد نشد. خودش خوب میدانست که به کجا می‌خواهد برود و چیکار می‌خواهد بکند. نه-ببخشید-شاید نمیدانست به کجا می‌خواهد برود؛ ولی‌ در قلبش از اینکه چه می‌خواهد بکند شک نداشت. او که از زنگی محدود و یکنواختش خسته شده بود، می‌خواست آخر جویبار کوچکی را که در آن زندگی‌ می‌کند پیدا کند; یا ببیند آیا این جویبار اصلا تمامی‌ دارد. سفرش دراز و پر خطر بود ولی غنی‌ از اتفاقها و شخصیتهای رنگارنگ.

به یاد دارم که وقتی این‌ کتاب را تمام کردم من هم می‌خواستم مثل ماهی سیاه کوچولو ماجرا جو و آزاد باشم. (البته در ایران که ماجرا جو و آزاد بودن برای یک دختر کاره زیاد آسونی نبود. ولی‌ خوب بگذریم؛ ربطی‌ به این داستان ندارد!) باید اعتراف کنم که ماهی‌ سیاه کوچولو برای من از سیندرلا، راپونزل، هانسل، گرتل، و یا بقیه شخصیت هایی‌ که در کتابهای قصه خونده بودم جالب تر و آموزنده تر بود.

‌ این اثر از صمد بهرنگی، نویسنده نامدار ایرانی، نه تنها خیلی‌ لطیف و قشنگ نوشته شده بلکه پیامی بسیار مقتدر دارد. اما متاسفانه به نظر برخی،ماهی سیاه کوچولو یک حکایت سیاسی هست. ولی‌ شاید کسانی‌ که اینطوری فکر میکنند این داستان را زیادی تشریح کردند . شاید هم این داستان را باید از دید یک بچه میخواندند.

Farsi#Persian#essay