İnsanın karar almasında 3 farklı faktörün yer aldığını söylemek mümkündür. Bunlardan ilki herkesin aklına hemen gelmiş olan beyindir. İnsan neredeyse her işlemini beyni ile yapar, beyin insanın ana organıdır. Zira insan beyni olmadan halen yaşayamıyor. Attığımız adımdan, aldığımız nefese kadar her işlemde beyin ana yüklenicidir. İnsan beynini kullanırsa rasyonel olur. Beyin iyiyi kötüden, beyazı siyahtan ayırmamıza yardımcı olur. İcat ettiğimiz atom bombası da beynimizin eseridir, bindiğimiz uçaklarda. Bunun yanı sıra zeki insanların daha duygusuz ve acımasız olduğunu görürüz. Çünkü bu kişiler yönetimi tamamı ile beyinlerine vermişlerdir ve kalbi bastırmışlardır.

İnsan yönetiminde ki 2.faktör ise az önce de bahsettiğimiz kalptir, yani duygular. Beyin her ne kadar beyin otokratik bir yöneticiymiş gibi gelse de, kalp genellikle beyne baskı yapar ve ön plana çıkıp insanın karar alma mekanizmasını değiştirir. Bu özellikle baksın duygularda olur. İnsan bir olaya rasyonel yaklaşıp, objektif bakabilir ve bunu beyni ile yapar. Ama kalbi bu olaya veya kişiye aşırı duygu besliyor ise, beyin engellenir, perde çekilir ve insanın rasyonel düşünceleri buğulanıp değişir. Böylelikle sevdiğimizin hatalarını görmezken, nefret ettiğimiz kişilerinde doğrularını inkar ederiz. Kalp bazen o kadar ön plana çıkar ki, beynin yanlış kişi olarak gördüğünü sever yada tam tersi olur ve beyin buna dur diyemez. Buna da aşk denir. Yönetimdeki 3.faktör ise insanın şehvetidir. Bu ne kalp ile, nede beyin ile ilişkilidir. İnsan, beyninden ve kalbinden izin almaksızın bir başkasına duyacağı şehvet ile bu iki organı bastırır ve cinsel dürtüsüne göre hareket eder. İnsanın şehveti o kadar güçlüdür ki, beyin dur dese de, kalp olmaz dese de bu şehvet insana adım attırır ve ister iyi ister kötü olsun, farklı işler yapmasına neden olur. Şehvete bağımsız dedik ama şehvet kalbin sevdiği kişiye de duyulabilir ancak insanın bir başkasına cinsel arzu duyması için kalbinde olmasına gerek yoktur. Hatta genellikle kalp sevdiği kişiyi şehvetten korur. Onun içindir ki Freud, ‘arzu varsa aşk yoktur, aşk varsa arzu yoktur,’ demiştir. Buraya kadar okuduklarımızdan insanın karar alma mekanizmasından ve insanı yöneten 3 ana faktörden bahsettik. Şimdi ise bunların etkilerinden bahsedeceğiz. Öncelikle söylemem gerekir ki, anne veya babanızın yani genlerinizden aldığınız neyse, kalbinizin ve şehvetinizin gücü odur. Ve bunlar değiştirilemez şeylerdir. Tabi beyinde genetiğe önemli derecede bağlıdır ama beynin farkı şudur ki beyin eğitilerek geliştirilebilir yani değişime açıktır. Ve şehvet ile kalbimizi durduracak tek faktör ise beyindir. Mesela genlerden aldığımız şehvet seviyesi yüksektir ve bundan dolayı hayatımızın olmazsa olmazı karşı cinse olan düşkünlüğümüz olur. Beynimiz ise yine aynı genlerden olarak orta seviyelerdedir. O zaman şehvete yani cinsel dürtüye dur diyecek bir güç olmadığı için insan şehvetiniz kölesi olur. Ancak kişi, beynini geliştirerek bir savaşçı inşa edebilir. Beyin ne kadar güçlenirse, kalbin ve şehvetin gücü o kadar bastırılır. Örnek olarak yapılan bir araştırmada, IQ seviyesi yüksek kişilerin sadakate daha fazla önem verdikleri görülmüştür. Aklın yolu birdir ve her akıl bilir ki kendi eşi varken farklı kişilere cinsel arzu duyulsa bile bu gerçekleştirilmez ve böylelikle sadakat doğar. Veya araştırmalar haricinde, günlük hayatta da karşımıza çıkan yegane gerçek, zeki olmayan kişilerin cinselliğe daha fazla önem verdikleridir. İstisna olarak bu kişiler zeki bile olsalar, şehvetleri daha baskında olabilir. Yani bir insan şehvete önem veriyorsa akılsızdır ya da cinselliği önemli görmüyorsa akıllıdır demekte doğru değildir. Kesin bir yargıya varılamaz. İnsanların nasıl karar aldığını ve nasıl harekete ettiğini 3 ana faktöre bağladık. Beyin bir organ, tıpkı kalp gibi. Ama şehveti tam olarak açıklamak gerçekten zor. Şehvet denildiği zaman akla cinsel organlarımız gelebilir ama cinsel organların nasıl kalp ve beynin önüne geçerek insanı yönettiğini açıklamak şuanda benim için pek mümkün görünmüyor.