Suçsuzun Suçu

Suçsuzun Suçu

Bakıyoruz, izliyoruz, kafa sallıyor ya da “cık cık”lıyoruz.. Fakat en çok oturuyoruz. “Klavye muhalifliği” etiketi yapıştırılmış pasif- agresif tepkilerimiz ile kendimizi göstermeye, varolmaya ve hakkımızı savunmaya çalışıyoruz. Çalışıyor muyuz?

Alıştığımız sistem sistemsizliği içinde yaşıyoruz sadece. Zaman içerisinde meydana gelen olaylar silsilesinde tokatlandıkça yere kapaklanan biz, şimdi kafamızı kaldırmaya, etrafı görmeye çalışıyoruz. Çevremizde, bedenimizde oluşan hasarları tespit etmeye ve üstüne bir de tepki göstermeye çalışıyoruz. Muyuz?

Günün, haftanın haberlerine şöyle bir bakarken kahroluyor, öfkeleniyorum. Çocuklar, kadınlar, doğa, hayvanlar ve aslında sadece “huzurla” yaşamak isteyen pek çok insan için dert denizine dönüşen ülkem… Canım ülkem..

Yüz yıl önce kendini küllerinden var eden ülkem şimdi acılar içinde. Sessiz kalışlar, tepkisizlik ve böyle gelmiş böyle gider kafası ile geldiğimiz nokta, oldukça üzücü.

Sloganlar ile olmuyor, biliyorum. “ Kurtuluş yok tek başına ya hep beraber ya hiç birimiz!” derken de içim acıyor. Vicdanımızı, insanlığımızı korumak ve bunu zırh yapmak zorundayız. Gözü dönmüş ve yerleşmiş bu bencillik ve açlık karşısında tepki göstermek, bağırmak zorundayız! Çünkü bugünün suçu her birimizin üstünedir. Suçsuzun suçu, sessizliktir!

Omuz verin…

Gömeceğimiz bir 25 senemiz var….