İsyan-ı Hükümdar

Çarpsa gözlerime çılgın yürek suskunluğum ve parçalansa kalbim. Param parca olsa bana dair ne varsa bezmi alemde.. hıçkırır gibi nefes alan bir oğulun tıkanıklıgında yok olsa ruhum ve cılız bir bedende sayılan tiksinç görüntülü kaburga olsa resmim. Ne ben sevdim bu alemi ne alemi ervah beni. İçinden geçmediğim alemi dergah kalmadı ruhum hala secde-i isyanda. Ne ben anladım var olduğum toprağın balçıgında ki eksiği ne alemi hükümdar anladı irad-i aklımın kayboluşunu.. Hiç olmama isteğiyle harman olmuş sözlerim yüreğimi yakar da, özlemini duyarım olmama ihtimalimin sonsuz ebediyetinin. Bilmem acaba kaç bedendir dirildiğim, acaba kaç bedel daha ödemek için gelmem gerek de temize çıkayım. Bilmiyorum!

Sadece yorgunluğumun azametiyle halsizleşiyor ruhum. Gözlerimin feri hiç aydınlanmak istemiyor. Ne yaşarsam yaşayayım artık mutluluklar kalıyor bana doğrultamadığım. Fazladan fazlaya bitik bir ahın rotasına kaptan oluyor sadece bu yakısıklı olmayan bedenim. Ve çirkin ruhum.