7 นาที 5 ผู้ต้องสงสัย และกระเป๋าเดินทางที่เปื้อนเลือดบนรถไฟสายสยาม

ผู้อ่านลองคิดภาพว่า 7 นาทีที่แล้วเรากำลังทำอะไร?ในระยะเวลาเพียงเท่านี้หากเราต้มมาม่ายังไม่ทันหายร้อน แต่ทว่าบนรถไฟสายสยาม-มลายู มีคนบริสุทธิ์ถูกปลิดชีพและอำพรางศพลงในกระเป๋าเดินทางได้อย่างไร้ร่องรอย

ฉึกฉัก! ฉึกฉัก!

เสียงล้อเหล็กกระทบรางขับกล่อมค่ำคืนนี้ปะปนกับควันบุหรี่นอกลอยละล่องปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากกรุงปารีส คืนนี้ช่างดูโรแมนติคกว่าที่คิด บนเบาะกำมะหยี่สีแดงเข้มในตู้นอนหมายเลข 3 ชายร่างท้วมในชุดสูททักซิโด้คุณภาพดีนั่งนับธนบัตรและเช็คเงินสดอย่างสบายอารมณ์ ชายผู้นี้คือ “นายห้างวิลเลียม” พ่อค้าอัญมณีรายใหญ่ชาวอังกฤษที่กำลังเดินทางจากสิงคโปร์มุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพมหานคร พร้อมกระเป๋าเดินทางหนังแท้สีน้ำตาลใบใหญ่ อัดแน่นไปด้วยทับทิมเม็ดงามและเงินสดมูลค่ามหาศาล ฟังดูชายผู้เพอร์เฟกต์คนนี้ช่างเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่ทว่าสิ่งที่เขายังขาดอยู่ คือ มิตรแท้ ในแวดวงธุรกิจนายห้างคนนี้ได้สร้างศัตรูไว้มากมายจากความหน้าเลือดและเจ้าเล่ห์ของเขา

7 นาทีมรณะ รอยเลือดและกระเป๋าเดินทาง

21:43 น. รถไฟเคลื่อนตัวจากสถานีสลัวๆ แห่งหนึ่ง แสงไฟในตู้ขบวนเริ่มหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นอะไรในรถไฟ พลันนายห้างดับไฟในห้องแล้วเอนหลังนอน โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือการลืมตาตื่นครั้งสุดท้ายในชีวิต

ฉึกฉัก! ฉึกฉัก!

เสียงล้อเหล็กเบียดไปกับรางรถไฟไปตามความมืด จนกระทั่ง

21:50 น. รถไฟจอดเทียบชานชาลาถัดไป พนักงานประจำตู้เดินมาเคาะประตูหมายเลข 3 ตามหน้าที่ ก๊อกๆ! “ผู้โดยสารครับ” เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเพียงแค่ความเงียบงัน พนักงานหยิบกุญแจสำรองไขเปิดเข้าไป ภาพตรงหน้าทำเอาพนักงานเข่าทรุด เมื่อนายห้างวิลเลียมได้หายตัวไปจากเตียงนอนกำมะหยี่สีแดง ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดสาดกระจายหนาทึบบนผ้าปูที่นอน และที่มุมห้องมีกระเป๋าเดินทางหนังแท้สีน้ำตาลใบโตวางอยู่ แต่น้ำหนักของมันดูอัดแน่นผิดปกติ พร้อมกับมีของเหลวสีแดงข้นค่อยๆ ซึมออกมาตามรอยตะเข็บ พร้อมกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่ว และใช่ครับภายในกระเป๋าหนังแท้ใบนั้น นายห้างวิลเลียมถูกฆ่ารัดคอ และถูกจับยัดลงไปในกระเป๋าเดินทางของตนเองไปแล้ว

ภาพจาก AI เพื่ออธิบายห้องของนายห้างวิลเลียมที่เกิดเหตุ

เปิดห้องหมายเลข 3 สู่ 5 ผู้ต้องสงสัย

จากสถานีที่แล้วถึงสถานีนี้ ใช้เวลาเพียงแค่ 7 นาทีเป๊ะๆ! แต่คนร้ายสามารถบุกเข้ามาในห้อง ปลิดชีพ พร้อมอำพรางศพผู้ชายร่างท้วม เช็ดเลือดที่เปื้อนตามร่างกาย ลงกลอน แล้วเดินเนียนหายไปในตู้รถไฟแคบๆ ที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงนี้ คนร้ายไม่สามารถหนีไปไหนได้อย่างแน่นอน นอกเสียจากว่า คนร้ายยังคงปะปนอยู่กับผู้โดยสารคนอื่นๆ

1. คุณชายไฮโซ ชายวัยกลางคนแต่งตัวเนี้ยบในตู้เคียงข้างนายห้าง ห้องหมายเลข 4 ที่จิบแชมเปญแต่มือสั่นระริกจนเหล้ากระฉอก สายตายังคอยชำเลืองดูห้องหมายเลข 3 ทุกๆ 2 นาที
2. มาดามต่างชาติ หญิงหม้ายทรงเสน่ห์ผู้อ้างว่าหลับยาวมาตลอดทาง แต่กลิ่นน้ำหอมจากกรุงปารีสที่ตัวเธอ ยังฉุนอยู่ในหน้าห้องนายห้างตอนเกิดเหตุ
3. พ่อค้าของเก่า อดีตหุ้นส่วนที่เคยโดนนายห้างโกงเสียจนสิ้นเนื้อประดาตัว ชายคนนี้นั่งกำหมัดแน่นเสียจนเส้นเลือดที่แขนปูดขึ้นอย่างน่าเกรงขาม แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด
4. พนักงานตรวจตั๋วประจำตู้ ชายหน้าตาซื่อๆ ผู้พบศพคนแรก เขาดูไม่มีพิษมีภัยดูเป็นชายใจดี แต่เขาเป็นคนเดียวที่มีกุญแจสำรองที่สามารถไขเข้าได้ทุกห้อง
5. ทหารหนุ่มลึกลับ ชายร่างใหญ่นั่งเงียบกริบอยู่มุมมืดท้ายขบวน ดึงหมวกลงปิดบังใบหน้า หากแต่ถ้าเพ่งดูที่ท่อนแขนของเขา มีแผลที่เกิดจากรอยข่วนสดๆ เหมือนเพิ่งเกิดได้ไม่นานพร้อมเลือดซึมอยู่

การปรากฏตัวของบุรุษผู้ไม่เชื่อใน “ความสมบูรณ์แบบ”

ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในตู้โดยสารแคบๆ เจ้าหน้าที่เดินชนไปมา ประตูขบวนก็ถูกเปิดออกดัง ปัง!

ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาดูมีสง่าราศีก้าวเท้าเข้ามา เขาไม่แม้แต่มองศพ ไม่มองรอยเลือด แต่กลับสูดหายใจเข้าลึกๆ และยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย พลางหันมองหน้าผู้ต้องสงสัยทั้ง 5 คนอย่างช้าๆ

กลิ่นแชมเปญ น้ำหอมราคาแพง กลิ่นเหงื่อแห่งความกลัวและกลิ่นคาวเลือดช่างผสมกันได้ชวนอ้วกเสียจริง มาดูกันว่า 7 นาทีของฆาตกรคนนี้ จะสู้สายตาของผมได้สักกี่น้ำ

นักสืบเดินไปหยุดตรงหน้ามาดามต่างชาติเป็นคนแรก และสูดดมกลิ่นอากาศรอบตัวเธอช้าๆ “มาดามครับ น้ำห้อมกลิ่นกุหลาบปารีสของคุณน่ะหอมจริงๆ โชยไปถึงหน้าห้องหมายเลข 3 ในช่วงเวลา 21:45 น. เลยล่ะ ทั้งที่คุณหลับยาวตลอดทางแท้ๆ น่าแปลกใจไหมครับ” นักสืบกล่าว หน้าของมาดามซีดลงเหมือนกระดาษขาว

สับขาหลอก ตลบหลังคนโกหก

ในขณะที่เจ้าหน้าที่เริ่มขยับตัวไปจับกุม ทหารหนุ่มผู้ลึกลับ และ พ่อค้าของเก่า เพราะคิดว่ารอยข่วนและปูมหลังของพ่อค้านั้นคือหลักฐานชั้นดี ยอดนักสืบของเรากลับยกมือห้ามพลางหัวเราะร่าขัดจังหวะขึ้นมาลั่นขบวน

“หยุดก่อนครับเจ้าหน้าที่! พวกคุณกำลังติดกับดับความสมบูรณ์แบบเข้าให้แล้ว ลองคิดตามผมนะครับ 7 นาทีมรณะนี้มันต้องการความเนี้ยบระดับศัลย์แพทย์ ทั้งรัดคอชายร่างท้วมที่ต้องสู้สุดชีวิต ยัดศพลงกระเป๋า และที่สำคัญคือการเช็ดคราบเลือดตามร่างกายและพื้นซะเงาวับ ก่อนเดินออกมา ถ้าเป็นพ่อค้าของเก่าที่โกรธจนตัวสั่น หรือทหารหนุ่มที่ร่างใหญ่เทอะทะ 7 นาทีไม่มีทางทำความสะอาดหมดจดได้ขนาดนี้หรอกครับ”

นักสืบกล่าวพลางเหลือบตามอง คุณชายไฮโซ ในห้องหมายเลข 4 ที่ตัวสั่นเทา

ภาพจาก AI จำลองเหตุการณ์

ความจริงในแก้วแชมเปญ และพยานที่ไม่ได้พูด

“คุณชายครับ” นักสืบพูดพลางสาวเท้าเข้าไปประชิดประตูหมายเลข 4 สายตาที่เฉียบคมจ้องทะลุกระจกเข้าไปหาชายวัยหลางคนในชุดสูทเนี้ยบ “ที่ตัวคุณสั่นจนแชมเปญสุดหรูเกือบกระฉอก และยังเหลือบมองห้องหมายเลข 3 แทบจะทุก 2 นาที ไม่ใช่เพราะคุณเพิ่งไปฆ่าใครมาหรอกครับ แต่เป็นเพราะคุณเห็นทุกอย่างใช่ไหมล่ะครับ”

เพล้ง!

แก้วเชมเปญในมือคุณชายไฮโซหลุดมือร่วงแตกกระจายลงพื้นทันที ชายไฮโซทรุดฮวบไปกับเบาะพลางเอามือกุมขมับด้วยความตื่นตระหนก

คุณผู้อ่านครับ สารภาพมาซะดีๆ ว่าแอบปันใจไปให้ชายห้องชิดคนนี้ไปแล้วใช่ไหม? แต่คิดดูสิครับ ในตู้รถไฟที่ทั้งมืดและแคบไปต่างจากถ้ำต้องห้าม ถ้าเขาเป็นคนลงมือสู้กับนายห้างร่างท้วมจริง เสื้อผ้าที่รีดมาเนี้ยบเหมือนกระดาษ ผมที่เซ็ทมาเป๊ะคงไม่มีทางเรียบกริบไร้รอยยับแบบนี้แน่ๆ

“เลิกกลัวแล้วพูดออกมาเถอะครับคุณผู้ชาย” นักสืบกล่าว “ในช่วง 7 นาทีมรณะนั่น คุณเห็นใครในเงามืดของใครเดินผ่านหน้าห้องของคุณไป?”

คุณชายกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นิ้วมืออันสั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นข้ามไป “ผมไม่เห็นหน้า มันมืดมาก มืดเสียจนผมเห็นแค่ว่า มีคนเดินถือกระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลใบโตนั่นเข้าไปในห้อง ตั้งแต่ก่อนที่รถไฟจะออกตัวเสียอีก”

คำสารภาพนี้ทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจถึงกับอุทานออกมา แต่ยอดนักสืบกลับยิ้มกว้างราวกับเจอจิ๊กซอว์ตัวสุดท้าย

ใครล่ะ คือฆาตกรตัวจริง

นักสืบเดินออกจากห้องหมายเลข 4 ปรี่ไปหามาดามไฮโซที่นั่งกอดอกหน้าซีดเผือกจนแทบไม่มีสี “มาดามครับ ที่คุณบอกว่าหลับยาวมาตลอดทาง แต่น่าเสียดายที่กลิ่นน้ำหอมของคุณหอมฟุ้งอยู่หน้าก้องที่เกิดเหตุ มันฟ้องว่าคุณไม่ได้หลับจริงๆ แต่คุณเดินออกมาทำอะไรกันแน่?” นักสืบพูดพลางอมยิ้ม มาดามยังคงกอดอกทำหน้าถอดสีอั้มอึ้ง “คุณแค่จะออกมาขโมยรหัสลับในกระเป๋าเสื้อของนายห้างเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจใช่ไหมครับ?” มาดามตื่นตระหนกตัวเริ่มสั่นเทา “ตอนฉันเข้าห้องไปนายห้างก็หายไปแล้ว มีเพียงแค่รอยเลือด” มาดามดล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ นักสืบกล่าวตบท้าย “คุณเปิดประตูเข้าไปเจอสภาพห้องที่เละเทะ คุณก็ตกใจจนสติกระเจิง รับวิ่งหลับห้องแล้วแกล้งทำเป็นหลับยาว คุณเป็นแค่หัวขโมยที่ล้มเหลว แต่คุณไม่ใช่ ฆาตกร” มาดามสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะทรุดลงนั่งพยักหน้ารับสารภาพทั้งน้ำตาด้วยความกลัว

แล้วรอยข่วนที่ต้นแขนทหารผู้ลึกลับล่ะ? นักสืบหันสายตาดังเหยี่ยวไปที่ทหารหนุ่มท้ายขบวน ชายร่างใหญ่ยังคงนิ่งเงียบ มว่ากล้ามเยื้อแขนกลับกระตุกเบาๆ

“เจ้าหน้าที่ตำรวจคงคิดว่าแผลนั่นเกิดจากการต่อสู้กับนายห้างวิลเลียมสินะครับ? แต่ขอโทษที รอยเนื้อฉีกเป็นเส้นคู่ขนานแบบนั้น มันไม่ใช่รอยเล็บมนุษย์หรอกครับ แต่มันคือรอยขูดของ ‘สลักเหล็กเบาะนั่งชั้นสอง’ ต่างหาก คุณแอบลงไปที่ตู้เสบียงและตู้เก็บของท้ายขบวนในช่วงที่ไฟดับเพื่อทำ ‘ภารกิจลับบางอย่าง’ ใช่ไหมครับผู้กอง?”

ทหารหนุ่มยิ้มเบาๆ ดึงหมวกขึ้นเผยให้เห็นแววตาดุดัน “ฮ่าๆ สมคำล่ำลือจริงๆ ผมได้รับคำสั่งลับให้มาตรวจสอบขบวนนี้ มีสายรายงานว่าอาจมีการลักลอบขนของผิดกฎหมาย แล้วดันไปเกี่ยวตอนมุดใต้เบาะตอนตรวจค้น ผมไม่ได้เป็นฆาตกร”

ภาพจาก AI จำลองเหตุการณ์

ชี้ชะตาฆาตกร

คุณผู้อ่านครับ ผู้ต้องสงสัยโปรไฟล์โหดๆ ทั้งคุณชาย มาดาม พ่อค้าของเก่า หรือแม้แต่ทหารหนุ่ม ต่างมี ‘ข้ออ้าง’ และหลักฐานหักล้างที่เคลียร์ตัวเองจนหลุดวงโคจรไปทีละคน ลบภาพฆาตกรชุดดำที่บุกเข้าห้องในเวลา 7 นาทีทิ้งไป เพราะฆาตกรในคดีไม่ได้ใชเวลาเพียง 7 นาทีในการฆาตกรรมนายห้าง แต่ใช้เวลาหลังจากนั้นเพื่อตบตาพวกเราทุกคนต่างหาก!

นักสืบก้มหน้าและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ใช่ไหมครับ คุณพนักงานตรวจตั๋วประจำตู้”

เสียงนักสืบดังกึกก้องราวระฆังผืนใหญ่ในวันสำคัญ พนักงานตรวจตั๋วสะดุ้งโหยง ใบหน้าซื่อๆ ไร้พิษภัย บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“คุณพูดเรื่องอะไร? ผมเป็นคนพังประตูเข้าไปเจอศพนะ!” พนักงานตรวจตั๋วพูดเลิ่กลั่ก

“ก็เพราะคุณรู้ดีอยู่แล้วไงว่ามีศพอยู่ข้างใน” นักสืบโต้กลับ “นายห้างไม่ได้ถูกฆ่าตอนรถไฟวิ่งหรอกครับ แต่เขาถูกฆ่า ‘ก่อนหน้านั้น’ ตั้งแต่ตอนที่รถไฟจอดแช่อยู่ที่สถานีแรกต่างหาก คุณใช้กุญแจสำรองที่มียู่คนเดียวไขเข้าไป จัดการรัดคอชายร่างท้วมแล้วจับยัดลงกระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลใบโตนั่นเสร็จสรรพเรียบร้อย จากนั้นพอรถไฟเคลื่อนตัวออกไปได้ 7 นาที คุณก็แค่แกล้งเดินมาเคาะประตู ก๊อกๆ! ส่งเสียง ‘ผู้โดยสารครับ’ เพื่อสร้าง ‘หลักฐานที่อยู่เรื่องเวลา’ อันสมบูรณ์แบบขึ้นมาหลอกตาเจ้าหน้าที่”

“เหลวไหล! คุณมีหลักฐานอะไรกล่าวหาผม” พนักงานตรวจตั๋วตะโกนลั่นเพื่อกลบความกลัว

“หลักฐาน?” นักสืบคว้าข้อมือของพนักงานตรวจตั๋วชูขึ้น “กลิ่นน้ำหอมปารีสราคาแพงฉุนกึกที่อบอวลอยู่หน้าห้องนายห้าง มันไม่ได้มาจากมาดามต่างชาติหรอกครับ แต่มันมาจากตัวคุณ! ตอนที่คุณกำลังยัดร่างของนายห้างลงกระเป๋า ขวดน้ำหอมของเขาดันแตกกระเซ็นใส่เสื้อผ้าและข้อมือของคุณต่างหาก! และที่สำคัญที่สุด”

นักสืบยื่นมือไปกระชากกระเป๋าเสื้อด้านในของพนักงานตรวจตั๋วอย่างแรง วัตถุเม็ดเล็กๆ สีแดงเพลิงร่วงหล่นลงมากระทบพื้นไม้เสียงดัง แกร๊ก! ทอประกายสะท้อนแสงไฟสลัว

มันคือ “ทับทิมเม็ดงาม” ของนายห้างวิลเลียม

หน้ากากของชายใจดีหลุดร่วงกองกับพื้นทันทีพร้อมขาทั้งสองข้างที่หมดแรงทรุดลง เกมกลขบวนรถไฟปิดตายถูกไขกระจ่างอย่างสมบูรณ์แบบ

From Author

จากบทความ 2 ตอนก่อนหน้าที่เป็นประวัติศาสตร์ และต่อด้วยคดีนี้ ที่เป็นนิยาย 100% ครับ ฮ่าๆ อ่านเบาสมองหน่อยๆ คลายเครียดครับ!

About the Author

สวัสดีครับผม แธ็ค (Tag — Chawadol Suwansanit) เสพติดการขุดคุยเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์มาเล่าใหม่เพื่อสร้างอรรถรส บล็อกนี้เป็นพื้นที่ที่ผมอยากแชร์มุมมองรอบตัวในแง่มุมที่ต่างออกไป และเร็วๆ นี้เรื่องราวเหล่านี้จะถูกย้ายไปโลดแล่นต่อในรูปแบบ Podcast เสียงสดๆ ใส่เอฟเฟกต์เต็มอิ่ม ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ!

หากมีข้อผิดพลาดประการใด กราบ ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ เจอกันเรื่องถัดไป!