Ruhun Dağılma Dönemi

Ruhun Dağılma Dönemi

Masamın üstünde evrak yığınları vardı. Kimisi birbiriyle kavgalı tutarsız kimisi bir diğerine bel bağlamış ortalıklardan kaybolmuş. Sanki beni sınamak için bir araya toplanmışlar. Okul sıralarından beri böyle değil miydi? Harfler ve rakamlar salatası zihnimi bulandırıyordu. Düzinelerce kâğıt yaprakları… Nefes almaya ihtiyacım vardı. Mola verdim. İşyerimin yanındaki kafeye gittim. Kahvemi alıp caddeye bakan masaya oturdum. Sürekli yanından geçtiğim Akçaağaç ağacı dikkatimi çekti. Bugüne dek alıcı gözle hiç bakmamıştım. Neden bakayım ki? Bu tempolu hayat beni çevreme karşı duyarsızlaştırmış mıydı? Belki…Rüzgarda salınan yaprakları yaptığım işi hatırlattı. Sözde ikiside yapraktı. Biri devamlı sorunların çözülmesiyle ilgili talepte bulunuyordu. Bir problem olmasına da gerek yoktu. Mutlaka bir isteği vardı. İş bu ya oturup masaj yapacak hali yoktu. Diğeriyse sadece huzuru vaat ediyordu. Durmayı nefes almayı temsil ediyordu. Son zamanlarda doğanın bana fısıldayışlarını daha çok duyar oldum. Belli ki yaptığım iş bana uygun düşmüyordu. Üstelik şehir hızlı ve şamatalıydı. Kalabalıktı. Alışıktım. Ama yılışıklığından bıktım. Bu çok ironiydi. Zira insanlar birbirini teğet bile geçmiyordu. Temassızlık popülerliğini uzun süredir devam ettiriyordu. Ancak çıkar ilişkileri epey samimiydi. Bu durumu içim almıyordu. Bedenim bir bütündü. Ruhumsa çözülüyordu. Un ufak olana kadar yırtılan kâğıtlar gibi parçalanıyordum. Yakınlar uzak geliyordu. Yozlaşmış bu yer artık yabancı geliyordu. Bildiğim her anlamda öyleydi. Tanıdığım insanlar bile… Ama bir o tanıdıktı. Binaların arabaların arasında kendine bir yer bulabilmişti. Bu karede uyumsuzluğun uyumu vardı. Vakur ve sakindi. Stresle baş etmenin canlı bir örneğiydi. Düşündüklerim bir kapıya çıkıyordu. Kendime de yabancılaşmadan olduğum yere başka bir çehre katmalıydım. Bana huzur veren bir iş yapmalıydım. Daha fazla dağılmadan yeniden ayak uydurmalıydım. Aynı bu endamlı bitki gibi…