Krajobraz uśpiony

Wszyscy znamy uroki krajobrazu zimowego. Tego ośnieżonego. Takie widoki zdobią kalendarze, pocztówki, albumy i niezliczone reklamy najbardziej nawet nieprawdopodobnych produktów. Ale zima ma jeszcze inną postać, nie mniej zachwycającą, jeśli jej się dobrze przyjrzeć. Pozbawioną śnieżnej dekoracji, ale przez to ujawniającą piękno, które w innych porach roku skrywa się pod zasłoną listowia.

Dzięki nagości drzew i krzewów, lasy i zarośla stają się przejrzyste jak tafle pierwszego lodu pokrywającego kałuże i pozwalają wzrokiem sięgnąć dalej i głębiej. Krajobraz w zimowym uśpieniu staje się bardziej czytelny, może nawet bardziej interesujący. Grudniowe słońce ledwo wypełzające ponad horyzont podkreśla każde suche źdźbło i miedzę w polu. Śliska wilgoć przykleja się do pni i kamieni ożywiając ich niemożliwe do opisanie bogactwo kolorów i powierzchni. Mchowe poduchy, wielobarwne abstrakcje porostów i bajeczna grzybna drobnica wykwitająca na każdej martwej gałęzi dopiero teraz dają się dostrzec w całej swojej krasie.

Pozorny bezruch i przejmująca cisza uśpionego krajobrazu zmuszają do skupienia, zwolnienia kroku i uważnego studiowania otaczającej przyrody tak jakbyśmy patrzyli na stary sztych przedstawiający fantastyczne postacie i nieznane wcześniej wydarzenia. I jeszcze to zimowe powietrze o czystości kryształu pokazujące prawdziwy błękit nieba, i snujące się wolno mgły zdradzające pobliskie jezioro lub rzekę, i wreszcie może najcenniejszy szron i szadź wysrebrzające koronkowe sploty traw, ziół i paproci. My podziwiliśmy to przedstawienie podczas spaceru zapomnianą starą aleją wijącą się wśród pól i lasów otaczających Ośno Lubuskie, ale przecież w każdym zakątku Polski można jeszcze takie nieskalane miejsca znaleźć. Trzeba się tylko pospieszyć zanim spadnie śnieg.