Peynirler, domatesler, tezgaha dökülmüş kahve izleri ve balkondaki küllüğe bıraktığın izmaritler

eğer sona erseydi vicdanım kıskıvrak yakaladığım bu kalbi rafa kaldırır benzinle yakardım.

senle olan hayallerimi bağladığım uçurtmamın ipini elimden kaçırdım. kanayan kalbimin oluklarına bastırdığım pamuk, kupkuru kalmış bedenimin kanla sulanmasına isyan ediyordu. harabe kuytumda çürümeyi bekliyor küf kokan duygularımın bir daha yeşeremeyeceğinden korkuyordum. alnımı dizime ovuşturuyor günlerin geçmesini bekliyordum. kahrolası altı ayın bitmesini ve sonrasında suskunluğumda saklanan çığlıkları penceremden haykırmak istiyordum. Sessizliğimi bölsün bir seslinin sesi, acı en derinine insin kalbimin, duysun ama bilmesin bendekileri.

eğer benimle dans et derken Hayko, elini çekmeseydin elimden; mavi gözlerin kadar huzurlu bakamazdım gökyüzüne. sana gelen her sokağın başında, benim olmanı arzuladığım her saniye kıskançlığımdan kudurmazdım. beraber ıslandığımız suyun altında parmaklarım tanıyamazdı belki bedenini. Kaçırdığım trenin içinde olduğunu bilsem senle daha erken karşılaşmayı bu kadar ertelemezdim.

Peynirler, domatesler, tezgaha dökülmüş kahve izleri ve balkondaki küllüğe bıraktığın izmaritler… Hepsinde sen var ve ellerimin arasında dolaşan saçlarında biz varız.

Beni tekrar ara… çünkü ben sana ulaşamayacak kadar uzağım.

Ya da seni ikinci kez arasam aramama döner miydin? Son trene binip varsam köyüne havalar soğuk diye benim için kapının önüne çıkamaz mıydın?

Yakında kilometreler olacak aramızda ve fotoğraf makinemde sadece senin saçma fotoğrafların olacak.

hardal sarısı ve pembe…

hey bu arada bir sonraki buluşmaya kaykayımı da getireyim mi?