Spontane | “N.K.B.İ”

Yağmurlu bir pazar gününden sevgiler herkese. Haftalar sonra yazmak için fırsat bulabildiğim bir gün. Belki biraz da dertleşmek istediğim bir gün : ) Bu yüzden yine içimden geldiği gibi spontane bir şeyler yazmak istiyorum. Bu sıralar dilimde 4 kelime var : Neden, keşke, belki, i bende kalsın :)

Bir söz okumuştum, “Neden böyle olduğu ve neden öyle olmadığı aralığı delirmek için en iyi aralık.” ‘tır diyordu. Belki de mesleki deformasyon sebebiyle her şeyin kök nedenini analiz etmeye çalışıyorum. Bu da bazen insanı çok yoruyor. Bir de cevabını aradığınız nedenlerin aklınız ile kalbinizde farklı oluşu.. Üzerine bir de “keşke” geliyor yanına ve sen kendini olmasını istediğin cevaba ikna ederken başlıyor arkadan bıdı bıdı konuşmaya. Bir de benim gibi hızlı konuşan bir keşke hayal edin :D Keşke şöyle yapsaydın, şöyle deseydin, gitseydin, gitmeseydin, uyusaydın uyumasaydın, çalışsaydın, dinleseydin, dinlenseydin… Tam bir cümbüş anlayacağınız. İşte bu ikilemdeyken tüm ışıltısıyla masaya “belki” dahil olunca kadro tamamlanıyor. Beyinden gelen mantıklı tüm cevapları kalbin isteğine göre çevirmek için başlıyor tüm hünerlerini sergilemeye. Umut da veriyor insana tabii. Keşke ile çıkamadığın geçmişten bir anda belki ile çıkıyorsun ve geleceği düşünmeye başlıyorsun. Ama keşke mücadeleyi bırakmıyor, neden sorularını sormaya devam ediyor.

Bu savaşın kazananı kim olur? Hangisinin kazanması insanı iyi eder? Açıkçası bilmiyorum. Galiba bu savaşın kazanını diye bir şeyin olması da mümkün değil. Çünkü nedenler keşkeleri, keşkeler belkileri, belkiler ise nedenleri bırakamıyor. Hikayede geçmiş ile geleceği düşünürken bugünü kaçırıyoruz. Bugün geçiyor ve yarın bugün için üzeleceksek neden bugün yapmak istediklerimizi yapmıyoruz ? O yüzden de insanı en çok yaşayabilecekken yaşayamadıkları üzüyor.

Kabullenince sorgulamayı bırakıyormuşsunuz. Ama ben kabullenme kelimesini de kabullenme eylemini de doğru bulmuyorum. Her şeyi kabul edip sorgulamamamız üzerine giden bir düzen var. Düzene uyarsan mutlusun.

Mutlu olmak?

Bence bu insanın kendini kandırması ya da insanların sizi kandırması. Böyle oldukça büyüdüğümüzü anlamamız gerekiyormuş. Yani çoçuk olmak büyüklerin sizi kandırması, büyümek kandırmayı ve kandırıldığını öğrenerek sizin de artık karşınızdakini kandırabilir seviyeye gelmeniz demek oluyor benim anladığım. Görünen o ki büyümek istemeyip de büyümek zorunda kalanlar için dünya biraz zorlu bir yer :)

Bu konu hakkında uzun uzun yazabilirim aslında ama ne kadar yazarsam yazayım neticelenmeyecek. Yarım kalsın öyleyse.

KübikFM’de bugün başlığa isim veren parçamız çalıyor 👇

[embed]