Annelerinin Kaderi Kızlarına Geçer mi?

Engelli Yakını Olmak

Sevde 45 yaşında, engelli abisi 50, başka da kardeşleri yok. Sevde’ nin annesi öldükten sonra hayatta kalan engelli abisinin bakımını üstlenmeye başladı. Kendisinin de kurduğu bir ailesi vardı elbette, kızları ve biricik eşi. Sevde bazen düşünüyordu; gerçekten de annelerinin kaderi kızlarına mı geçerdi. Biraz geçmiş gibiydi ama tam da değildi, neden mi ? çünkü annesi oğlu dahil birçok kişinin bakımını üstlenmek zorunda kalmıştı; babasının, kayınvalidesinin, kayınbabasının, oğlunun. Bir yandan da şiddet eğilimli kocası ile baş etmek zorundaydı kimse bilmezdi ama bu koca Sevde’nin annesini intihara bile sürüklemişti. Ölüm zamanı gelmemiş derler ya ölmedi o da; yaşadı ama nasılını sadece o bilse gerek. Huzurla uyusun yattığı yerde.

Sevde böyle bir ailede büyüdü, şiddet eğilimli bir baba; hayatta kalma mücadelesi olan ve istemese de psikolojik buhranları kızına ve torunlarına miras bırakan bir anne. Sevde bir yönüyle şanslıydı; eşi iyi adam çıkmıştı ve kızları da kendi başlarının çaresine bakmaya gayret ediyorlardı. Sevde’ nin ve eşinin kurduğu aile emek üzerine kurulmuş bir aileydi. Doksanlı yıllarda ne kadar bilinçli olabilirse bir aile onlar da o kadar bilinçliydi ama çok ahlaklı ve dürüsttüler -kızlarına bırakacakları en güzel miras da bu olacak zannımca-. Neyse ki Sevde’nin annesinin kaderi bir yere kadar onu tuttu.

Sevde’nin annesi ölünce engelli abisi ile evinde o ilgilenmeye başladı. Abisi görmüyor, tek başına temel ihtiyaçlarını karşılayamıyordu (tuvaletini yapma, beden temizliğini gerçekleştirme, yemek yiyememe ve daha bir sürü şey). Sevde zorlandı tabi, tam da refaha erdikleri sırada ve eşi ile seyahatlere çıkma, yeni yerler görme ve kızlarının eşleri ile bir sürü anı biriktirmek hayalleri varken her şey bir anda değişti. O zaman anladı ki kaderin üstünde bir kader varmış dedikleri başına geliyordu.

İnsan alışır zamanla, o da alıştı buna ve kendisi dahi farkında olmasa da çok güçlü karakteri ile yıllardır hem ailesine hem de abisine yetmeye çalışan bir kadın oldu; çok da seviyor hepsini.

Onların hikayesini gördüğümde engelli anneleri ile ilgili bir cümle yankılanır kulaklarımda; engelli anneleri çocuklarının kendilerinden sonra ölmesini istemezler; ya onlarla kimse ilgilemezse korkularından. Ben de dışarıdan gören bir göz olarak ekliyorum sadece engelli anneleri değil, engelleri babaları, kardeşleri varsa yeğenleri hepsi böyle düşünür. Çünkü siz gittiğinizde geride kalan ve size ihtiyacı olan biri vardır arkanızda…

Engelliler ve engelli yakınları görmezden geliniyor -insan kendi çaresizliğini de görmek istemez çünkü-, yerel ve ulusal anlamda yetersiz bakım ve şartlarda hayatta kalmaya çabalıyorlar, hastanede okulda parkta daha az görünürler -bir insana adil yaşam hakkı sunmak sadece hastane sırasında öncelik vermekle olmasa gerek ya da belli bir miktar para desteği sağlayarak-, imkanı yetebilen engellilerin sosyalleşebilecekleri merciler neredeyse yok — ki insan dediğimiz canlı çevresiyle hayata tutunurken-.

Bir engelli ile yaşamanın duygusal, fiziksel, psikolojik, ekonomik ve sosyolojik birçok zorluğu vardır. Eğer ailenizde ve çevrenizde engelli ve engelli yakınları varsa iletişim kurarken bunları da hatırlayın. Farkındalık bir kişiyle başlar ve tüm topluma sirayet eder.

Kendine ve Çevrene İyi Davran !