Le Passion de Dodin Bouffant: Şeflerin Aşkı

TRT 2’de izlediğim Le Passion de Dodin Bouffant (Şeflerin Aşkı), sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda yemek, sabır ve birlikte yaşamanın şiirsel bir temsili. Yönetmen Trần Anh Hùng, mutfaktaki ritüelleri bir koreografi gibi işliyor: kaynayan tencereler, ince ince doğranan sebzeler ve ateşin üstünde ağır ağır pişen yemekler, karakterlerin duygularını perdeye taşıyor.

Juliette Binoche’un Eugénie’si ile Benoît Magimel’in Dodin’i arasındaki ilişki, uzun yıllara dayanan bir mutfak ortaklığı üzerinden gelişiyor. Onların hazırladığı her tabak, aslında söylenemeyen hislerin dile gelmiş hâli. Film, aşkın sadece sözlerle değil, birlikte üretilen ve paylaşılan emekle de var olduğunu hatırlatıyor. Sinema tarihinde yemek sahneleri çoğu zaman yan unsur olmuştur; fakat burada yemekler, başlı başına hikâyeyi taşıyan bir karaktere dönüşüyor. Yavaş temposu ve uzun yemek sekansları herkesin ilgisini çekmeyebilir. Zaman zaman da ‘’biz ne yiyoruz bunlar ne yiyor?’’ diye düşünmemize de yol açabilir. Hayatın temposu ve ekonomik sıkıntılardan dolayı çoğunlukla hayatta kalabilmek için yemek yiyoruz ve pratik şeyler tercih ediyoruz. Çoğu zaman yemeğin tadını bile almıyoruz sadece yemiş olmak için yiyoruz. Tabi bu noktada yemeğin tadını çıkaracak motivasyon mu var diye sorabilirsiniz ki bu sorunuza da bir şey diyemem açıkçası çünkü gerçekten farklı hayatlar yaşanıyor her yerde. Yine de film boyunca yemeğe verilen emeği ve sunumdaki estetiği bolca görüyoruz. Bize çok tuhaf gelen yemekler de bolca var tabi ki. Film, Cannes Festivali’nden de en iyi yönetmen ödülüyle dönmüştü. Bunda hem sinematografik zarafeti hem de hayatın küçük ritüellerini büyük bir anlatıya dönüştürmesi etkili. Sonuçta Le Passion de Dodin Bouffant, aşkı mutfakta pişen yemekler üzerinden anlatan, sabrın ve paylaşımın değerini hatırlatan şiirsel bir film. Yavaş temposu herkese hitap etmese de, hayatın küçük ritüellerine dikkat kesilenler için güzel bir deneyim sunuyor.