Haldun Dormen’in Ardından

Sahne Bitti, Işıklar Hiç Sönmedi: Haldun Dormen’in Büyük Müzikali

Bu görsel, yapay zekâ ile üretilmiş temsili bir portredir.

Haldun Dormen, bu dünyadan geçerken arkasında sadece oyunlar değil, koskoca bir “yaşama sanatı” bıraktı. Onu nerede hatırlarsak hatırlayalım, aklımıza gelen ilk şey o sarsılmaz yaşam enerjisidir. Hani o meşhur, “Hayatım bir müzikal benim!” deyişi vardır ya; işte o sadece süslü bir cümle değil, onun iflaslardan, kapanan perdelerden ve zorluklardan nasıl dimdik çıktığının özetiydi.

Dormen için tiyatro, dört duvardan fazlasıydı. O, Broadway’in disiplinini İstanbul’un kalbine taşırken, aslında bize Batılı anlamda “profesyonel” olmayı öğretti. Ama bunu yaparken o kadar zarif, o kadar bizden biriydi ki… Kendi deyimiyle, en büyük başarısı “insan biriktirmekti.” Bugün Türk tiyatrosunda kime dokunsanız, altından mutlaka bir Dormen dokunuşu çıkar.

“Yarın Yine Perdeyi Açacağız”

90 yaşında bile bir çocuk heyecanıyla yeni projelerini anlatırken, aslında bize yaşlanmanın bir tercih olduğunu gösterdi. Tiyatrosu battığında küsmek yerine yeni yollar aramayı, o beyefendi tavrıyla kitlelere ulaşmayı bildi. Çünkü onun derdi sadece alkış değil, bu toprakların sanatla güzelleşmesiydi.

Bir Devrin Şık Vedası

Haldun Dormen’in ardından bakınca; ütülü ceketinden, boynundaki fularından ve o “şahane” dediği hayata bakışından çok şey öğreniyoruz. O, son selamını verip kulise geçti ama öğrettiği o “disiplinli neşe” hiçbir zaman bitmeyecek.

Şimdi o çok sevdiği sahnede ışıklar kararmış olabilir ama biz her perde açıldığında, kulislerde onun o zarif kahkahasını duymaya devam edeceğiz.

Işıklar içinde uyu büyük usta; hayat gerçekten seninle şahaneydi.

[embed]