🐾 Kedilerle Dolu Bir Dünya

Bazı insanlar kalabalıktan kaçar, ben kedilere sığınırım. Çocukluğumdan beri içimde garip bir şey var… Bir kedi gördüğüm an dünya yavaşlıyor sanki. Gürültü susuyor, aklım sakinleşiyor. 🐾

Kediler öyle herkesin sandığı gibi mesafeli değil aslında. Onlar sadece seçici seviyor. Seni seçtiğinde, gelip sessizce yanına kıvrıldığında, başını hafifçe eline sürttüğünde… işte o an anlıyorsun: Bu bağ, başka hiçbir şeye benzemiyor.

Ben mesela… kedilerle dolu bir odada saatlerce kalabilirim. Hiç sıkılmam, hiç daralmam. Aksine, sanki olması gereken yer orasıymış gibi hissederim. Onların yürüyüşü, bakışı, uykudaki o masum halleri… insanın içini yumuşatıyor.

Evde iki tanem var benim. 🤍 İkisi de ayrı karakter, ayrı dünya… Biri daha nazlı, diğeri daha şımarık. Biri uzaktan sever, biri gelip üstüne çıkar. Ama ikisinin de ortak bir huyu var: Kalbimi ele geçirmiş olmaları.

Bazen düşünüyorum… iki yetmiyor gibi. İnsan nasıl doyar ki bu sevgiye? Bir tanesi bile yetmezken, iki tanesiyle bile “daha fazla olsun” demek çok garip değil aslında. Çünkü bu bir sahiplenme değil, bir bağ kurma isteği.

Kediler bana hep şunu hatırlatıyor: Sevgi gürültülü olmak zorunda değil. Bazen sadece yanında sessizce duran bir varlık, dünyadaki en büyük huzur olabilir.

Ve ben galiba… O huzurun bağımlısıyım. 🐾🤍