Geceleri yalnızlığımı örterim üzerime.

Geceleri yalnızlığımı örterim üzerime. Kalabalık görünen kimsesiz yalnızlığımı. Bu yaşa geldim ama ruhum yorgun bu serzenişlerden. "Neyin ceremesini çekiyorum. " demeye dilim varmıyor. İsyan ediyormuşum gibi geliyor, korkuyorum. Ben isyandanda ürkerim. Anlatabildiklerim, içimdeki kasırganın bir kelimesi bile olamaz. Her başlangıcım, bitişimin önsözü sadece. Umutla uyandığım her çaba hüsranla diz çöküyor o kadar. Ben bu olmamalıyım diye diye kuruttum içimi. Baharında, hazanında zevkinde değilim, hüznündeyim sadece. Bu nasıl bir tükenmişlikse artık. Kendi duygularımın hırsızı olmaktan yoruldum. Beynimden düşünce çalmaktan, "Düşünme, geçer." diye kandırmaktan. Bu nasıl apansız bir yoldur ki köşe başları aynı ihtimalsizliklere çıkıyor. Neyin bedelinin ödentisi bu hayatlarımız. Neyin hesabını, bu karmaşalı nefeslerde ödüyoruz. Nedir huzur, nedir şans. Bileni bilmeyeni hep aynı ezber. Her yanan umut ışığı sönmek zorunda mı? İki yakamız neden hep boğuyor da bir araya gelmiyor. İnandığım dünyalık ne varsa, yeniden yeniden temelini atmaktan yoruldum ve sıkıldım. Onca geçen yılın mirası ne. Pekiyi sonuç ne? Sonuç tükenmişliği bırak. Olana şükürler olsun, olmayanda zaten hiç yoktu. Artık bu bahar gelecekse gelsin, mevsim normallerinde. Soğuk, uzak ve geç olmasın.