KUYU

“Orda mısın?”

“Orda mısın?”

Cevaplar birbirinin aynısı

Yosun tutmuş taşlar ve akan geceden mavi

Karanlığa karışan kahverengi

Karanlığa karışan gri

Bekler en dibinde toprağı almış eline bir gölge

Gözleri kısık ve bilgili

Gözleri kısık ve aciz olan içi

“Orda mısın?”

“Orda mısın?”

Acıkmayan karın deşilen

Kan sıçramış saydam duvarlar

İçine yankısızlığı ilmekleyen

Kötürüm küçüğün saçlarını okşama hayaliyle

Yükselen eller

Uzayan parmaklar hiçliğe dokunacak olan

Yosun tutmuş taşlar ve akan geceden mavi

Paslı anahtarı saklayan kıvır bir kilit

Bekler en dibinde toprağı almış eline bir gölge

Silindir lacivert çökmek üzere olan

Bir daha uğrayana seslenecek

Karanlığa karışan kahverengi

Karanlığa karışan gri

“Evet. Burdayım!”