Deadpool, de superhero gamechanger die je moet zien

Deadpool staat op de drempel van je bioscoop. Na zestien jaar ontwikkeling kun je eindelijk een diepzinnige maar keiharde superheldenfilm gaan zien. Een film ook, waar om die reden behoorlijk wat buzz omheen hangt. Terecht of onterecht?

Star Wars en superhelden, dat is waar de bioscopen het de komende jaren van moeten hebben. En aangezien de sterrenoorlog het komende decennium maar eens per twee jaar zal oplaaien zullen de gewone stervelingen die gewoon graag een film op het grote witte doek gaan bekijken zich tussendoor vooral moeten vermaken met alles wat Marvel en DC Comics te bieden hebben. Alleen al in 2016 zullen zeven films vol oude bekenden, nieuwe helden en onverwachte cross-overs in de cinema verschijnen.

Deadpool, de eerste van het stel, wordt al maanden flink opgeklopt door producent Twentieth Century FOX. Dat is ook logisch want de rechten van vrijwel alle andere Marvel Films zijn in handen van Walt Disney. Al is er alle reden om te twijfelen aan de kwaliteit van de film, de kans dat Deadpool het genre flink gaat veranderen is zeer groot. Het leek Benchwarmers daarom een goed idee om een klein beetje verwachtingsmanagement toe te passen. Waarom moet je juist Deadpool gaan zien?

Steek één hand in je broek en druk met de andere op play, hier is een nieuwe clip van #Deadpool! 10/02 i/d bioscoophttps://t.co/twNiivT491

— 20th Century Fox BE (@FoxFilmBE) February 5, 2016

Zestien jaar wachten

Deadpool is het achtste deel in de X-Menreeks. Dit is op zichzelf al opvallend omdat de figuur Deadpool volgens de gedrukte comics niet veel meer dan een aanhangseltje van het clubje van Professor Xavier is. Dat dan juist Deadpool, na Wolverine, de tweede X-Men mutant is die een eigen spin-off krijgt is op zijn minst merkwaardig te noemen.

Toch was men bij Marvel en in Hollywood al vrij snel overtuigd dat Deadpool een eigen podium geven best weleens een goed ideetje kon zijn. Sterker nog, al in 2000 werd begonnen met de uitwerking van het idee. Let wel, in 2000 verscheen pas de eerste X-Men film, ook al een film die een aanlooptijd van zestien jaar (sinds 1984) nodig had. Dat mannen en vrouwen met buitenaardse krachten alle bioscoopzalen met gemak vol konden krijgen was toen helemaal nog niet zo vanzelfsprekend als nu. Het karakter Deadpool werd trouwens pas voor het eerst opgevoerd in 2009 in X-Men Origins: Wolverine.

De gelijkenissen in ontwikkeling tussen de eerste X-Menfilm en Deadpool zijn misschien ook wel een belangrijke factor in de hoge verwachtingen die wereldwijd heersen momenteel. Het was namelijk X-Men die het superheldengenre nieuw leven inblies en zelfs groter maakte dan ooit tevoren. Het genre had in de tweede helft van de jaren negentig namelijk flink te lijden gehad onder een reeks flops als Judge Dredd (IMDB 5.4), Batman & Robin (IMDB 3.7) en Barb Wire (IMDB 3.2) om er maar eens een paar te noemen. Ook aan X-Men werd lang gesleuteld en getwijfeld voor er toch tot productie werd overgegaan. Inmiddels is de reeks succesvoller dan concurrenten als Batman, Superman en Spiderman.

Green Lantern

Dat er sinds 2000 echter ook veel troep is verschenen blijkt bijvoorbeeld uit Green Lantern uit 2011 (IMDB 5.6), een film die momenteel veel Worst Superhero Movies Ever lijstjes) aanvoert, simpelweg omdat hij nog zo vers in het geheugen ligt. Dat de film zoveel kritiek kreeg was een belangrijke drijfveer voor Ryan Reynolds (hij was de Green Lantern) om zich te revancheren in de superheldenwereld. Zijn acteerprestatie werd namelijk over het algemeen als enige (naast de strakke jurkjes van Blake Lively) wel gewaardeerd. Dat het falende script hem overschaduwde, dat stak.

Reynolds begon daarom alvast met het maken van Deadpool voor er zelfs maar groen licht door de studio was gegeven.). Hij besloot zelfs een Twitteraccount en Instagramaccount te openen om zijn tweede kans momentum te geven, met veel succes. Reynolds heeft meer dan eens benadrukt dat zijn inspanningen op de sociale media, en de druk die de fans gaven op Twentieth Century FOX, de reden is dat de film er gekomen is.

Menselijk maken

Deadpool is een echte ‘acteursrol’. De mutant lijdt aan een enge ziekte, is flink verknipt door een ongeluk en is er vooral op uit om alles en iedereen om hem heen te slopen. Al vrij vroeg in het proces werd duidelijk dat Deadpool de zogenaamde R-rated status ging krijgen in de Verenigde Staten. Andere superheldenfilms zijn weliswaar ook vrij geweldadig, maar dan wel op de Walt Disneymanier, wat de films de veel toegankelijkere PG-13 status geeft.

Wat ontzettend opvallend is, is de ontwikkeling terug naar menselijkheid in superheldenfilms. Waar het per film steeds groter en gekker moest lijken nu foutjes en onvolkomenheden steeds interessanter te worden. Deadpool is de voorloper van een nieuwe periode vol stuntelende geluksreddertjes. Hij is ziek, hij heeft ze niet meer op een rij en er gaat nogal eens iets fout. Dat is nog eens iets anders dan de bodybuildinglichamen van Wolverine en Captain America en het superbrein van Ironman, om over de miljarden van zakenmannetje Batman nog maar te zwijgen.

[embed]

Een tweede menselijke trek van Wade Wilson (hadden we die naam al genoemd?) is dat hij van interactie houdt. Deadpool staat bol van het breken van de zogenaamde Fourth Wall. Anders gezegd, zo nu en dan praat de superheld direct in de camera tegen zijn publiek. Wie net iets verder denkt ziet hier een ontwikkeling die weleens parallel kan gaan lopen aan de ontwikkeling van virtual reality, eens zal de kijker midden in de film staan en onderdeel van het decor zijn. Wie Deadpool in de bioscoop zag kan zijn kleinkinderen dan vertellen dat hij erbij was, die dag dat het allemaal veranderde.

[embed]

Foto:Wikimedia