Bir Balkonun Ağırlığı ve Hafifliği Arasında

Edward S Curtis-Aphrodite c.1920

Dün geceden beri hep şiirler, şarkılar… Şimdi, bir kalıba giremeyecek bin tonluk bir söz cümbüşü.

Tuşlamaktan bıkmıştım. Kömür ve ağaç uğruna sefere çıkabilirim. Şiir uğruna susabilirim ancak.

— Kalbimin nasıl çarpabildiğinden bahsetmeyeceğim artık. —

Yaşamak uğruna ne yapardınız siz, bayım?

Sevgiler, doz aşımından o eski koltukta baygın. Dönüp bakmak istemiyorum ona.

Sevgiler…

Folik asit eksikliği mi, ruh yorgunluğu mu? Çözemedim hayatımı. Bir şeyleri anlayınca mutlu olacak mıyım?

Ben balkondayken sanki aşağıda biri bana el sallamakta. Bu bir hayal. Bu bir hayal.

İçimden kuşlar uçalı çok oldu ve alıştım bu ıssızlığa. Ağrı ile karışmıyor artık iç sıkıntısı. Ve tekrar dönüp dolaşıp bu sayfaya denk düşmek…

Uykularım, kanatlanıp beni uyanışa taşıyın.

Bir cümleyi daha atlayarak okuyacağım bu zaman defterini. Yoklamada sıranın altından hortlayacak cinnet.

İçimden patladı çoktan karanlık. İçimden parçalandı çoktan çiçeklerim. Dişlerimin arasında sıkışıp kanayan dalgınlık.

Bir bahar güneşi aydınlığında bulutları kenara itiyorum, kenara itiyorum. Kokulara karışıyor yaşam. O sahici karanlıkların sakladığı kokulara…

İsimlerini sayamıyorum çarpışan anlamların. Zamanı, katladığım bir mendilin arasında kuruttum.

— Bir çiçeğe benzettim zamanı; çünkü bu, içime güneşlerce sıcacık bir yağmur bıraktı. —

Yetti artık dargınlıkta sayıklanan, saklanan gövdem. Başımın masumiyet tarafınca sulh edilmesine karşın, bakmayacağım ladin ağaçlarının uzak gölgelerine.

Yeşil bir göl, yeşil bir tekne ile buluşmayacak. Uzanıp gitmeyeceğim akıntıya, kesinleşti.

Boğulduktan sonra öğrendim sevmeyi. Hayır, hayır… yüzmeyi.

Bir fotoğrafım olmalı bilinmeyen bir boşlukta. Denize bakarken ya da aydınlıkta.

Fısıltılar dolaşıyor bir yerlerde, biliyorum. Adım başka anlamlara geliyor; sonra yitirip her şeyi, başka bir anlama geliyor.

Böylece yavaşça unutuluyor her şey; yeni başlamışçasına, bağsız ve tertemiz.

Kalemi parmaklarım doğurdu sanıyorum. Neden bilmem…

Ya da bağsız bir sevgiden kanatlanıyor ve çoğalıyorum.

Zamanı çıkarıyorum cebimden ve bir kez daha temize çekiyorum. Issızlığımda çiçekleniyorum.

Ay koklar beni geceden. İçine zaman çeker; içinde gecenin mucizeleri ve serin rüzgârlar…

İnsanların yalnızlığından bir kadın doğurur, beni doğurur…

Bir çığlık ve acıyla dolu gözler — gecenin gündüzle koparıldığı tek bir anda — berraklaşır her şey.

Henüz yaşamalıyım.

-h