The Man

یک مرد

در قلب بزرگ و بی‌کرانش

طوفان‌ها مأوا می‌گرفتند.

صلابتش

تشک را، و همه را ساکت می‌کرد.

The Man

In his vast and boundless heart

Storms found shelter.

His presence

Silenced the mat – and everyone around it.

مصدق، حافظ،

و بتهوون،

رفیقان آرام و

ساکتِ همیشگیش بودند.

میر طالقان را،

که ذرهٔ کوانتُم را

در حوزهٔ ذهنش

می‌شکافت، دوست می‌داشت.

Mossadegh, Hafez,

And Beethoven

Were his quiet,

Eternal companions.

He loved Mir-Taleqan,

Who split the quantum grain

Within the field of thought.

مردی که می‌خندید

خنده‌هایش نه از جنس من و ما،

نه از جنس فرزندانش،

و نه از جنس زنِ بنجلش،

نه از جنس ملت،

و نه از جنس تاج و تختِ پوسیدهٔ کشورش،

نه از جنس قاقمِ گنده‌گویِ لات و سیاه،

که دیبای فرنگی رنگ می‌کرد

و بعد «مادر ایران» لقب گرفت.

A man who smiled

Yet his smile came from no man,

Not his sons,

Not his broken wife,

Not his nation,

Nor its rotten throne,

Nor from the pompous thug

Draped in foreign silk

Crowned “Mother of Iran.”

و او به وسعت دلش می‌خندید،

به بی‌نهایت دلش کشتی می‌گرفت.

مادر ما بود

و هم پدرمان.

He smiled with the breadth of his soul

Wrestled with the infinity of his heart.

He was our mother,

And our father too.

سایه‌ها درِ استادیوم را هم

به رویش بستند،

تا کشتی هم نبیند.

Shadows barred the stadium gates

He could not even witness a match.

دوستانش،

نه فقط از پشت،

که از روبه‌رو هم خنجر زدند.

حقوقش را بریدند،

تنهایش گذاشتند

روی تشک،

در تمرین،

در زندگی.

His friends

Not just from behind,

But face to face – stabbed him.

They cut his income,

Left him alone

On the mat,

In training,

In life.

او را یک زنِ بی‌بُته،

خواهرانی بی‌ریشه،

برادرانی کاسب‌کار،

شاهی از جنس فریب،

و سایه‌هایی

که از ستاره و خورشید می‌ترسیدند،

و ملتی که همیشه

ستاره را سنگ می‌زنند،

تا هیچ راهی نماند برایش…

He was undone by a rootless wife,

Scheming siblings,

A king built of lies,

And shadows

That feared light.

A nation

That always stones its stars

Until no path remained.

شعور و نبوغ و معرفت و زیبایی

در مکتب او تلمذ می‌کردند.

Wisdom, genius, grace, and beauty

Once studied at his feet.

و تختی،

جامِ شوکران را

به ضرب و ریتمِ ناچاری

به سیاق چایکوفسکی،

به‌دست خودش

اما از مات‌شدن در بازی شطرنج

احمقانه‌ای

که قواعدش را بی‌شعوران دست‌کاری می‌کردند

نوشید.

And Takhti,

Took the hemlock cup

With the rhythm of despair,

Like Tchaikovsky

By his own hand

Checkmated in a rigged game

Whose rules were twisted by fools.

جام زهرِ

جانورانِ عبوس

و خون‌آشامانِ سیاه را

سر کشید و پر کشید.

He drank the poison

Of grim beasts,

Black leeches,

And soared away.

چرا که او عاشقِ زندگی بود،

عاشقِ عشق،

عاشقِ ملت و کشورش.

عاشق بود،

و ماند.

For he loved life,

Loved love,

Loved his people and homeland.

He loved

And remained love.

او نه ترسید،

نه کوتاه آمد،

فقط

دیگر حرفی نداشت.

He didn’t fear,

Didn’t yield

Only

Had nothing more to say.

در اتاقی در هتل،

خودش را فرو برد

در همان سکوتی

که تمام عمر

با او رفیق‌تر از انسان‌ها بود.

In a hotel room,

He descended

Into the silence

That had always been

His truest friend.

به‌خاطرِ بی‌حاصلیِ فریاد

در سرزمینی که گوش ندارد،

هوش ندارد،

حافظه ندارد،

نه باوری دارد،

نه وطنی.

Because shouting was futile

In a land that has no ears,

No mind,

No memory,

No belief,

No homeland.

اما اکنون،

آن‌ها که سد راهش شدند،

پوسیده‌اند،

به ننگ رفته‌اند،

فراموش شده‌اند.

But now,

Those who blocked his way

Have rotted,

Died in disgrace,

Been forgotten.

تختی ستاره بود.

«یک‌دم در این ظلام درخشید و زیست و رفت.»

Takhti was a star.

“For one moment, he shone through this darkness

And lived,

And left.”

تو را می‌شناسم

خویشاوندی‌ات از جنسِ

تار و پودم است.

تو را می‌شناسم:

و سکوتت را،

خنده‌هایت را،

زیبایی‌ات را،

دردها و تنهایی‌ات را.

می‌شنوم،

نفس می‌کشم.

I know you.

Your kinship is woven

Into my fibers.

I know you

Your silence,

Your laughter,

Your beauty,

Your pain and loneliness.

I hear

And breathe you in.