Mutlak Butlan: 2028’e Giden Jeopolitik Mühendislik Projesi

Siyasette hiçbir fay hattı bir gecede kırılmaz; yüzeydeki çatlaklar görünür hale geldiğinde, derinlerdeki devasa tektonik plakalar çoktan yer değiştirmiş demektir. Siyasal tarihe yüzeysel bakanlar için krizler aniden patlak veren şanssızlıklardan ibarettir. Oysa tarihsel materyalist veya yapısalcı bir mercekle bakıldığında, siyasetteki durağanlık anları hiçbir zaman eylemsizlik değildir. Bu durum, tam anlamıyla ontolojik bir stabilite illüzyonu olan “stasis” halidir. Her şeyin yerli yerinde durduğu sanılan o “stasis” anı, aslında fırtınanın merkezindeki geçici bir aldatmaca, bir sonraki yıkıcı müdahalenin enerji biriktirdiği sessiz bir kuluçka evresidir. Cumhuriyet Halk Partisi’nin içinden geçmekte olduğu ve “mutlak butlan” kavramıyla hukuki bir kılıfa bürünen mevcut kriz, tam da böyle bir stasis illüzyonunun parçalanmasıdır. Bu, basit bir delege hesabı, sıradan bir genel başkanlık çekişmesi veya basit bir mahkeme kararı değildir. Karşımızda duran tablo; Türkiye’nin 2028 vizyonunu şekillendirmek, AKP’nin miadını dolduran iktidar aparatını devreden çıkarmak ve küresel sisteme entegre, fanatik Kemalist kodlarından arındırılmış, Alman Sosyal Demokrat Partisi (SPD) esnekliğinde yepyeni bir iktidar aygıtı yaratmak için düğmeye basılmış devasa bir jeopolitik mühendislik projesidir.

‘Mutlak Butlan’ Kararının Hukuki Değil, Politik Ontolojisi

Hukuk, siyasallıktan bağımsız steril bir laboratuvar değildir; aksine, egemen olanın, hegemonyayı yeniden tesis etmek için kullandığı en keskin neşterdir. CHP yönetimine veya belirli figürlerin siyasi meşruiyetine yönelik ortaya atılan “mutlak butlan” (kesin hükümsüzlük) krizini salt bir idare hukuku veya anayasa yargısı meselesi olarak okumak, olup biteni anlamamaktır. Mutlak butlan, bir sözleşmenin veya işlemin en başından beri yok hükmünde, ölü doğmuş olduğunu ilan eder. İşte bu hukuki terim, aslında küresel ve bölgesel karar alıcıların CHP’nin mevcut kurumsal yapısına, tarihsel bagajına ve siyasal genetiğine koyduğu teşhisin ta kendisidir.

Ana muhalefet partisi, sahip olduğu anti-emperyalist Kuvay-i Milliye kökleri, devletçi refleksleri ve sert Kemalist tabanı nedeniyle yeni dünyanın esnek, sınırları muğlak, finans-kapitalin çıkarlarına koşulsuz boyun eğen mimarisine uyum sağlayamamaktadır. Sistemin efendileri, partinin içindeki ulusalcı, tavizsiz ve egemenlikçi “sert Kemalist” yapıyı ehlileştirmek için yıllarca uğraştı. Dönem dönem parti yönetimleri elitist veya pragmatist figürlere teslim edilse de, tabanın altı okta somutlaşan genetik kodu her büyük dış politika krizinde (Kıbrıs, Doğu Akdeniz, Suriye operasyonları veya anti-Amerikancı refleksler) sistemin karşısına bir direnç merkezi olarak dikildi.

Bu noktada mutlak butlan kararı ve bunun yarattığı yargısal/yönetsel kaos, cerrahi bir müdahalenin başlangıç vuruşudur. Amaç partiyi düzeltmek değil, ortadan ikiye yarmaktır. Eski bedenin içinde yeni bir ruh yaşatılamayacağı anlaşıldığında, sistem kurucuları o bedeni hukuki, siyasi ve ekonomik krizlerle içeriden patlatarak mutlak bir hükümsüzlük alanına itmeyi seçmişlerdir. Böylece, partinin kendi ağırlığı altında çökmesi sağlanacak ve bu enkazın içinden, küresel tasarımın ihtiyaç duyduğu, geçmişin ulus-devlet katılıklarından arınmış o taze yapı çekip çıkarılacaktır.

Tasfiyenin Tarihsel Zorunluluğu: Neden ‘Sert Kemalizm’ İstenmiyor?

Bu projenin rasyonalitesini kavramak için öncelikle şu soruyu sormak gerekir: Hegemonik güçler neden Türkiye’de sert bir Kemalist iktidar istemiyor? Bunun yanıtı ideolojik olmaktan çok, pragmatik ve jeopolitiktir.

Sert Kemalizm; tam bağımsızlıkçı, dış politikada mütekabiliyete inanan, stratejik sektörlerde kamucu eğilimler taşıyabilen ve en önemlisi Batı blokunun Orta Doğu’daki tasarımlarına (örneğin Genişletilmiş Orta Doğu Projesi veya İbrahim Anlaşmaları eksenli yeni Arap-İsrail entegrasyonu) şüpheyle, hatta düşmanca yaklaşan bir doktrindir. Küresel sistemin merkez ülkeleri (ABD ve İngiltere başta olmak üzere), Türkiye gibi devasa bir askeri ve jeopolitik gücün direksiyonunda “öngörülemez”, “kırmızı çizgileri olan” ve “ulusal onur” kavramını rasyonel pazar çıkarlarının önüne koyabilen bir siyasal elit istemez.

Bugün dünyada sermayenin akışkanlığı her şeyin üzerindedir. Doğu Akdeniz’deki enerji yataklarının paylaşımından, Hindistan’ı Orta Doğu üzerinden Avrupa’ya bağlayacak yeni ticaret koridorlarına kadar devasa projeler masadadır. Böylesi bir masada, “Mavi Vatan” diyen, “Kıbrıs’ta taviz yok” diyen, emperyalizme karşı genetik bir güvensizlik duyan fanatik Kemalist kadroların varlığı, küresel sermaye için bir risk, bir pürüz, bir enfeksiyon olarak görülmektedir. Amerikan düşünce kuruluşlarının (think-tank) peş peşe yayınladığı Türkiye raporlarının satır aralarında, Türkiye’de “milliyetçilikten arındırılmış, küresel normlara entegre, Batı ile çıkar çatışmasına girmeyecek teknokratik bir merkez” arayışı açıkça telaffuz edilmektedir.

CHP içindeki geleneksel kanat, her ne kadar zaman zaman pragmatik adımlar atsa da, kriz anlarında fabrika ayarlarına dönme riski taşır. Sistem için bu risk artık tolere edilemez boyutlara ulaşmıştır. Bu yüzden “sert Kemalistlerin” veya “ulusalcıların” parti içindeki kalıntıları, bazen demokratikleşme söylemleriyle, bazen tüzük kurultaylarıyla, bazen de yargısal krizler yaratılarak acımasızca tasfiye edilmektedir. Karşımızda duran süreç, Türkiye siyasetinin bir organik evrimi değil; soğukkanlı, planlı ve son derece acımasız bir siyasal mühendislik operasyonudur.

Bad Godesberg Sendromu: Yeni Partinin Alman SPD Modelindeki Geleceği

Peki, eski gömlek yırtılıp atıldığında yerine ne giydirilecek? İnşa edilecek yeni yapının prototipi hiç de sır değildir. Batı siyasi tarihi, radikal veya kurucu partilerin sistemin itaatkar aygıtlarına dönüştürülmesinin sayısız örneğiyle doludur. Bunların en çarpıcısı ve Türkiye için şu an uygulanmakta olan model, Alman Sosyal Demokrat Partisi’nin (SPD) meşhur 1959 Bad Godesberg programıdır.

1959'a kadar SPD, işçi sınıfı temelli, Marksist kökenlere saygı duyan, anti-kapitalist retoriği güçlü bir partiydi. Ancak sistem, Almanya’yı Soğuk Savaş’ın merkez üssü ve Avrupa kapitalizminin motoru yapmak istiyordu. Bunun için SPD’nin evcilleştirilmesi gerekiyordu. Bad Godesberg programıyla SPD, sınıf mücadelesini terk etti, piyasa ekonomisini resmi olarak benimsedi, NATO müttefikliğine tam bağlılık bildirdi ve radikal bir kitle partisi olmaktan çıkıp, “halk partisi” (catch-all party) adında, köşeleri yontulmuş, sisteme entegre, uysal bir aygıt haline geldi.

Bugün Türkiye’de, CHP’nin yaşayacağı bölünme sonrasında kurulacak olan (veya CHP markasını gasp ederek onu dönüştürecek olan) yeni partinin misyonu tam olarak Türkiye’nin “Bad Godesberg” anını yaratmaktır. Kurulacak bu yeni yapı;

1. Anti-emperyalizmi reddedecek: Onun yerine “küresel entegrasyon”, “Avrupa Birliği normları” ve “Batı ittifakıyla koşulsuz uyum” kavramlarını yerleştirecektir.
2. Sert Kemalizm’in ulus-devletçi reflekslerini terk edecek: Bunun yerine, kimlik siyasetine göz kırpan, azınlık hakları üzerinden post-modern bir söylem geliştiren, çevre/iklim gibi küresel ajandaları ana akım yapan, renksiz, kokusuz ama finans çevrelerine son derece güven veren bir dil kullanacaktır.
3. Ekonomik devletçiliği gömecek: Yerli üretim, kamucu kalkınma veya planlı ekonomi gibi kavramları “çağ dışı” ilan edecek, Londra ve New York tefecilerinin onayladığı, uluslararası sermayeye sınırsız güvence veren teknokratik bir ekonomi programını benimseyecektir.

Bu yeni SPD benzeri yapı, dışarıdan bakıldığında modern, güler yüzlü, genç ve dinamik görünecektir. Sosyal medya platformlarında, Z kuşağının estetik algılarına hitap eden parlak kampanyalarla parlatılacaktır. Ancak özünde, bir ulusun kendi kaderini tayin etme iradesinin, küresel finans kapitalin soğuk algoritmalarına teslim edilmesinden başka bir şey olmayacaktır. Fanatik Kemalistler partiden uzaklaştırıldığında, geriye kalan boşluğu, Batı’daki “think-tank” merkezlerinde eğitilmiş, diplomasiyi sadece Batı’ya şirin görünmek sanan, sivil toplum örgütü jargonuyla konuşan elit bir teknokrat sınıfı dolduracaktır.

2028 Projeksiyonu: İktidarın AKP’den Alınıp Yeni Aparata Devredilmesi

Tüm bu devasa operasyonun nihai hedefi 2028 seçimleridir. Fakat meseleyi basit bir seçim aritmetiği olarak görmek, sandık sonuçlarına atfedilen demokratik illüzyona aldanmaktır. 2028, bir iktidar devir teslim töreni olarak tasarlanmaktadır; zira AKP’nin tarihsel misyonu ve sistemi taşıma kapasitesi artık tükenmiştir.

AKP, 2002 yılında, dönemin küresel konjonktürünün (11 Eylül sonrası “Ilımlı İslam” projesi, küresel likidite bolluğu ve Ortadoğu’nun dizaynı) bir ürünü olarak iktidara taşınmıştı. Ancak aradan geçen çeyrek asırda iktidar aparatı yoruldu, metal yorgunluğu ontolojik bir çürümeye dönüştü. Ekonomi yönetilemez hale geldi, bürokratik aygıt liyakat krizleri içinde felç oldu ve en önemlisi, mevcut iktidar bölgedeki yeni Batı dizaynlarına eskisi kadar esnek ve sessiz uyum sağlayamayacak kadar kendi iç çelişkilerine hapsoldu. Bir zamanlar sistemin en kullanışlı aygıtı olan parti, artık statükonun önünde bir bariyere dönüştü.

İşte tam bu noktada, küresel sistemin yeni bir taşıyıcı kolona ihtiyacı var. Ancak bu kolon, geçmişin öfkeli, rövanşist veya kontrol edilemez aktörlerinden oluşamaz. Sağ popülizmin ve siyasal İslam’ın çöküşüyle doğan boşluğu, Batı tarzı bir sosyal demokrasi maskesi takmış, tüm köşeleri törpülenmiş, ulusalcı reflekslerinden arındırılmış o “Yeni Parti” dolduracaktır.

Bu yeni yapının iktidar yapılması için atılacak adımlar şimdiden bellidir ve sahnelenmeye başlanmıştır: Öncelikle mevcut ana muhalefet içindeki kaotik durum (“mutlak butlan” vb. hukuki manevralarla) geri dönülemez bir noktaya taşınacaktır. Topluma, “eski siyasetin artık çözüm üretemediği” algısı pompalanacak, medya gücüyle büyük bir umutsuzluk dalgası yaratılacaktır. Kemalizm’in direnişçi damarlarını temsil eden figürler medeni bir şekilde “geçmişin kalıntıları”, “eski kafalılar” veya “hizipçiler” olarak marjinalize edilecektir.

Ardından, güler yüzlü, polemikten uzak, Batılı başkentlerde kapıları hızla açılan, küresel sermaye gruplarıyla şimdiden kapalı kapılar ardında anlaşmalarını yapmış figürler “kurtarıcı” olarak sahneye sürülecektir. Bu figürler, halkın yaşadığı derin yoksulluk ve adaletsizlik duygusunu istismar ederek, çözümü radikal bir kopuşta değil, küresel sisteme daha fazla entegre olmakta bulduklarını vaaz edeceklerdir. “Normalleşme”, “kucaklaşma”, “dünyayla barışma” gibi sihirli ve içi boş kavramlarla, halkın öfkesi yatıştırılacak ve yeni bir boyunduruk sessizce topluma kabul ettirilecektir.

2028 geldiğinde sandığa giden seçmen, aslında iki radikal farklı vizyon arasında değil, aynı hegemonik sistemin iki farklı versiyonu arasında tercih yapmaya zorlanacaktır: Miadını doldurmuş, yıpranmış, ekonomik olarak iflas etmiş bir muhafazakâr sağ ile; genetik kodlarıyla oynanmış, ulusal direnç mekanizmaları sökülüp atılmış, Alman SPD’sinin ruhsuzluğuna bürünmüş pragmatik bir sahte sol.

Sistem, kendi devamlılığını garanti altına almak için devleti küçültecek, özelleştirmeleri derinleştirecek ve Türkiye’yi bölgesel denklemlerde edilgen bir “güvenlikli tampon bölge” veya “tedarik zinciri halkası” haline getirecek bu yeni yapının önündeki tüm engelleri temizlemektedir.

Parçalanmanın Sosyolojisi ve Hegemonyanın İnce İşçiliği

Bu noktada üzerinde durulması gereken bir diğer hayati mesele, tasfiye sürecinin toplumda nasıl bir rıza üreterek yapıldığıdır. Hegemonya, kaba kuvvetle değil, rıza mühendisliğiyle çalışır. Fanatik veya sert Kemalist yapıların tasfiyesi, topluma bir “demokratikleşme” veya “parti içi yenilenme” ambalajıyla sunulmaktadır.

Uzun yıllar boyunca iktidar yüzü görememiş, umutsuzluğa sürüklenmiş seküler, kentli ve eğitimli kitlelerin “kazanma” arzusu o kadar yüksektir ki; bu kitleler, sırf bir seçim zaferi görebilmek uğruna kendi ideolojik köklerinden, cumhuriyetin kurucu felsefesinden ve anti-emperyalist duruştan feragat etmeye ikna edilmektedir. “Yeter ki bunlar gitsin, kim gelirse gelsin” düşüncesi, aslında küresel mühendislerin toplumun zihnine ektiği en tehlikeli Truva atıdır.

Bu psikolojik teslimiyet ortamında, parti içindeki ulusalcı, bağımsızlıkçı kadrolar teker teker budanırken, taban bu duruma tepki göstermek bir yana, sessizce onay vermekte, hatta bazen bu tasfiyeyi alkışlamaktadır. Çünkü onlara, bu tasfiyelerin “iktidara yürüyüşün zorunlu bir bedeli” olduğu masalı anlatılmaktadır. Oysa gerçekte olan, bir siyasi hareketin iktidara hazırlanması değil, iktidarın önündeki son ideolojik direniş kalesinin içeriden fethedilmesidir.

Yeni kurulacak veya dönüştürülecek parti, hiçbir zaman emeğin, işçi sınıfının veya ulusal bağımsızlığın partisi olmayacaktır. O, plaza çalışanlarının, çok uluslu şirket yöneticilerinin, “dünya vatandaşı” illüzyonuna kapılmış metropol elitlerinin ve sistemin onayı olmadan nefes dahi alınamayacağına inanan teslimiyetçi bir siyasal aklın temsilcisi olacaktır. Türkiye’nin gerçek sorunları (üretim ekonomisinin çöküşü, emperyalist kuşatma, gelir adaletsizliği, sığınmacı krizi üzerinden yürütülen demografik mühendislik) hiçbir zaman bu yeni yapının gerçek gündemi olmayacaktır. Onlar, tıpkı Avrupalı muadilleri gibi, sadece sistemin yarattığı semptomları hafifleten birer ağrı kesici görevi görecekler, hastalığın kaynağına asla inmeyeceklerdir.

Son tahlilde, “mutlak butlan” süreciyle başlayan bu büyük sarsıntı, Türk siyasetindeki en büyük illüzyon sahnesinin perdesini aralamaktadır. Düğmeye basılmış, sarkaç geri dönülemez bir hızla sallanmaya başlamıştır. CHP’nin bölünmesi, içinden yepyeni, steril, dikensiz ve Avrupa sosyal demokrasisi makyajı sürülmüş bir partinin çıkarılması projesi salt bir senaryo değil, adım adım işleyen soğukkanlı bir gerçektir. 2028 yılı bir seçim yılı değil; küresel güçlerin, miadını dolduran bir aktörü sahneden çekip, yıllarca laboratuvarda genetiğiyle oynayarak hazırladıkları yeni ve “uysal” bir aparatı Türkiye’nin başına geçirme operasyonunun final sahnesi olacaktır. Siyasal akıl, eğer bu stasis illüzyonunun ardındaki devasa çarkları göremezse, kendi boynuna geçirilen yeni tasmanın sadece renginin değiştiğini çok geç fark edecektir. Tarih, itaatkarları değil, sadece rasyonel ve cüretkâr bir reddiyeyi inşa edebilenleri bağışlar.