Kabuk

Gözumun onunde olup bitiyor her sey.

Camura batiyor insanlar. Mutlular, “feels like home” dediler. Ilerleyemezler bundan gayri. Görup görebilecekleri, zaten görmus olduklari.

Ben daha dun gördum kendimi aynada. Bambaskaydi hersey. Bu gözler, bu burun, su göz kapaklarim — cocuklugumun karelerini yakalayan diyaframlar gibi-, her acilista bu dunya bambaska.

Icimde tasidim onlarca yil, orta sinif kadar ezilmis duygularimi. Aman komunist sanilmayayim Ben, sefahatten alkolik olmus amerikan ev kadinlarinin Kendi koydugu kadeh icin erkegi sucladigi simarik dunyanin hasretindeyim. Kapinin önunde iki araba. Birine bizbineriz. Digerine de alt siniftan getirdigimiz tursu yapma refleksi biner.

Ama duygular, hep degisiyorlar. Sanki icimde buyuyup buyuyup Derimi geriyorlar. Kabuk kabuk dokuluyorum sonra. Deri degistiriyorum.

Arkadasim Kaya Omurgasiz diyor bana

Bu laf omurgamdan daha dogru.