BİR LANET NASIL BOZULUR?

Bu bilinçli olarak deneyimlediğim ikinci kusma eylemi. İlkini sinir krizi üstüne yine bu platformda yazmış ve silmiştim, muhtemelen bir daha okuyamayacaksınız, okuyamayacağım.

Öfkeliyim, kinliyim. İçimde biriken öfkenin muazzam gücü, altında bulunduğum bu gökkubbeyi yırtabilirmişim gibi kuvvetli hissettiriyor beni. Sanki bambaşka bir gerçekliğe kapı aralayabilirim. Aynı zamanda bu gücü etten bir kafese sığdırmak bir o kadar yorgun ve zayıf düşürüyor. Hapsediyorum çünkü onu nasıl kullanacağımı bilmiyorum. Karanlık bir odada çıkışı bulmaya çalışırken etrafıma çarpıp durarak kendimi yaralıyor, kırıp döküyorum. Öfkemi dindirmeye çalışarak iyi bir şey yapmadığımı, sinir krizi geçirince anladım. Sinirler krize girmez demiş bir terapist. Onu dönüştürmeliyim o zaman. Simya bu mu? Peki nasıl? Peki neden? Öfkeli biri olarak kalamaz mıyım? Neden sürekli aksiyon almak zorundayım? Neden tembellik hakkım elimden alındı? Neden pes etme hakkım yok? Sinir krizi üstüne yazdığım metinden aklımda kalan bir alıntı yapmak istiyorum.

Midemde bir bulantı vardı ve ayaklarım yanıyordu. Ruhum, adeta ipleri biri tarafından idare edilen bir kuklaymışçasına davranıyor, kendimi bir hipnozun ortasında hissediyordum. Bir yaban hayvanının ilkel dürtülerine teslim olmuştum. Yapmaktan ölesiye korktuğum halde her an başka birine saldırabilir, kendime zarar verebilir, üstümü başımı yırtabilir, bir hayvan gibi dört ayak üstünde oradan oraya koşarak etrafıma çarpabilirdim. Tüm bunları yapma isteğine olan arzum beni korkutuyor; korktukça daha çok midem bulanıyor, dürtüler beni daha çok teslim almaya başlıyor ve ben de inatla onları dizginlemeye çalışarak, terazinin o kefesinden bu kefesine Sisyphus gibi sonsuz bir döngü içerisinde yük taşıyordum. Tanrılar tarafından lanetlenmiş bile olabilirdim.

Görüyorsunuz, pek bir ders çıkaramamış olacağım ki bunu bir meydan okuma olarak kabul ediyorum. Artık zayıflık yok. Tanrıları, lanetlerini er meydanına davet ediyorum. ELLERİNDEN GELENİ ARDINA KOYMASINLAR. Savaşmaktan yorulmamış olacağım ki yeni cepheler açıyorum. Üstüm başım yara bere içinde oysa. Hislerimi kabul etmiyorum. Kendimi; güven problemi, anksiyete, panik atak, kaçıngan bağlanma stili, çocukluk travmalarına sahip, stres bozukluğu, depersonalizasyon, cart curt gibi şeylerle etiketleyip duruyorum. İlişkimize isim koysak her şey düzelir sanıyorum herhalde. Düzeldim diyorum, hayır kuyruk dik. Berbat besleniyorum. Kendim dışında herkese iyi gelmeye çalışıyorum. Kimseye bir şey anlatamıyorum, işin kötüsü bunu güçlü olmak sanıyorum. Biri gelip madalya takacak, afferim lan diyecek. Ya da vay be diyecek, nelerle başa çıktın. Öyle olmuyor. Kimsenin umurunda değilim, o zaman daha çok acı çekmeliyim. Daha çok kapatmalıyım kendimi. Bunları isteyerek yaptığımın da farkında değilim. Dövündükçe dövünüyorum, paralıyorum kendimi ama öyle. Kimseye de anlatamıyorum. Evet hala. Neyse diyorum bunlar sınav, dayanmalıyım. Siper al. Daha kötü şeyler olacak, hak ediyorum. Hala kılıcımı biliyorum. Durup bir nefes almayı bilmiyorum. Kim öğretti lan bana bunları demiyorum. Hiç farkında değilim kendime bir dram öyküsünde başrol biçtiğimin. Çok büyük şeyler öğrendim diyorum, yersen, bitsin istiyorum çünkü. Farkında değilim lanet yağdıran tanrı olduğumun. Daha büyük şeylerin peşindeyim.

İçindeki çocuk palavrası işte bu farkındalıkta kıymet kazanıyor, palavra olmaktan çıkıyor. Kendini nasıl darbelere, hastalıklara açık hale getirdiğini; ruhsal bağışıklığını nasıl düşürdüğünü anlayınca geçmişe dönüp de şöyle bir sarıp sarmalamak istiyorsun. Şimdi öfkem de merhametim de kendime. Birine hala öfkeliyim, o ayrı. Bu yazı dönüşümün fitili olsun istiyorum. Okudukça bunu anımsatsın.

Kırılmak için sadece fark edilmeyi bekleyen zincirlere…