DURMAK…

Günümüzün en büyük hastalığı neydi? Hem bedenini ele geçiren hem de tedavi süreciyle ruhunu sömüren kanser mi? Her ne kadar bedenimizi yoran zorlu süreçler olsa da DURMAMAK değil miydi asıl sorun? Durup iki soluk almak ne zor oldu bizim için…

En son ne zaman baharı hissettik, ne kadar olmuştu öten kuşları duymayalı, esen rüzgarla beraber portakal çiçeği kokusunu içimize çekmeyeli, deniz kıyısında otururken burnumuza dolan iyot kokusunu dolu dolu ciğerlerimizde hissetmeyeli?

Biz insanlar egomuza o kadar yenik düştük ki daha da büyümek için daha medeni bir yaşam sürmek için koca koca binalar yapıp içine hapsetmedik mi kendimizi? Bu kadar zayıftık aslında güçlü olmak için kendi kökünü kurutacakk kadar. O kadar susuz kaldık ki, güneşsiz, topraksız… Güzel çiçekler açmak yerine salondaki süs çiçekleri olduk.

Hatırla! Hatırla ey insanoğlu sen doğasın doğa senin içinde bir dursan bunu sen de anlayacaksın,hatırlayacaksın ama durmayı bilmiyorsun çünkü sana bu öğretilmedi sana sadece koşmak öğretildi. Koşacaksın; durmadan, bıkmadan, usanmadan… Eğer bir gün durursan bu düştüğünden dolayı olmalıydıya hastalanacaktın ya da yaşlanacaktın. Son on yılda buna da izin verilmiyor elimizde telefonlarımız, bilgisayarlarımız, tabletlerimiz koş durma asla durma deniliyor.

Duy! biraz kulak ver doğaya, geldiğin toprağa, yavaşla, dur! Köşene çekil insanoğlu ve kendini doğaya bırak. Bak yine geldi bahar, yine geldi göçmen kuşlar, yine açtı portakal çiçekleri… Dur ve kokla tüm bu güzellikleri , ruhunda hisset çünkü sen de bu döngünün bir parçasısın . KÖKLERİNİ TÜM RUHUNDA HİSSETME ZAMANI!