Każdy ogniem będzie posolony

Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody. Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu byłoby lepiej uwiązać kamień młyński u szyi i wrzucić go w morze. Jeśli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do piekła w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie, chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie. Bo każdy ogniem będzie posolony. Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak utraci, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą!».

Mk 9, 41–50

Dzisiejsze Słowo jest niesamowicie mocne i wyraziste. Kusi nas z pewnością, żeby potraktować je w bardzo różny sposób. Jedni chętnie powiedzieliby zdanie w stylu: “Czy Jezus chce abyśmy obcinali sobie ręce i nogi? Z pewnością nie.” Niestety (dla tych osób), Jezus wprost mówi: “odetnij ją”. Więc może jednak coś w tym jest? Inni z kolei, przeciwnie, chcieliby widzieć w tych słowa bardzo praktyczne rady, mówiąc, jak postępować z grzechem i grzesznikami i nie dopuszczają do swojej świadomości, żadnej interpretacji tych słów Jezusa. Jeszcze inni, czują pewnie kompletne zagubienie. Co? Jezus mówi takie rzeczy?!

Liturgia Kościoła Katolickiego, skonstruowana jest tak, że przed odczytaniem fragmentu Ewangelii następuje uroczysty śpiew “Alleluja”, w który wpleciony jest krótki fragment Pisma Świętego, mający na celu przygotowanie uczestników liturgii na przyjęcie Ewangelii. Dziś jest to fragment oparty o część wersu 1 Tes 2, 13 (Pierwszy List do Tesaloniczan) i brzmi tak:

Przyjmijcie słowo Boże nie jako słowo ludzkie, ale jak jest naprawdę, jako słowo Boga.

Postanowiłem przytoczyć ten krótki fragment, dlatego, że wydaje się on dziś wyjątkowo trafnie dopasowany do głównego tematu.

Co Bóg chce mi powiedzieć przez te Słowa? Jezus mówi dzisiaj o walce z grzechem i pierwsze, co chce mi powiedzieć, to tyle, że dla wierzącego walka z grzechem to prawdziwa wojna i brutalna walka. Więcej — Jezus wskazuje na konieczność pełnej konsekwencji i determinacji. Niezależnie od użytych symboli, to wielka mądrość i nauka. Ile to już razy starałem się wygrać z jakąś słabością? Ile to już razy próbowałem “coś” zmienić? Może problem w tym, że tylko starałem się? Może problem w tym, że chciałem zmienić tylko troszkę, tylko małe coś? A Jezus dzisiaj podpowiada — idź na całość! Twoja praca przyczynia się do tego, że grzeszysz? Zmień pracę! Twój komputer powoduje, że wieczorami marnujesz czas? Wyrzuć go! Relacje, w której jesteś z inną osobą, jest grzeszna? Odrzuć ją! I tak dalej…

I choć daleki jestem od poglądu, że Jezus chce, abyśmy sobie ucinali ręce i nogi, to jednak czuję, że tak uczciwie patrząc, w moim życiu znajdą się konkretne sprawy, które trzeba radykalnie zmienić. Co gorsza, ta zmiana może być bardziej bolesna niż utrata oka, nogi czy ręki! A jak jest u Ciebie?

Kiedy widzimy potrzebę radykalnego działania w swoim życiu — radykalnych zmian, możemy ponownie wgłębić się w dzisiejsze Słowo i w symbolach szukać konkretnych wskazówek, jak taka zmiana może wyglądać, albo jakie może mieć konsekwencje. Cóż to znaczy stracić rękę, nogę lub oko?

Ręka to taka część ciała, dzięki której możemy robić różne rzeczy. W ramach ćwiczenia duchowego przy okazji kontemplacji dzisiejszego Słowa proponuję takie ćwiczenie. Idź do kuchni, warsztatu, łazienki czy miejsca, gdzie masz coś do zrobienia i spróbuj przez 15 minut robić to, co zwykle robisz — ale tylko jedną ręką, najlepiej lewą (chyba, że jesteś leworęczny, to wtedy prawą). Zobaczysz, że nagle nawet bardzo proste czynności stają się trudne, bardzo trudne. Trudność ta wynika z kilku rzeczy. Po pierwsze, w wielu zadaniach działamy bardzo schematycznie. Nie myślimy o tym jak się umyć, ubrać, obrać ziemniaki itd. Po prostu robimy automatycznie. Kiedy nie ma jednej ręki… część tych zadań możemy wykonać, ale musimy nagle pomyśleć. Pomyśleć o tym, o czym wcześniej nie trzeba było myśleć. Zastanowić się — co ja chcę zrobić, po co, jak to zrobić, czy na pewno muszę to robić tak itd. Jakże dobrze byłoby, gdyby taka refleksja pojawiała się wtedy, kiedy przychodzi pokusa, kiedy chcę zgrzeszyć. Po drugie, okaże się pewnie, że części rzeczy w ogóle sami nie jesteśmy w stanie zrobić jedną ręką! Co wtedy? Nie pozostaje nam nic innego jak poprosić o pomoc. I znowu — jakże dobrze byłoby, gdybyśmy w momencie słabości, pokusy, wątpliwości — szukali ludzi, którzy autentycznie mogą nam pomóc!

Teraz pomyślmy chwilę o nogach. Dzięki nogom poruszamy się, stoimy, mamy stabilność. Człowiek, który traci nogę, przynajmniej w pewnym stopniu staje się ograniczony. Są pewne miejsca, w które nie da rady wejść. Są pewne przeszkody, których sam nie pokona. Duchowo — stracić nogę, to trochę tak jakby zgodzić się na to, że od teraz, nie będę chodził wszędzie, gdzie chcę. Zamiast tego poszukam przewodnika, kogoś kto wskaże mi drogę dobrą dla mnie.

No i w końcu oczy. Wzrok to zmysł, bez którego większość z nas (w tym ja) nie wyobraża sobie życia. Poznajmy świat w różny sposób, ale najbardziej chyba cenimy obraz. Uwierzymy jak zobaczymy. Zapamiętamy jak zobaczymy. Jedziemy gdzieś daleko — żeby zobaczyć. Wyobrażasz sobie pojechać na drugi koniec świata — np. do wodospadów Niagara, po to tylko aby posłuchać dźwięku wody albo poczuć zapachy, które tam są? Pewnie nie. Jeśli tam jedziemy to po to, żeby zobaczyć. Nie zmienia to jednak faktu, że poza obrazem jest coś jeszcze. Zapachy, dźwięki, ciepło/zimno, smaki, dotyk… Często zachłannie patrząc, tracimy część z prawdziwej natury świata. Stracić oko dzisiaj — to znaczy mniej patrzeć. Mniej koncentrować się na tym co widzę, po to, aby dać sobie szansę doświadczyć i poznać pełniejszy, prawdziwy świat. Po co? Bo gdy przychodzi grzech — być może nie widzę go! Muszę wytężyć inne zmysły, muszę poczuć pełnię sytuacji, muszę odczuć co się dzieje i jakie jest.

Zbliża się okres Wielkiego Postu — dla katolików, jest to czas szczególnej walki z własną słabością i grzechem. (Myślę, że i “niekatolicy”, mogą z tego czasu skorzystać.) Dziś Jezus daje nam bardzo wyraźnie wskazania — jak podjąć tą radykalną wojnę z sobą.

Na końcu dzisiejszego fragmentu mowa jest o soli. To fascynujące, jak wiele znaczeń ma symbol soli. Sól konserwuje — niegdyś była bardzo cenna. Sól może odkażać lub drażnić rany… no i w końcu, sól nadaje smak. Czy moje życie ma smak? Czy żyję pełnią życia? Czy mam życie “w obfitości”? W Ewangelii wg. św. Jana, Jezus mówi do nas: “Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie i miały je w obfitości.” (J 10, 10) Tocząc walkę ze słabością, z samym sobą, z grzechem — chcę właśnie to osiągnąć, pełnię życia.

Dzisiejsza historia uczy mnie, że szkoda czasu na delikatne próbowanie poprawy, lub trwanie w życiu, które nie ma smaku, gdzie pewne grzechy dzieją się regularnie i nic na to nie mogę poradzić. Jezus mówi — walcz z całą stanowczością o pełnię swojego życia. Jeśli trzeba, zmieniaj je gruntownie! Czy ta historia mi w tym pomoże? Tego sobie jak i Tobie życzę! Pozdrawiam serdecznie.

Ostrzeżenie: Powyższy tekst zawiera prywatne refleksje autora. Mogę one zawierać błędy rzeczowe, logiczne, dogmatyczne, ortograficzne i wszelakie inne. Co prawda, dołożono wszelkich starań, aby ich nie było. Mimo to, należy do tego tekstu podchodzić z rezerwą (tak jak i z resztą do większości treści znalezionych w sieci). Jeśli zauważyłeś jakieś błędy, masz wątpliwości, inne poglądy lub doświadczenia — daj znać! Pozdrawiam.