Kut[ay]sal

Gece güneşe meydan okur ama ay doğmayı bırakmaz…

Kutsal nedir? Basılamaz, değilemez, değillenemez, değiştirilemezdir…

Her şeyi kutsuyoruz.

Her şey kutsal, o kutsal, bu kutsal, şu kutsal.

O kadar çok kutsalımız var ki nefes alamıyoruz.

Sorgusuz ön kabuller hegemonyasında boğuluyoruz.

Dört yanımız kutsallarla çevrili ve biz düşünecek beşinci bir yan bulamıyoruz.

Bu denli kutsiyete haiz bir insan nasıl düşünebilir?

Yakınlık duyduğumuz her düşünürü takdis etme eğilimi sergiliyoruz. Halbuki düşünür tanım gereği fikir üretendir. Fikirler ise ancak eleştirilerek çoğalır ve zenginleşir. Kaldı ki değişip dönüşmeyen, taze bir varlık formu kazanarak derinleşmeyen fikrin kıymeti harbiyesi nedir?

Derin sularda sınanmayan, hoyrat dalgalara kürek sallamayan bir gemici ne kadar sahicidir? Esas fazilet fırtına koptuğunda dahi aynı duruşu koruyabilmek değil midir?

Eleştirel metotla yeni modeller üretmeye imkân tanınmaz ve her şeye kutsama refleksiyle muhatap olunursa varlık susar, insan çürür. Şayet bir kutsal(!) aranıyorsa o şey özgür irademiz, tercih etme yetimiz, düşünerek karar verme mekanizmamız olmalıdır. Eleştirel bakış ve tahkik yüklü bir duruş ötesinde kutsal(!) tanınmamalıdır.

İnsan için elzem olan gerekçelendirilmiş bilgidir, abartılı övgü ve sövgü ise cehaletin iki farklı yüzüdür.

Saygıya değer olan, kutsallık girdabında boğulmayandır…