Adım Atma Sanatı

Önce bir ayağınızla öne doğru davranırsınız, sonra ötekini onun yanına getirirsiniz. İşte böylece adım atmış olursunuz. Söylemesi kolay, peki ya yapması?

Hayatta bir “şeyler” başarmak istediğimizde önümüzde bizi bekleyen bazı adımlar olur. Onları dikkatlice ve zamanında atmamız gerekir. Ama kimi zaman neyi, nasıl ve ne şekilde yapmamız gerektiğini bilmemize rağmen harekete geçmeyi erteleriz. Aslında her noktanın ne kadar önemli olduğunu kavrarız ama iş bu kavrayışı harekete geçirmeye gelince bütün bilgeliklerimiz, içimizde kurduğumuz neden-sonuç terazileri bir anda yok olur. Aslında “akıllıyızdır” ama onu hareket etmede kullanacak kadar değil belki de diye kendi kendimize düşünürüz. İşte tam da bu noktada ortaya adım atmamız için gerekli olan önemli bir ayrımı yapmak gerekir: akıl ve farkındalık. Bu ikisi farklı şeylerdir. Akıl soyut bir plan ve daha çok sağduyulu bir iç düşünme becerisiyse farkındalık insanı harekete geçiren dürtüsel bir kavramdır.

Akıl, her zaman başkalarıyla da paylaşabileceğimiz hatta bazı durumlarda “Aklını kendine sakla.” söylemleriyle karşılanabileceğimiz bir kavramdır. Hakkında pek çok söz olmasına rağmen kendisi çoğu zaman insanı “fazla özgüven” tuzağına düşürür. O yüzden derler ki “Akıl akıldan üstündür.” Bu genellikle doğru olup insanı kendi ego yanılsamalarına düşmekten alı koysa da eksik bir sözdür. Çünkü akıl akıldan üstündür, ama farkındalık hepsinden üstündür.

Farkındalık ve akıl arasındaki bir diğer önemli ayrım ise aklın uysallığa, boyun eğmeye daha rahat uyarlanabilmesine karşın farkında olmanın bilinçle, aksiyon almakla özdeşleşebilmesidir. Tanımı biraz daha açmak gerekirse, akıllı insanlar herhangi bir durumda haklarını aramaları gerektiklerini bilirler. Ama sadece bilirler. Farkında olan insanlarsa sadece bilmekle kalmayıp, haklarını aramadıkları zaman pasifliğin getireceği sorunları ön görüp doğurabileceği sonuçların sıkıntılarını yaşamamak için harekete geçerler ve akıllı olmaktan daha üstün bir erdem sergilerler. Adım atmak işte bu noktada farkında olmaya düğümlü gibidir. Adım atmak bir sanattır ve sanat olmanın getirdiği bir tavırla aktif olmayı emreder.

Peki, sadece akıllı değil; akıllı ve farkında bir birey olmayı nasıl başarırız? İçimizde kurduğumuz terazilerde ve mahkemelerde hem sanık hem de yargıç olma döngüsünü nasıl kırarız? Adım atma sanatını nasıl öğreniriz? Aslında tüm bu soruların cevabı dünyada ne kadar insan varsa o kadar çeşitlenmesine rağmen özünde önemli bir odakta birleşir. Bu odak “insanlar ne der” düşüncesinin negatif taraflarıdır. Hareketlerimiz hakkında onlara yönelik henüz bir adım atma girişiminde bulunmamamıza rağmen “aklımızın” bize taktığı prangalar yüzünden kendimize başkalarının gözünden bakıyor hatta sadece bununla da kalmayıp bir de yargılamaya başlıyoruz. İşte bu gibi zamanlarda silkinip bazı öz farkındalıklara varmak, atılacak adımın içsel sebeplerini kendine hatırlatmak “aklımıza” karşı “farkındalığımızın” kazandığı bir mücadelede kendimizin ve adımımızın galip gelmesi demektir. Hatta günümüz tabiriyle “cringe” olmak belki de şu ana dek atılacak onlarca adımın sadece bir tasarıda, düşüncede kalmasına sebep olmuş ve farkındalığın yol açacağı yaratıcılığı baltalamıştır. Bir bakıma denebilir ki “cringe olmak” işi “yapmaktan” önce gelen basamak halini almıştır. Hem de insanı ileri taşıyan bir basamak olmaktan ziyade bahane olarak sunacağı bir basamak hatta basamak yerine tümsek demenin daha doğru olacağı bir engel halini almıştır. İşte insanın başkaları aracılığıyla kendine bağladığı bu bağları koparması gerekmektedir eğer adım atmak isterse, “akıllı olmak” isterse, farkında olmak isterse.

Önce bir ayağınızla öne doğru davranırsınız, sonra ötekini onun yanına getirirsiniz. İşte böylece adım atmış olursunuz. Söylemesi kolay, peki ya yapması?