vertrouwen…

Ik loop met vuisten vol bliksem, ogen als stormlampen, klaar om te breken. Woede woont onder mijn huid. Als een dier dat te lang in stilte heeft gewacht.

Ze zeggen: “rustig maar, vertrouw het proces.” Maar welk proces? Dat van luisteren naar leugens tot ze waarheid lijken? Dat van glimlachen terwijl ze messen slijpen?

ik heb geleerd te lezen tussen regels, waar beloften bloeden en afspraken sterven. elke handdruk? Een valstrik. Elke belofte? Een sluier voor verraad.

Mijn woede is geen schreeuw om geweld. Het is een echo van wat nooit gehoord werd. Geen vuurwerk om te imponeren, maar een brand die smeult in mijn borstkas.

Ze vragen: “waarom zo wantrouwend?” Omdat ik ooit geloofde en geloof me, dat was mijn grootste fout. Nu loop ik met een derde oog in mijn rug. Voor elke fluistering die ademt als bedrog.

ik vertrouw niemand die zegt: “vertrouw me.” Ik vertrouw daden, stilte na de storm en ogen die niet flikkeren als waarheid binnenkomt.

Dit is geen wrok, dit is geheugen. Geen haat, maar herinnering. Geen bitterheid, maar een wake-up call. ik ben niet boos. ik ben wakker.