Deniyorum…

Gerçekten deniyorum, yazı yazmak için kendimi her şeyden ve herkesten (kediden pek olmasa da) soyutluyor ve yazı yazmak için tertemiz sayfamı açıyorum.

Hatta tek sekme olarak açıyorum ki başka dikkatimi dağıtan sayfa olmasın. Bildirimleri bile kapatıyorum. En sevdiğim müzik albümümü açıyorum (spotify❤) ancak yine de aklımda ki yapılacaklardan kendimi alamıyorum. Liste sever olmanın dezavantajını söylüyorum hazır mısınız?

Nereye baksanız, orası anında bir listeye dönüşebiliyor.

Sanırım “anda kalmak”ta zorlanıyorum. Geçmişte değilim, gelecekteyim sanırım. Olabileceklerden çekiniyor, seviniyor, heyecanlanıyor, endişeleniyor, harekete geçmek istiyorum. Tek bir konu değil, bir çok konu ile ilgili düşünceler geçiyor aklımdan ve ben hiç birini yakalayamıyorum onlara verdiğim tepkiler bu saydıklarım kadar ve belki daha fazlasıyla karışık oluyor. Bir an bir konuyu sevinçle düşlerken, aklıma bir diğer konu geliyor ve endişeleniyorum vs…

Peki, meditasyon neydi, sadece izle ve tepki verme, versen de kendini yargılama.

Tmm cnm..

Neyse buraya kadar yazmış olmak bile bir gelişme diye görüyor ve kendi omzuma afferim diye patpat yapıyorum. (siz bana patpat yapmayın, minimum temas ltf, hala asosyalim.)

Hayattaki inişler ve çıkışları Osho hiç yaşamadı mı acaba ya?… Hayatını okumadım gerçi hep kendi yazdığı “nasıl olmalıyız” kitaplarını okudum. “Sevmek” — “meditasyon” — “farkındalık” — “coşku” vs. vs. vs. Bir ara hayatını da okuyayım elbet kaleme alınmıştır.

Hayatın dalgalı bir deniz olduğunu kabul ediyor, o dalgaya karşı gelmek yerine beraberinde akmaktan bahseden bir adam elbette ilk zamanlar o dalgaya karşı gelmiştir ya! Şimdiye kadar okumamış olduğuma kızıyorum biraz, az sonra gelicem.

… bir süre sonra…

Yazı yazmak konusunda beni geri tutan “duygusal” konuları aştıktan sonra daha düzenli bir şekilde yazacağıma güveniyorum.

Sevdiğin birisini beklenmedik bir şekilde kaybedince sanırım, ilham perileri de bir süre izne çıkıyor. Benim birden fazla ilham perim olduğunu düşünüyorum. (ya da 1 tane var, ve o da manyağın teki! Her konuya burnunu sokuyor.) Muhtemelen artık yavaş yavaş izinden dönüyor. Çünkü olmadık whatsapp gruplarında bir bakıyorum ki susmuyorum, uzun uzun metinler yazıyorum. Gereksiz heyecanlanıyor ve devreye giriyorum.

Eskiden “kelimelerim içimde patlıyor” dediğimin “dışarıda patlamasını” yaşıyorum ve buna maruz kalan kişilerden özür dilemekle birlikte “iyi eğlenceler” diyorum. Genelde esprili oluyor bu patlamalar çünkü 😅.

…

Kitap editine devam ediyorum. Sanırım mükemmeli arıyorum, umarım yakında bulurum. Online paylaşım yapacağım fantastik romanım için herkeste beklentiyi yükselttiğimin farkındayım. Ama arkadaşlar, sakin olun, seneler önce bir yayıncı ile görüştüğümde kitap için “fena değil. Kitabını basarız, yayınlarız ama parası da şu kadar, başlangıç için de az basarız” demişti. Yani çok da heyecanlanmayın.

(üff nasıl düşürdüm beklentiyi, fazla mı oldu bu da? Neyse işte orta karar bir şey bekleyin canım siz de! Bir de bu beklenti dengesizliği yüzden ilham perisi kaçmasın, zaten manyağın teki.)

Bir şey fark ettim, yazı yazmaya karar verdiğim her anda “ama kitap editi?” demeye başladım. Bu nedenle bir an önce bitirip özgürlüğüme kavuşmak istiyorum sanırım. (edit için danıştığım dostlar, size “hadi” diye stres yüklemiyorum sakin olun, kendi temponuz en iyi tempodur.)

Ama ben de kendime diyorum ki, kitap başka konu, yazı yazmak başka konu. Bu nedenle geri durma ve al eline tüylü mor kalemini! (ilham perisiyle konuşuyor).

pinterestten alıntıdır.

…

Anda kalmanın zorluğundan bahsetmiştim ya az önce, sanırım en çok yazı yazarken anda kalabiliyorum. Özellikle böyle karalama yazılar yazarken. Buraya kadar karalamamı kurcaladığınız ve anlam çıkarmaya çalıştığınız için teşekkür ederim :)

P!