Yokluğunla bile varsın, iyi ki varsın Baba…

“Kız çocukları, babalarının varlığıyla güç bulur; sevgisiyle yaşar, yokluğunda eksilir…”

Dünyada en değerli varlığını, babasını kaybetmiş bir kız çocuğu olarak söylüyorum sana bunu;

Baba! Sen gittin gideli ne kadar eksildiğimi bilsen bence böyle gitmezdin. Bana kendimi öyle güzel öyle özel hissettirdin ki, yerine hiçbir şeyi koyamadım bu aidiyetin. Ama çok da kızdım sana. Hissettirme ya, kimseye özel hissettirme kendini hiçbirimiz özel değiliz hepimiz geçiciyiz sonumuz toprak bu kadar yani. Bak toprak oldun, yağmurlar yağdı ruhuna. Ve ben kaldım senden geriye içimi kavuran dinmeyen bir acıyla. Hâlâ hayatımın merkezindesin ama bu yersiz çünkü hayat diye bir şey kalmayacak sonunda… Hep gülümsememi ister, şakalar yapardın ve gülmeyince gıdıklardın. Şimdi güldüren kimse de gülecek takatim de yok. Hem gülünecek ne kaldı? Asık yüzlüyüm diye kırılıyorlar bana ama benim de yaşanmışlıklarım, travmalarım, kırgınlıklarım olamaz mı? Olabilir elbette…

Bugün babalar günü. Yaşanmışlıkları hatırlar, travmalara can sıkar, kırgınlıklara ağlarım ama yeni gün başlayınca besmele çeker yepyeni heyecanlarla yoluma bakarım çünkü Müslümanım. Çünkü hayat dramatizeye hapsedilecek kadar uzun değil. Çünkü hayat denilen saniyelik bir ömürde nefes alan sayısız insandan sadece biriyim o kadar önemli değilim, o kadar özel değilim. Sevinçler sadece bende yok bunlarla övünmem yersiz. Acılar da sadece bende yok bunlara hapsolmam da yersiz. Ya da bunların bedelini çevreme ödetmem, kendimle çözemediğim dertleri başkalarına ödetmem de yersiz. Ne zaman şakalaşan gülüşen bir baba kız görsem geceleri içime içime ağladım ama o şakalaşma bitene kadar o baba kızla birlikte gülmeyi bildim. O kıza ya da o babaya acımı yansıtmadım. Değiştiremeyecekleri şeyler için onlardan uzaklaşmadım. Çünkü acım benim mahremim, onların suçu değildi hiçbir şey. Yaşanması gereken yaşandı, Allah yazdı, olan oldu. Vermediği, mahrum olduğum şeylere bel bağlayıp kendimi de çevremi de yormak yerine verdiklerine odaklanmaya çalışıyorum ben her zaman. Yoksa emin ol kaybettiklerimden geriye hiçbir şey kalmazdı bende. İnsanız ve bunlar hayatın doğasında var. Geçip gidiyoruz işte, ömür bu kadar….

Sana bugün için bir şiir armağan edeceğim Babam, iyi ki vardın…

“Ama varsın

Dinle beni biraz.

Dün sana dümdüz geçen bir günümü anlatacaktım.

Salondaki fesleğeni gösterecektim hani. Eskiden parmak ucuyla dokunsam bile rayihasının odayı sardığını ama bugün yeşilinin solmaya başladığını anlatacaktım. Ağlayacaktım.

Biraz yağmur çiseledi ama durdu sonra diyecektim. Toprak kokusu bile çıkmadan durdu hem de deyip, senli yağmurları anacaktım. Ağlayacaktım.

Eve televizyon almadığımı ama kitaplarımın odayı kapladığını anlatacaktım. Bütün akşam sana altını çizdiğim cümleleri okuyacaktım. Ağlayacaktım.

Biraz boğazım ağrıyor diyecektim. Telaş etme diye öksürmeyecektim yanında tutacaktım kendimi. Sen yine portakal sıkıp uzun uzun faydalarını anlatacaktın, burnum kızarıp gözlerim sulandığında sana sarılamayacaktım. Ağlayacaktım.

Saçlarımı yine kesmek istediğimi söyleyecektim. Dökülüyor sürekli, durur belki dediğimde gülecektin. Sonra bir tas su bir tarak getirip örecektin. Canımı acıtmayacaktın ama söylediğin şarkı dokunacaktı, ağlayacaktım.

Kahveyi azalttığımı; çarpıntı yaptığını, su içmeyi unuttuğumu, yine diyete başlayıp bıraktığımı söyleyecektim. Yemek yapmaya üşenip çayla geçiştirdiğim öğünleri de eklerdim belki bir cesaret. Telaşını görecektim, kızacaktın. Ağlayacaktım.

Bu yıl dizlerimde ağrı başladığını, egzamadan da çok çektiğimi; yine de doktora gitmediğimi söyleyecektim. Hemen bir merhem getirip yaralarıma sürecektin. Merhem yaramı yakacaktı. Ağlayacaktım.

Ama güzel şeyler de yok değil hani! Bazı uğraşlar da edindik yeni; hurma çekirdeklerini cam kavanozda sakladığımı, birikince onlardan kolye yapacağımı da söyleyecektim elbet. Gülecektin ve kim bilir kime benzetecektin. Sinirlenecektim. Ağlayacaktım.

Eğer olmasaydın bunları şiir diye yazıp, sensiz okuyup ağlayacaktım.

Ama varsın.

Kimsenin olmadığı kadar çok varsın. Yokluğun çokluk olup hayatımı saracak kadar varsın. Dünyalarımızın değişmiş olması bizi ayırabilir mi sanıyorsun? Sen olmasaydın olmayacaktım bunu biliyor musun?

Ama varsın,

İYİ Kİ VARSIN…”

“Bugün Babalar Günü. Eğer bu yazıyı okuyan ve hâlâ babasına sarılabilen biriysen, bunu yapmayı unutma.”

Kübra.

Yazar: Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas