Şimdi

Geçmişin hüznü, geleceğin heyecanı kafein etkisi yapıyor zihnimde uyutmuyor geceleri. Bir tanrı edasıyla planlıyorum geleceği daha yaşadığım şimdiyi kontrol edemezken, hırsıma ve hazlarıma yenik düşerken, geçmişteki hataların hesabını vermemişken.

İyiliğin cezalandırıldığı, kötülüğün ödüllendirildiği bu dünyada neden bir şeyler yapmak için çabalıyorum ve her seferinde başarısız oluyorum. Başarısızlıklarıma rağmen neden kötü bir insan olmuyorum ? Kötü olmaya imkanım olmadığı için mi, yoksa gerçekten iyi bir insan olduğum için mi ? Bu sorunun cevabı benim için aynı planlamaya çalıştığım gelecek gibi belirsiz.

Sir Peter Paul Rubens — Daniel in the lions’ den

Ne yapmak istediği mi hatta neden yalnız olduğumu da bilmiyorum. Tanışacak onca insan, yapılacak onca şey varken seçenekler arasında kayboluyorum, sanki uzaydayım ama hangi yıldıza gideceğimi bilmiyorum. Korkuyorum bir şeyler yapmaktan başarısızlık korkusuyla, çekiniyorum yeni insanlarla tanışmaya çıkara dayalı arkadaşlıklardan dolayı. Tembelliğin ve yalnızlığın mahkumu durumundayım, dört duvar arasında küçük bir odada her şeyden izole bir biçimde. Sorun şu ki bu durumdan şikayetçi olduğumda sonuç alamıyorum, olmadığımda bunalıma giriyorum, saç tellerim dökülüyor dayanamıyorlar bu can sıkıntısına.

Eskiden güzel resimler çizebilirken şimdi çizemiyor, eskiden yapabildiğim çoğu şeyi artık yapamıyorum. Gelecekte ne yapacağımı planlarken bir türlü tam olarak ne yapacağımı kestiremiyorum ama ne kadar çabalarsam çabalayayım asla şimdi de olamıyorum.